Ζούμε σε μια εποχή όπου η εικόνα συχνά προηγείται της ουσίας. Τα κοινωνικά δίκτυα έχουν μετασχηματίσει την επικοινωνία, την οικονομία και, αναπόφευκτα, την πολιτική. Σύντομα βίντεο, έξυπνα μοντάζ και εύπεπτα μηνύματα κυριαρχούν στον δημόσιο διάλογο. Αυτό από μόνο του δεν είναι αρνητικό. Το πρόβλημα ξεκινά όταν η δημοφιλία συγχέεται με την ικανότητα και το viral με τη θεσμική επάρκεια.
Η πολιτική- ιδιαίτερα σε επίπεδο Βουλής και Ευρωπαϊκών θεσμών- δεν είναι χώρος ψυχαγωγίας. Είναι πεδίο σύνθετων αποφάσεων, τεχνικής γνώσης, διαπραγμάτευσης και συνεχούς προετοιμασίας. Εκεί όπου τα κείμενα είναι πολυσέλιδα, οι διαδικασίες απαιτητικές και τα αποτελέσματα δεν μετρώνται σε προβολές ή «likes», αλλά σε πολιτικές που λειτουργούν ή αποτυγχάνουν.
Τα κοινωνικά δίκτυα επιβραβεύουν την απλοποίηση, την υπερβολή και το εντυπωσιακό. Η δημοκρατία, όμως, απαιτεί βάθος, συνέχεια και υπευθυνότητα. Όταν η επιλογή πολιτικών εκπροσώπων βασίζεται κυρίως στη διαδικτυακή απήχηση, ελλοχεύει ο κίνδυνος η πολιτική εκπροσώπηση να μετατραπεί σε διαγωνισμό δημοφιλίας. Και τότε, η απογοήτευση των πολιτών από το πολιτικό αποτέλεσμα δεν είναι τυχαία.
Οι πρόσφατες εκλογικές εμπειρίες, σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, ανέδειξαν μια αναγκαία συζήτηση: ποια πρέπει να είναι τα κριτήρια επιλογής των εκπροσώπων μας; Είναι αρκετή η αναγνωρισιμότητα για να εκπροσωπήσει κάποιος μια χώρα σε θεσμούς με υψηλό βαθμό πολυπλοκότητας και ευθύνης; Η απάντηση δεν βρίσκεται στην εικόνα, αλλά στο παραγόμενο θεσμικό έργο: στη συμμετοχή σε επιτροπές, στις τεκμηριωμέςνες παρεμβάσεις, στις διαπραγματεύσεις, στις συμμαχίες και στις νομοθετικές πρωτοβουλίες.
Το πραγματικό δίλημμα, επομένως, δεν είναι αν ένας πολιτικός χρησιμοποιεί ή όχι τα social media. Το δίλημμα είναι αν τον επιλέγουμε επειδή επικοινωνεί καλά ή επειδή μπορεί να αποδώσει θεσμικά. Άλλο πράγμα η προβολή και άλλο η διακυβέρνηση. Η ικανότητα παραγωγής περιεχομένου δεν αποτελεί απόδειξη γνώσης νομοθεσίας, κατανόησης ευρωπαϊκών διαδικασιών ή διαχείρισης κρίσιμων αποφάσεων.
Ως νέος υποψήφιος βουλευτής, επέλεξα να μπω στη πολιτική όχι για να «παίξω» στο πεδίο της εντύπωσης, αλλά για να εργαστώ στο πεδίο της ουσίας. Πιστεύω σε μια πολιτική που βασίζεται στη γνώση, την προετοιμασία και τη θερμική ευθύνη. Σε μια πολιτική που δεν υποτιμά τη νοημοσύνη των πολιτών αλλά επενδύει στη σοβαρότητα και τη συνέπεια.
Σε μια περίοδο ψηφιακής μετάβασης, οικονομικών προκλήσεων και γεωπολιτικής αστάθειας, η Κύπρος χρειάζεται εκπροσώπους με γνώση, επάρκεια και καθαρό προσανατολισμό στο δημόσιο συμφέρον.. Ανθρώπους που μπορεί να μην είναι πάντα εντυπωσιακοί, αλλά είναι παρόντες, προετοιμασμένοι και αποτελεσματικοί.
Ίσως τελικά το πιο σύγχρονο πολιτικό μήνυμα της εποχής μας να είναι απλό:
να μην ψηφίζουμε αυτούς που μας διασκεδάζουν περισσότερο, αλλά αυτούς που μπορούν να εργαστούν ουσιαστικά για τη χώρα μας.
Ζαχαρίας (Ζακ) Ι. Μανιταράς
Υποψήφιος Βουλευτής Λευκωσίας (ΔΗΣΥ)
