350 χιλιόμετρα, 25.000 μέτρα υψομετρικής διαφοράς, τέσσερις μέρες και νύχτες στις Ιταλικές Άλπεις και μόλις δυόμισι ώρες ύπνου. Ο Αντρέας Τζιακουρής δεν είναι άγνωστος στις μεγάλες προκλήσεις. Ο πυροσβέστης της Ειδικής Μονάδας Αντιμετώπισης Καταστροφών (ΕΜΑΚ) έχει ήδη δοκιμάσει πολλές φορές τα όριά του σε αγώνες υπεραποστάσεων, όμως το Tor des Géants 330 παραμένει μια διαφορετική κατηγορία.
Σε μια από τις πιο απαιτητικές διοργανώσεις υπεραποστάσεων στον κόσμο, διένυσε 350 χιλιόμετρα σε δύσβατα μονοπάτια και υψόμετρο που έφτασε τα 3.300 μέτρα. Φέτος τερμάτισε σε 91 ώρες, βελτιώνοντας σημαντικά την επίδοσή του σε σχέση με το 2024, όταν είχε ολοκληρώσει τον αγώνα σε 104 ώρες και 26 λεπτά. Από την 56η θέση μεταξύ περίπου 1.200 αθλητών το 2024, ανέβηκε φέτος στην 37η. Πίσω από αυτή την επίδοση κρύβονται τέσσερις ημέρες και νύχτες αντοχής, κούρασης και μιας συνεχούς μάχης με τον εαυτό του.
Αντρέα, συμμετείχες σε έναν αγώνα υπεραπόστασης 350 χιλιομέτρων στις Ιταλικές Άλπεις, διάρκειας τεσσάρων ημερών και νυχτών. Τι ακριβώς αντιμετωπίζει ένας αθλητής σε μια τέτοια δοκιμασία;
Είναι μια εμπειρία που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στο μυαλό μου. Ένας αθλητής υπεραποστάσεων, και ειδικά σε αγώνες βουνού, αντιμετωπίζει πολλές και διαφορετικές δυσκολίες. Υπάρχει η ακραία σωματική καταπόνηση από τις μεγάλες κλίσεις και το σκληροτράχηλο, δύσβατο τερέν, η έλλειψη ύπνου που αρχίζει να θολώνει το μυαλό μετά το πρώτο 24ωρο, αλλά και οι καιρικές συνθήκες, στις οποίες είσαι συνεχώς εκτεθειμένος χωρίς να μπορείς να τις ελέγξεις.
Κινείσαι σε υψόμετρα που φτάνουν τα 3.300 μέτρα, περνάς από κορυφές και δύσκολα και επικίνδυνα περάσματα, ενώ ο καιρός μπορεί να αλλάξει πολύ γρήγορα. Πρέπει, λοιπόν, να είσαι προετοιμασμένος για όλες τις συνθήκες.
Μια ακόμη μεγάλη δυσκολία είναι η συνεχής πάλη με τον εαυτό σου. Όσο περνούν οι ώρες και οι μέρες, τα πράγματα δυσκολεύουν. Αρχίζεις να πονάς σε διάφορα σημεία του σώματος από την καταπόνηση. Το κλειδί, όμως, είναι να βρίσκεις λύσεις στα προβλήματα που εμφανίζονται στον δρόμο σου, να τα ξεπερνάς και να συνεχίζεις.
Είσαι πλέον έμπειρος στις υπεραποστάσεις. Τι είναι αυτό που σε κάνει να επιλέγεις όλο και πιο δύσκολες προκλήσεις;
Πρώτα και πιο σημαντικά, η αγάπη που έχω για τα βουνά, τη φύση και το περιβάλλον. Μου αρέσει να περνώ ώρες εκεί και να τα απολαμβάνω.
Το δεύτερο είναι ότι πιστεύω πως, όταν σπρώχνεις το σώμα και το μυαλό σου σε ακραίες καταστάσεις, σε επίπεδα στα οποία δεν μπορεί να φτάσει στην καθημερινότητά σου, δυναμώνεις σωματικά και ψυχικά. Μαθαίνεις να αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες με πολύ πιο ήρεμο τρόπο και να εκτιμάς περισσότερο πράγματα που θεωρείς δεδομένα.
Και, σίγουρα, επειδή ζεις καταστάσεις και συναισθήματα που δεν συναντάς εύκολα στην καθημερινότητα, είναι κάπως εθιστικό. Θέλεις να τα ξαναζήσεις.
Πώς διαχειρίζεσαι ψυχολογικά μια απόσταση 200 μιλίων; Υπάρχει κάποια στιγμή που λες «ως εδώ»;
Προσπαθώ να είμαι συνεχώς συγκεντρωμένος και να παραμείνω έτσι μέχρι το τέλος. Βάζω μικρούς στόχους. Μια κορυφή, ένα καταφύγιο, το επόμενο check point. Έτσι νιώθεις ότι, σιγά σιγά, πετυχαίνεις τους στόχους σου και προχωράς.
Σίγουρα δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται, αλλά, πιστέψτε με, βήμα βήμα και με υπομονή φτάνεις στον τερματισμό.
Πόσο κοιμήθηκες συνολικά κατά τη διάρκεια του αγώνα και πώς ανταποκρίνεται το σώμα στην αϋπνία, την κούραση και τον πόνο;
Κοιμήθηκα συνολικά δυόμισι ώρες μέσα σε τέσσερις νύχτες. Ο αγώνας ξεκίνησε στις 10 το πρωί και την πρώτη νύχτα δεν κοιμήθηκα καθόλου. Αυτό ήταν μέρος του πλάνου μου.
Τη δεύτερη νύχτα κοιμήθηκα μία ώρα σε ένα καταφύγιο. Την τρίτη νύχτα ακόμη μία ώρα σε ένα μικρό καταφύγιο και άλλα δέκα λεπτά δίπλα από το μονοπάτι, πολύ νωρίς το πρωί, επειδή παραπατούσα από την αϋπνία και άρχισε να γίνεται επικίνδυνο. Την τέταρτη νύχτα κοιμήθηκα 20 λεπτά σε ένα παγκάκι στο καταφύγιο Frassati, το τελευταίο μεγάλο καταφύγιο πριν από τον τερματισμό.
Έμεινα έκπληκτος από τις αντοχές που είχα. Δεν περίμενα ότι θα μπορούσα να αντεπεξέλθω τόσο καλά με μόλις δυόμισι ώρες ύπνου σε τέσσερις μέρες. Το σώμα μας είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Είναι πολύ πιο ανθεκτικό απ’ όσο νομίζουμε και μπορεί να προσαρμοστεί σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες.
Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή του αγώνα και τι ήταν αυτό που σε βοήθησε να συνεχίσεις;
Η πιο δύσκολη στιγμή ήταν το τρίτο βράδυ. Είχα κοιμηθεί μία ώρα σε ένα μικρό καταφύγιο και έφυγα περίπου στις 2 τα ξημερώματα για να συνεχίσω τον αγώνα.
Έπρεπε να περάσω ένα από τα πιο δύσκολα σημεία της διαδρομής, όπου βρίσκεσαι συνεχώς πάνω από τα 2.500 μέτρα υψόμετρο και είσαι εκτεθειμένος στον αέρα, καθώς κινείσαι συνεχώς σε κορυφογραμμές. Η συσσωρευμένη καταπόνηση και ο ελάχιστος ύπνος των προηγούμενων ημερών με είχαν κάνει να τρέχω και να παραπατώ.
Ήμουν, όμως, πολύ μακριά από κάποιο καταφύγιο και δεν υπήρχε κανένας άλλος αθλητής κοντά μου. Βρήκα, λοιπόν, ένα σημείο με μεγάλες πέτρες για να προστατευτώ από τον αέρα και κοιμήθηκα εκεί για δέκα λεπτά.
Είναι εντυπωσιακό τι μπορεί να σου κάνει ένα power nap δέκα λεπτών!
Σε έναν τέτοιο αγώνα, πόσο μεγάλη είναι η μάχη με τον ίδιο σου τον εαυτό και πόσο με τη φύση και τις συνθήκες;
Συνεχώς είναι μια μάχη με τον εαυτό σου. Με τις καιρικές συνθήκες δεν μπορείς να τα βάλεις. Απλώς πρέπει να σεβαστείς το γεγονός ότι είσαι φιλοξενούμενος στο βουνό και, τελικά, αν θέλει το βουνό να περάσεις, θα περάσεις.
Η μάχη είναι καθαρά με τον εαυτό σου, ούτε καν με τους άλλους αθλητές. Αντιμετωπίζεις δυσκολίες τις οποίες πρέπει να διαχειριστείς με ψυχραιμία.
Αυτό που έχω μάθει μέσα από την εμπειρία μου σε τέτοιους αγώνες είναι ότι το σώμα αντέχει πολύ περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε. Και, σίγουρα, το μυαλό μπορεί να σε πάει μέχρι εκεί που δεν μπορείς να φανταστείς.
Φέτος τα πήγες αισθητά καλύτερα από την προηγούμενη συμμετοχή σου, πριν από δύο χρόνια. Τι πιστεύεις ότι έκανε τη διαφορά;
Σίγουρα φέτος είχα πολύ καλό χρόνο και είμαι πολύ ευχαριστημένος από αυτό. Το σημαντικότερο στοιχείο ήταν οι καιρικές συνθήκες, οι οποίες φέτος ήταν γενικά πολύ καλές. Πριν από δύο χρόνια, αντίθετα, είχαμε πολύ δύσκολες συνθήκες, με βροχές, χιόνια και πολύ χαμηλές θερμοκρασίες.
Το δεύτερο σημαντικό στοιχείο ήταν ότι έκανα πιο στοχευμένη προετοιμασία, έχοντας πλέον την εμπειρία της πρώτης μου προσπάθειας.
Επίσης, είχα παρέα τόσο στις μεγάλες προπονήσεις στην Κύπρο όσο και σε μεγάλο μέρος του αγώνα, από έναν πολύ καλό φίλο, τον Βίκτωρα, ο οποίος έλαβε επίσης μέρος. Δυστυχώς, σταμάτησε στο 300ό χιλιόμετρο λόγω τραυματισμού στον αστράγαλο.
Σίγουρα, το να τρέχεις με έναν δικό σου άνθρωπο δεν είναι καθόλου το ίδιο με το να τρέχεις μόνος για τόσες πολλές ώρες. Και αυτό έκανε μεγάλη διαφορά σε σχέση με την πρώτη μου προσπάθεια.
Τι απαιτείται για να προετοιμαστεί κάποιος για 200 μίλια;
Χρόνια εμπειρίας και χιλιόμετρα στα πόδια. Για να φτάσει κάποιος σε ένα επίπεδο όπου μπορεί να τρέξει για τόσες πολλές ώρες, πρέπει πρώτα να αποκτήσει μεγάλη εμπειρία σε μικρότερους αγώνες και, σιγά σιγά, να αυξήσει την απόσταση.
Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι, από τη στιγμή που θα περνά πάρα πολλές ώρες στη φύση και στα βουνά, πρέπει πρώτα απ’ όλα να του αρέσει και να απολαμβάνει τόσο την προπόνηση όσο και τη διαδρομή μέχρι τον αγώνα.
Τι σου έχει μάθει η υπεραπόσταση για τον εαυτό σου και για τα ανθρώπινα όρια;
Ότι όλα μπορούν να γίνουν. Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο, φτάνει να το θέλεις πραγματικά, να δουλέψεις γι’ αυτό, να είσαι συνεπής και να έχεις υπομονή.
Πόσο σημαντική είναι η στήριξη της οικογένειας, των φίλων και των ανθρώπων ή οργανισμών που βρίσκονται δίπλα σου σε αυτή την προσπάθεια;
Χωρίς τη στήριξη των ανθρώπων γύρω μου, τίποτα από όλα αυτά δεν θα ήταν εφικτό. Μπορεί να ακούγεται ότι είναι ένα ατομικό άθλημα, αλλά ειδικά σε τέτοιες αποστάσεις, χωρίς τους ανθρώπους-κλειδιά που βρίσκονται δίπλα σου, δεν μπορείς να πας πολύ μακριά.
Θέλω να πω ένα τεράστιο ευχαριστώ στους τρεις φίλους μου που ήταν το support crew μου και με βοηθούσαν στους μεγάλους σταθμούς, τόσο με τον εξοπλισμό όσο και με την ψυχολογική υποστήριξη.
Ευχαριστώ επίσης την LLPO LAW FIRM, που πίστεψε σε μένα και στις δυνατότητές μου, το κατάστημα AWOL, που είναι διαχρονικά δίπλα μου και με στηρίζει με εξοπλισμό Compressport, το φυσιοθεραπευτήριο Synergy Physio, που φροντίζει ώστε το σώμα μου να βρίσκεται πάντα στην καλύτερη δυνατή κατάσταση, καθώς και τον προπονητή μου RYL για το προπονητικό πλάνο.
Μετά το Tor des Géants στις Άλπεις, ποιος είναι ο επόμενος στόχος; Υπάρχει κάποια πρόκληση που έχεις ήδη στο μυαλό σου;
Δεν έχω κάτι προγραμματισμένο για τους επόμενους μήνες. Χρειάζομαι λίγο χρόνο για να ξεκουραστώ, αλλά σίγουρα κάτι θα προκύψει για να ξαναμπώ σε αγωνιστικούς ρυθμούς.
