Τα τελευταία χρόνια οι Ευρωπαίοι πολίτες εκφράζουν ολοένα και πιο έντονα την ανάγκη για μια Ευρώπη που να ακούει τις ανησυχίες τους και να δίνει απαντήσεις στα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Ζητούν ασφάλεια, σεβασμό στην ιστορική μνήμη, προστασία των συνόρων, υπεράσπιση των αξιών και στήριξη του θεσμού της οικογένειας. Ζητούν μια Ευρώπη που να βρίσκεται πιο κοντά στους λαούς της.
Οι πρόσφατες εξελίξεις στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καταδεικνύουν ότι αυτή η συζήτηση δεν είναι πλέον θεωρητική. Αντιθέτως, θα περάσουν από τα λόγια στις πράξεις αφού αποτυπώνονται πλέον και ουσιαστικές παρεμβάσεις που επηρεάζουν άμεσα την πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Από τα λόγια στις πράξεις στο μεταναστευτικό
Για χρόνια η Ευρώπη συζητούσε για την παράνομη μετανάστευση χωρίς να λαμβάνει τις αποφάσεις που απαιτούσαν οι περιστάσεις. Τα σύνορα δέχονταν ολοένα μεγαλύτερες πιέσεις, τα κράτη-μέλη επωμίζονταν το κόστος και οι πολίτες δικαιολογημένα αναρωτιούνταν αν η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν διατεθειμένη να εφαρμόσει τους δικούς της κανόνες.
Η πραγματικότητα είναι ότι για μεγάλο χρονικό διάστημα η μεταναστευτική πολιτική της Ένωσης κινήθηκε ανάμεσα στις διακηρύξεις και στην αδυναμία εφαρμογής τους. Ανακοινώνονταν επιστροφές χωρίς επιστροφές. Εξαγγέλλονταν αυστηρότερα μέτρα χωρίς τα απαραίτητα εργαλεία για την υλοποίηση τους. Το αποτέλεσμα ήταν να ενισχύεται η αίσθηση ότι το σύστημα δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των καιρών.
Η έγκριση του νέου Κανονισμού για τις Επιστροφές σηματοδοτεί μια ουσιαστική αλλαγή πορείας. Πρόκειται για Κανονισμό και όχι για ψήφισμα, γεγονός που σημαίνει ότι δεν αποτελεί απλώς μια πολιτική διακήρυξη, αλλά μια νομοθετική πράξη υποχρεωτικής εφαρμογής για όλα τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Είχα πολύ ενεργή εμπλοκή στον συγκεκριμένο φάκελο, ενώ υπήρχε και σημαντικό παρασκήνιο γύρω από τη διαχείριση του. Αρχικά, ο φάκελος βρισκόταν υπό την ευθύνη των Φιλελευθέρων και συγκεκριμένα του κ. Αζμάνι. Ωστόσο, με πρωτοβουλία της πολιτικής μας ομάδας, του ECR και αξιοποιώντας τις νέες πολιτικές ισορροπίες που διαμορφώθηκαν μετά τις Ευρωεκλογές, δημιουργήθηκε μια δεξιά πλειοψηφία με τη συμμετοχή του EPP, των Πατριωτών και του ESN. Με αυτόν τον τρόπο καταφέραμε να αναλάβουμε τον φάκελο και να διαμορφώσουμε ένα ιδιαίτερα ισχυρό και ουσιαστικό κείμενο.
Πριν από περίπου δύο μήνες, όταν εγκρίθηκε η πρώτη μορφή του Κανονισμού από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αρκετοί Ευρωβουλευτές σηκώθηκαν όρθιοι και χειροκροτούσαν με ιδιαίτερη ικανοποίηση. Ήταν η πρώτη φορά που περνούσε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ένα τόσο ισχυρό κείμενο για το μεταναστευτικό και μάλιστα με οριακή πλειοψηφία. Το γεγονός αυτό αποτυπώνει με σαφήνεια το πώς έχει μεταβληθεί ο πολιτικός χάρτης της Ευρώπης μετά τις τελευταίες Ευρωεκλογές, με τη διαμόρφωση μιας νέας δεξιάς πλειοψηφίας.
Οι αποφάσεις επιστροφής αποκτούν πλέον πραγματικό περιεχόμενο και τα κράτη εξασφαλίζουν τα μέσα που χρειάζονται για να εφαρμόζουν τον νόμο και να επιβάλλουν τις αποφάσεις τους. Για πρώτη φορά προβλέπονται αυστηρότεροι έλεγχοι σε περιπτώσεις όπου άτομα δηλώνουν ανήλικοι χωρίς να διαθέτουν τα απαραίτητα έγγραφα, μέσω τεστ DNA, περιορίζοντας ένα από τα σημαντικότερα κενά που εκμεταλλεύονταν επί χρόνια τα κυκλώματα παράνομης μετανάστευσης.
Δημιουργούνται κέντρα επιστροφών και δομές σε ασφαλείς τρίτες χώρες, αυστηροποιούνται οι απαγορεύσεις εισόδου και παρέχεται ακόμη και η δυνατότητα επιβολής ισόβιας απαγόρευσης εισόδου σε πρόσωπα που θεωρούνται απειλή για τη δημόσια ασφάλεια.
Παράλληλα, οι χώρες που αρνούνται να συνεργαστούν με την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα μπορούν πλέον να το πράττουν χωρίς συνέπειες. Για πρώτη φορά καθίσταται σαφές ότι η συνεργασία προϋποθέτει και ευθύνες, ενώ όσοι αρνούνται να παραλάβουν τους υπηκόους τους θα βρίσκονται αντιμέτωποι με πραγματικό κόστος.
Ιδιαίτερης σημασίας είναι επίσης η ενίσχυση των δυνατοτήτων των εθνικών αρχών για τον εντοπισμό και την απομάκρυνση όσων διαμένουν παράνομα στην Ευρώπη, καθώς και η δυνατότητα διερεύνησης περιπτώσεων όπου οργανωμένα δίκτυα ή άλλοι φορείς διευκολύνουν την παράνομη μετανάστευση.
Μέσα από στενή συνεργασία με το Υφυπουργείο Μετανάστευσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, από την πρώτη ημέρα των διαπραγματεύσεων μέχρι και την οριστικοποίηση του Κανονισμού, κατέστη δυνατή η αφαίρεση προβληματικής διάταξης που επηρέαζε άμεσα τα συμφέροντα της Κύπρου. Η εξέλιξη αυτή διασφάλισε ότι οι ιδιαιτερότητες και οι ανάγκες της Κυπριακής Δημοκρατίας λήφθηκαν υπόψη κατά τη διαμόρφωση του τελικού κειμένου.
Την ίδια στιγμή, η ενίσχυση του ευρωπαϊκού συστήματος καταγραφής και διαχείρισης μεταναστευτικών δεδομένων μέσω του eu-LISA, του οποίου έχω την ευθύνη ως επικεφαλής της αποστολής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αποτελεί ακόμη ένα σημαντικό βήμα προς μια αποτελεσματικότερη ευρωπαϊκή πολιτική ασφάλειας και διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών. Σε συνδυασμό με τον κατάλογο των ασφαλών τρίτων χωρών που έχει ήδη εγκριθεί, διαμορφώνεται πλέον ένα σαφώς ισχυρότερο ευρωπαϊκό πλαίσιο για την αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης.
Η Ευρώπη φαίνεται επιτέλους αποφασισμένη να περάσει από τις εξαγγελίες στην εφαρμογή πολιτικών που παράγουν μετρήσιμα αποτελέσματα. Μια πολιτική που προστατεύει τα σύνορα, εφαρμόζει τους νόμους και ανταποκρίνεται στις προσδοκίες των πολιτών.
Η ιστορική μνήμη της Κύπρου δεν διαγράφεται
Την ίδια στιγμή, η Ευρώπη οφείλει να αποδεικνύει ότι δεν υπερασπίζεται μόνο τα σύνορα της αλλά και την ιστορική της μνήμη.
Η έγκριση του φακέλου που αφορά τις κακοποιημένες γυναίκες της τουρκικής εισβολής του 1974 από την αρμόδια επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου αποτελεί μια ιδιαίτερα σημαντική εξέλιξη για την Κυπριακή Δημοκρατία. Αποτελεί επίσης μια ακόμη υπενθύμιση ότι η τουρκική κατοχή δεν ανήκει στο παρελθόν, αλλά συνεχίζει να υφίσταται μέχρι σήμερα.
Για περισσότερα από πενήντα χρόνια η Κύπρος εξακολουθεί να βιώνει τις συνέπειες της εισβολής και της κατοχής. Χιλιάδες νεκροί και αγνοούμενοι, εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και εκτοπισμένοι, καθώς και γυναίκες που υπέστησαν βιασμούς και άλλες αποτρόπαιες μορφές βίας αποτελούν μέρος μιας τραγικής πραγματικότητας που δεν μπορεί να διαγραφεί από την ιστορία.
Οι πληγές αυτές παραμένουν ανοικτές. Παραμένουν χαραγμένες στη συλλογική μνήμη του λαού μας και υπενθυμίζουν ότι το Κυπριακό δεν αποτελεί μια δικοινοτική διαφορά, αλλά ζήτημα εισβολής, κατοχής και παραβίασης του Διεθνούς Δικαίου σε ευρωπαϊκό έδαφος.
Κάτω τα χέρια από την οικογένεια και τα παιδιά μας
Την ίδια περίοδο αναδεικνύονται και ζητήματα που αφορούν τις αξίες πάνω στις οποίες οικοδομήθηκαν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες.
Η οικογένεια αποτελεί τον θεμέλιο λίθο κάθε κοινωνίας. Τα παιδιά αποτελούν το μέλλον κάθε έθνους. Γι’ αυτό και απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή όταν επιχειρείται η προώθηση ιδεολογικών προσεγγίσεων προς ανήλικους μέσα από θεσμούς που διαθέτουν ευρωπαϊκή νομιμοποίηση.
Η πρόσφατη εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στους χώρους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και αφορούσε την προώθηση της λεγόμενης «woke» κουλτούρας σε ανήλικα παιδιά προκάλεσε εύλογες ανησυχίες και σοβαρό προβληματισμό. Για τον λόγο αυτό προχωρήσαμε, μαζί με την πολιτική ομάδα των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών (ECR), σε επίσημη καταγγελία προς την Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Το μήνυμα είναι σαφές. Η οικογένεια αξίζει σεβασμό. Τα παιδιά αξίζουν προστασία. Το μέλλον των επόμενων γενεών δεν μπορεί να μετατρέπεται σε πεδίο ιδεολογικών πειραματισμών.
Μια Ευρώπη ασφάλειας, ιστορικής μνήμης και αξιών
Κάποιοι ενδεχομένως να θεωρούν ότι το μεταναστευτικό, το Κυπριακό και η προστασία της οικογένειας είναι τρία διαφορετικά ζητήματα. Στην πραγματικότητα, όμως, συνδέονται από έναν κοινό παρονομαστή. Συνδέονται με την ανάγκη να υπερασπιστούμε την ασφάλεια των κοινωνιών μας, να διατηρήσουμε ζωντανή την ιστορική μας μνήμη και να προστατεύσουμε τις αξίες πάνω στις οποίες οικοδομήθηκαν τα ευρωπαϊκά έθνη.
Η αποτελεσματική αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης, η δικαίωση των θυμάτων της τουρκικής εισβολής και η προστασία της οικογένειας δεν αποτελούν ξεχωριστές μάχες. Αποτελούν διαφορετικές εκφράσεις της ίδιας ευθύνης απέναντι στην πατρίδα μας, στην ιστορία μας και στο μέλλον της Ευρώπης.
Η Ευρώπη βρίσκεται σήμερα σε σημείο καμπής. Οι αποφάσεις που λαμβάνονται θα καθορίσουν όχι μόνο τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις του παρόντος, αλλά και το είδος της Ευρώπης που θα παραδώσουμε στις επόμενες γενιές. Γι’ αυτό οφείλουμε να παραμείνουμε στην πρώτη γραμμή.
Γεάδης Γεάδη
Ευρωβουλευτής Ε.ΛΑ.Μ. – ECR
