Σε μια κοινωνία που συχνά περηφανεύεται για τον πολιτισμό της, υπάρχει μια σκοτεινή γωνιά που αποφεύγουμε να κοιτάξουμε: τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε στα άτομα με νοητικές προκλήσεις. Είναι καιρός να σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας και να μιλήσουμε την γλώσσα της αλήθειας.
Λέξεις που Πληγώνουν, Βλέμματα που Διώχνουν
Πρέπει, επιτέλους, να καθαρίσουμε το λεξιλόγιό μας από λέξεις-δηλητήριο. Χαρακτηρισμοί όπως «καθυστέρηση» ή ο απαράδεκτος κυπριακός όρος «πέλλος», δεν έχουν καμία θέση ανάμεσα σε ανθρώπους. Αυτές οι λέξεις δεν περιγράφουν μια κατάσταση· χτίζουν τείχη και πληγώνουν βαθιά τις ψυχές των παιδιών μας.
Ακόμα πιο οδυνηρό, όμως, είναι το βλέμμα. Αυτό το βλέμμα που μερικές φορές στάζει μίσος, απέχθεια ή έναν ανόητο φόβο στον δρόμο. Κάθε φορά που κάποιος γυρίζει το κεφάλι με αποστροφή μπροστά σε ένα παιδί που δίνει τη δική του μάχη, ηττάται η ίδια η ανθρωπιά μας. Αυτά τα παιδιά δεν είναι «ξένα»· είναι ο καθρέφτης του επιπέδου μας.
Το Μάθημα Ζωής του Ανδρέα Χριστοδούλου
Αν θέλουμε να δούμε τι σημαίνει πραγματική δύναμη, ας φέρουμε στο μυαλό μας την εικόνα του Ανδρέα Χριστοδούλου. Τον νεαρό που γνωρίσαμε μέσα από τη σειρά «Famagusta», ο οποίος στάθηκε με περηφάνια μπροστά στην Ιταλική Επιτροπή για να παραλάβει το βραβείο του.
Και μετά... εκείνο το ζεϊμπέκικο. Ένας χορός γεμάτος λεβεντιά και αξιοπρέπεια. Ο Ανδρέας δεν χόρεψε μόνο για την επιτυχία του· χόρεψε για κάθε παιδί που έχει νιώσει υποτιμημένο. Με κάθε του στροφή, έσπαγε τις αλυσίδες της προκατάληψης και μας θύμιζε ότι η θέληση δεν γνωρίζει περιορισμούς.
Η Ανάγκη για Στοργή και Ισότητα
Αυτά τα παιδιά δεν ζητούν τον οίκτο μας. Ζητούν το αυτονόητο: Αποδοχή, Στοργή και Κατανόηση. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια, γιατί παλεύουν καθημερινά για στόχους που εμείς θεωρούμε δεδομένους. Πίσω από κάθε δικό τους επίτευγμα κρύβονται και οι «φύλακες άγγελοί» τους, οι οικογένειές τους, που γίνονται ασπίδα απέναντι στην άγνοια.
Η αξία ενός ανθρώπου δεν μετριέται με την ταχύτητα του μυαλού, αλλά με το μέγεθος της καρδιάς. Ας υποσχεθούμε ότι την επόμενη φορά δεν θα προσπεράσουμε με κρύα καρδιά. Ας χαρίσουμε ένα χαμόγελο και ας ανοίξουμε τον δρόμο. Γιατί η αγάπη είναι η μόνη γλώσσα που δεν χρειάζεται μεταφράσεις, παρά μόνο πράξεις.
*Της Παναγιώτας Κυριάκου
