Βρισκόμαστε στην καρδιά μιας προεκλογικής περιόδου, όπου οι υποσχέσεις περισσεύουν. Όμως, η ποιότητα της δημοκρατίας μας κρίνεται από τον σεβασμό που δείχνουμε στον άνθρωπο καί, ειδικότερα, στη γυναίκα καί το παιδί.
Πρόσφατα ένιωσα την ανάγκη να φωνάξω δυνατά: ΟΧΙ στη σεξουαλική κακοποίηση καί τη σεξουαλική βία. Οι γυναίκες δεν είναι «ζώα» για να υφίστανται βία ή να τους επιβάλλεται η γνώμη κάποιου με το ζόρι. Είμαστε άνθρωποι. Είμαστε γυναίκες με φωνή, με άποψη καί με το δικαίωμα να ζούμε σε μια κοινωνία που μας αντιμετωπίζει με αξιοπρέπεια.
Η φρίκη που μας παγώνει το αίμα
Δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια. Μόλις σήμερα, ακούγοντας τις ειδήσεις, το αίμα μας πάγωσε ξανά: ένας άνθρωπος που όφειλε να είναι προστάτης, ένας παππούς, κακοποιούσε σεξουαλικά την ίδια του την εγγονή. Όταν το καταφύγιο του σπιτιού γίνεται τόπος μαρτυρίου, η κοινωνία μας έχει αποτύχει. Τέτοια περιστατικά δεν είναι απλώς «ειδήσεις»· είναι κραυγές που απαιτούν αμείλικτη δικαιοσύνη καί μηδενική ανοχή από το κράτος.
Η Παιδεία και η Πολιτική Ευθύνη
Θυμάμαι την εκδήλωση της 8ης Μαρτίου του 2025, όπου η Αννίτα Δημητρίου, η Σάβια Ορφανίδου, η Ουράνια Σχίζα και ο βουλευτής Πρόδρομος Αλαμπρίτης, μαζί με τη Γιώτα Δαμιανού καί την Ελευθερία Ανδρέου, έστειλαν μήνυμα ενότητας. Σήμερα, αυτό το μήνυμα πρέπει να γίνει πράξη. Είναι ενθαρρυντικό ότι ο ΔΗΣΥ καταθέτει συγκεκριμένο πρόγραμμα για την προστασία των θυμάτων, γιατί ο σεβασμός στην πράξη απαιτεί σχέδιο καί αυστηρούς νόμους.
Η πραγματική αλλαγή όμως ξεκινά από την Παιδεία. Οφείλουμε να μεγαλώσουμε παιδιά που θα αναγνωρίζουν τα όριά τους καί θα σέβονται την ανθρώπινη οντότητα. Μιλώντας προσωπικά με τις γυναίκες που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της πολιτικής, επιβεβαιώνω πώς η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας ενάντια στην αχαριστία και την υποτίμηση.
Η ώρα της απόφασης
Ως πολίτες, οφείλουμε να αξιολογούμε στην κάλπη ποιοι έχουν την έμπρακτη προστασία μας στην κορυφή της ατζέντας τους. Ο Μάιος που έρχεται είναι ο μήνας της αναγέννησης. Ας είναι και ο μήνας που η φωνή μας θα ακουστεί πιο δυνατά από ποτέ, διεκδικώντας μια κοινωνία όπου καμία γυναίκα και κανένα παιδί δεν θα φοβάται μέσα στο ίδιο του το σπίτι.
Δεν ζητάμε χάρη. Απαιτούμε σεβασμό.
Της Παναγιώτας Κυριάκου
