Η αλληλεγγύη μεταξύ των γυναικών δεν είναι απλώς μία θεωρητική έννοια ή ένα σύνθημα· είναι μια καθημερινή πράξη θάρρους καί μία συνειδητή στάση ζωής. Είναι το να αρνείσαι να χαμηλώσεις το βλέμμα όταν βλέπεις την αδικία, το να μην επιτρέπεις να υποτιμηθεί μια συνάδελφος, το να γίνεσαι το στήριγμα εκείνης που η κοινωνία προσπάθησε να απομονώσει στη γωνία της σιωπής.
Πολλές φορές, ακούγοντας για περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης καί βίας, η ψυχή σπαράζει. Νιώθεις μία ακατανίκητη, σχεδόν σωματική ανάγκη να ήσουν εκεί. Να έμπαινες μπροστά την κρίσιμη στιγμή, να γινόσουν ο αδιαπέραστος τοίχος που θα σταματούσε το κακό, να άπλωνες το χέρι σου για να τραβήξεις εκείνο το παιδί ή εκείνη τη γυναίκα έξω από τον φόβο. Αυτό το ένστικτο της προστασίας δεν είναι αδυναμία· είναι η φωνή της ανθρωπιάς μας που αρνείται να συμβιβαστεί με το «δεν με αφορά». Είναι η ανάγκη να γίνουμε η ασπίδα που εμείς ίσως στερηθήκαμε σε δικές μας δύσκολες στιγμές.
Συνειδητοποιώ, όμως, πώς ακόμα κι αν δεν μπορούμε να είμαστε παντού σωματικά, η μεγαλύτερη προστασία που μπορούμε να προσφέρουμε η μία στην άλλη είναι να μη σιωπούμε ποτέ. Η σιωπή είναι το καταφύγιο του θύτη, το έδαφος πάνω στο οποίο θεριεύει η κατάχρηση εξουσίας. Ο καθαρός, σταθερός λόγος μας είναι το όπλο του θύματος.
«Μια γυναίκα που υψώνει τη φωνή της, υψώνει τη φωνή χιλιάδων άλλων που παραμένουν στη σιωπή.»
Η αληθινή μας δύναμη κρύβεται στην ένωση. Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο ανταγωνισμός που συχνά μας επιβάλλεται είναι μία παγίδα για να παραμένουμε αδύναμες. Όταν μία γυναίκα πετυχαίνει, κερδίζουμε όλες. Όταν μία γυναίκα καταγγέλλει καί δικαιώνεται, ελευθερωνόμαστε όλες από τον φόβο. Η αξιοπρέπεια δεν είναι ατομικό προνόμιο, είναι συλλογικό δικαίωμα που οφείλουμε να περιφρουρούμε σαν κόρη οφθαλμού.
Οφείλουμε να διδάξουμε τον σεβασμό όχι ως υποχρέωση, αλλά ως θεμέλιο κάθε σχέσης. Στο σπίτι, στον εργασιακό χώρο, στον δρόμο. Καμία γυναίκα δεν είναι «αντικείμενο», καμία γυναίκα δεν είναι υποδεέστερη. Είμαστε άνθρωποι με φωνή, με άποψη καί με το δικαίωμα να ορίζουμε το σώμα και τη μοίρα μας.
«Δεν υπάρχει τίποτα πιο δυνατό από μία γυναίκα που αποφάσισε να μην υποταχθεί στην αδικία.»
Όταν η μία κρατάει το χέρι της άλλης, δημιουργούμε μια αλυσίδα που καμία βία δεν μπορεί να σπάσει. Η αλληλεγγύη μας είναι η μόνη εγγύηση για ένα μέλλον όπου καμία κόρη, καμία αδελφή και καμία φίλη δεν θα νιώσει απροστάτευτη.
«Όταν οι γυναίκες στηρίζουν η μία την άλλη, συμβαίνουν απίστευτα πράγματα.»
Η αξιοπρέπεια και ο σεβασμός δεν είναι διαπραγματεύσιμα. Ας υποσχεθούμε στον εαυτό μας ότι θα είμαστε εκεί: Παρούσες, δυνατές και ενωμένες. Γιατί το σκοτάδι φοβάται το φώς, καί το φώς δυναμώνει όταν το μοιραζόμαστε. Καμία γυναίκα δεν πρέπει να παλεύει μόνη της, καί καμία φωνή δεν είναι αδύναμη όταν γίνεται μέρος μιας μεγάλης, δίκαιης κραυγής.
«Η αξιοπρέπεια μιας γυναίκας δεν χαρίζεται, απαιτείται με σεβασμό και κερδίζεται με θάρρος.»
*Της Παναγιώτας Κυριάκου
