Σε έναν κόσμο που συχνά τρέχει με γρήγορους ρυθμούς, γεμάτο άγχος, καθημερινές πιέσεις και θόρυβο, είναι εύκολο να νιώσουμε ότι χανόμαστε. Κι όμως, η μεγαλύτερη δύναμη του ανθρώπου δεν βρίσκεται στις εξωτερικές συνθήκες, αλλά στα αποθέματα που κρύβει μέσα στην ίδια του την ψυχή.
Η δύναμη της ψυχής είναι αυτή που μας κρατά όρθιους στα δύσκολα. Εμφανίζεται αθόρυβα, τις στιγμές που νομίζουμε ότι λυγίζουμε, για να μας υπενθυμίσει ότι αντέχουμε περισσότερο από όσο νομίζουμε. Συμπορεύεται πάντα με τη θέληση — την απόφαση να μην παραιτηθούμε, να συνεχίσουμε να προσπαθούμε καί να διεκδικούμε την εσωτερική μας γαλήνη, ακόμα κι όταν όλα γύρω μας φαίνονται γκρίζα.
Όμως, η ψυχή και η θέληση παίρνουν το πραγματικό τους νόημα μέσα από την προσφορά.
Η προσφορά δεν απαιτεί μεγάλες χειρονομίες ή υλικά αγαθά. Προσφορά είναι ένα ζεστό χαμόγελο, μία καλή κουβέντα, ένα άπλωμα του χεριού σε έναν άνθρωπο που χρειάζεται στήριξη.
Το απόγευμα του Σαββάτου, βγαίνοντας από τον Εσπερινό της Παναγίας τον Δεκαπενταύγουστο, συνάντησα μια γυναίκα. Της είπα απλώς «καληνύχτα». Εκείνη μου χαμογέλασε και μου ζήτησε να της δώσω το χέρι μου για να την κρατήσω μέχρι να φτάσει στο αυτοκίνητό της. Περπατήσαμε μαζί, ανταλλάξαμε ένα «ευχαριστώ» κι ένα ειλικρινές χαμόγελο. Αυτό το απλό κράτημα του χεριού, αυτή η στιγμή εμπιστοσύνης ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, ήταν μια βαθιά υπενθύμιση: η αληθινή προσφορά βρίσκεται στην απλότητα.
Μια αυθεντική ανθρώπινη επαφή μπορεί να αλλάξει τη μέρα —ή και τη ζωή— κάποιου, αλλά και τη δική μας. Γιατί όταν δίνεις φροντίδα, η ίδια σου η ψυχή γεμίζει καί θεραπεύεται.
Όσο κι αν η καθημερινότητα μας δοκιμάζει, η απόφαση να παραμείνουμε άνθρωποι με ευαισθησία, εσωτερική δύναμη καί διάθεση για προσφορά είναι η μεγαλύτερη νίκη μας.
*Της Παναγιώτας Κυριάκου
