του Νίκου Γεωργίου*
Τα τελευταία γεγονότα που αφορούν υποθέσεις σφετερισμού ελληνοκυπριακών περιουσιών, αλλά και ζητήματα που άπτονται της θεσμικής και πολιτικής μας υπόστασης, αναδεικνύουν με σαφήνεια ένα κρίσιμο συμπέρασμα. Η Κυπριακή Δημοκρατία οφείλει να είναι σε συνεχή εγρήγορση και ετοιμότητα. Το status-quo δεν επιτρέπει εφησυχασμό, ούτε αποσπασματικές ή αργοπορημένες αντιδράσεις.
1. Σύμφωνα με πρόσφατο πρωτοσέλιδο δημοσίευμα, η μεταφορά του κατά παραδοχήν σφετεριστή ελληνοκυπριακών περιουσιών Σιμόν Αϊκούτ στη χώρα καταγωγής του για την έκτιση του υπολοίπου της ποινής του αποτελεί πλέον γεγονός. Η εξέλιξη αυτή γεννά εύλογα ερωτήματα ως προς τη διασφάλιση της αποτελεσματικής εκτέλεσης των αποφάσεων των Δικαστηρίων της Κυπριακής Δημοκρατίας και την αποτροπή δημιουργίας λανθασμένων εντυπώσεων, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο διεθνές περιβάλλον. Το ζήτημα δεν είναι μόνο νομικής φύσεως. Έχει σαφές πολιτικό αποτύπωμα και επηρεάζει άμεσα την προσπάθεια αντιμετώπισης της ληστρικής εκμετάλλευσης των περιουσιών μας στα κατεχόμενα. Ενδεχόμενη ολιγωρία ενδέχεται να αποθρασύνει περαιτέρω τους σφετεριστές και το κατοχικό καθεστώς.
2. Την ίδια ώρα, η υπόθεση του Ιρανού υπηκόου Behdad Jafari, ο οποίος φέρεται να αφέθηκε ελεύθερος από γαλλικό δικαστήριο με το επιχείρημα ότι το ευρωπαϊκό δίκαιο δεν εφαρμόζεται στα κατεχόμενα, προκαλεί έντονο προβληματισμό. Εάν τέτοιες ερμηνείες παγιωθούν, δημιουργούνται επικίνδυνα προηγούμενα που πλήττουν ευθέως τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας και τα δικαιώματα των νόμιμων ιδιοκτητών. Η κυβέρνηση οφείλει να τοποθετείται με απόλυτη σαφήνεια, θεσμική υπευθυνότητα και αποφασιστικότητα, προλαμβάνοντας την καλλιέργεια αφηγήσεων που επιχειρούν να νομιμοποιήσουν την παρανομία.
3. Ιδιαίτερη σημασία έχει και ένα τρίτο παράδειγμα, που εκ πρώτης όψεως μπορεί να εκληφθεί ως διοικητική ή τεχνική αστοχία, στην πραγματικότητα όμως αγγίζει τον πυρήνα της πολιτικής και θεσμικής μας υπόστασης. Η αναγραφή του παράνομου τουρκικού τοπωνυμίου «Iskele» αντί του επίσημου και νόμιμου «Τρίκωμο» στο πεδίο «Τόπος γέννησης» νέας ελληνικής ταυτότητας πολίτη κυπριακής καταγωγής δεν αποτελεί απλή λεπτομέρεια. Η χρήση της ορολογίας που επιβάλλει το ψευδοκράτος, έστω και μέσω αυτοματισμών ευρωπαϊκών ψηφιακών πλατφορμών, συνιστά έμμεση υιοθέτηση της γλώσσας της κατοχικής δύναμης. Οι ταυτότητες και τα επίσημα κρατικά έγγραφα δεν είναι ουδέτερα αντικείμενα. Αποτυπώνουν νομικές πραγματικότητες, ιστορική συνέχεια και κρατική κυριαρχία. Όταν σε τέτοια έγγραφα παρεισφρέουν παράνομα τοπωνύμια, δημιουργείται ο κίνδυνος κανονικοποίησης των τετελεσμένων της εισβολής και της κατοχής. Η ανοχή σε τέτοιες πρακτικές, ακόμη και αν οφείλονται σε εσφαλμένες βάσεις δεδομένων, υπονομεύει σταδιακά τη θέση μας. Η προάσπιση της νομιμότητας και της ιστορικής αλήθειας απαιτεί άμεσες παρεμβάσεις, διακρατικό συντονισμό και συνεχή έλεγχο.
Κοινός παρονομαστής αυτών των υποθέσεων είναι η ανάγκη για ετοιμότητα και εγρήγορση από πλευράς η κυβέρνησης. Η προστασία των δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν εξαντλείται στη διαχείριση κρίσεων εκ των υστέρων. Προϋποθέτει στρατηγική πρόληψη, αποτελεσματική διπλωματία και ξεκάθαρα μηνύματα προς κάθε κατεύθυνση. Μόνο έτσι μπορούμε να διαφυλάξουμε το κύρος του κράτους, τα δικαιώματα των πολιτών μας και τη νομιμότητα απέναντι στην κατοχική δύναμη.
*Βουλευτής ΔΗΣΥ Αμμοχώστου
