powered by inbusiness-news-logo cbn omada-logo celebrity-logo LOGO-PNG-108
Reporter Logo
IN Business July 2025Online Edition
Gold OCT 2025Online Edition
200 gold

REPORTER MOBILE APP

Mείνετε συντονισμένοι με όλες τις εξελίξεις όπου και αν βρίσκεστε

200 gold200 gold
Εγγραφη στο Newsletter
200 gold

12 TEYXH MONO €40

ΓΙΝΕ ΣΥΝΔΡΟΜΗΤΗΣ

Αυτό που λέμε σήμερα made in Italy, ιταλική υψηλή ραπτική όσο και αν σας φαίνεται περίεργο  δεν υπήρχε πριν το 60'.  Λίγο μετά τον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο το Παρίσι είχε την αποκλειστικότητα για όλα τα  Couture  Fashion shows.

10:12 - 29 Ιανουαριου 2016
Ενημερώθηκε: 15:11 - 01 Φεβρουαριου 2016
Blogs
6

 

 

7

 

Εκεί μαζεύονταν όλοι έμποροι μόδας και σχεδιαστές 2 φορές τον χρόνο για τα shows.

 

1

 

Το 1951 ο Giovanni  B Giorgini  ευγενής από την Φλωρεντία κάλεσε τους  Fashionistes  τις εποχής  εμπόρους και κατάστηματαρχες για να παρακολουθήσουν ένα show  που στο οποίο λάμβαναν μέρος  οι Ιταλοί σχεδιαστές μόδας.

 

3

 

Αυτό του το επιχείρημα είχε τεράστια επιτυχία με αποτέλεσμα ένα χρόνο αργότερα ο Giorgini δημιούργησε την  ιταλική εβδομάδα μόδας  που ξέρουμε σήμερα.  

 

4

 

Η πρώτη εβδομάδα μόδας έγινε στο στην  πολυτελή Sala Bianca του  Palazzo Pitti στη  Φλωρεντία εκεί έγιναν τα θρυλικά Sala Bianca Shows που πέρασαν στην Ιστορία της  σύγχρονης Ιταλικής μόδας και  γεννήθηκε το Made in Italy!  

 

2

 

  

8

 

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Promotional Rep NewsFeed
ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ
logo

Δειτε Επισης

Μία φορά και έναν καιρό ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο πρώτος Έλληνας πρωθυπουργός, ο οποίος για να καταπολεμήσει την πείνα μετά το τέλος της επανάστασης, σκέφτηκε να εισάγει στην χώρα ένα φθηνό και εύκολο τρόφιμο, την πατάτα. Φιλύποπτοι, όμως, όπως ήταν οι Έλληνες και συντηρητικοί, τις πέταξαν. Ο Καποδίστριας, όμως, ήξερε πολύ καλά τους συμπατριώτες του και -μιμούμενος το Φρειδερίκο το Μέγα της Πρωσίας και τον Παρμαντιέ της Γαλλίας, που είχαν μεταχειριστεί παρόμοια κόλπα- περιέφραξε το μέρος όπου ήταν αποθηκευμένες οι πατάτες κι έβαλε σκοπούς να τις φυλάνε μέρα νύχτα. Μέσα σε μια εβδομάδα δεν είχε μείνει ούτε μια πατάτα... Ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε από Έλληνες πολιτικούς αντιπάλους του… Λίγο καιρό μετά, πρέπει να ξεκίνησε και η καλλιέργεια της πατάτας στην Κύπρο, για να γίνει λίγο καιρό αργότερα το εθνικό μας φαγητό, μετά τη σούβλα βέβαια. Από ποιο κυπριακό τραπέζι λείπουν οι τηγανιτές πατάτες; Πλέον, στα περισσότερα τραπέζια είναι βέβαια κατεψυγμένες, εισαγόμενες πατάτες, γιατί που να βρει χρόνο η Κύπρια νοικοκυρά να καθαρίζει φρέσκες, κυπριακές πατάτες. Κάθε κυπριακό τραπέζι, λοιπόν, έχει κατεψυγμένες, τηγανιτές πατάτες περισσότερο από μία φορά τη βδομάδα και κάθε κυπριακό σόι έχει πλέον ένα καρκινοπαθή. Θα μου πείτε τώρα πώς συνδέονται τα δύο; Υπάρχει πραγματικά κάποιος από την ηλικία των 60 – τουλάχιστον – και κάτω που δεν γνωρίζει ότι το τηγανισμένο λάδι και τα κατεψυγμένα έχουν καρκινογόνες ουσίες; Μάλιστα, τα τρανς λιπαρά όπως λέγονται, έχει αποδειχθεί ότι ευθύνονται για την ανάπτυξη του καρκίνου του μαστού. Γιατί άκουσα και το άλλο το τρελό, ότι δηλαδή κατέβηκαν στην Κύπρο σοβαροί επιστήμονες για να εξετάσουν τους λόγους που αυξήθηκε σε τέτοιο ανησυχητικό βαθμό ο αριθμός των καρκινοπαθών στην Κύπρο. Μία ασθένεια που ήταν το ίδιο σπάνια με το AIDS στη χώρα μας, 30 χρόνια πριν. Μήπως να ρίξουν μια στα ματιά στο καθημερινό τραπέζι μας; Είναι η άγνοια ή η άρνηση να δούμε την αλήθεια που μας κάνει να βάζουμε στα τραπέζια καρκινογόνες τροφές; Μήπως είναι η στάση του μέσου Κύπριου: «μια φορά ζούμε ολάν, τουλάχιστον να πάμε χορτάτοι». Ή και το άλλο: «που ξέρουν τωρά οι γιατροί και θα μου πουν εμένα τι να φάω;». Ο Κύπριος εκτός από τέλειος γνώστης των πολιτικών και των αθλητικών, είναι μηχανικός, διατροφολόγος και γιατρός μαζί.  Η περίπτωση της τηγανισμένης, κατεψυγμένης πατάτας και του καρκίνου είναι απλά ένα παράδειγμα με πολλά μηνύματα για όποιον είναι έτοιμος να τα δεχθεί. Κάποιοι σε αυτή τη χώρα ακούν, μαθαίνουν, εξελίσσονται και γίνονται καλύτεροι για τον εαυτό τους και για την κοινωνία. Κάποιοι άλλοι, όμως, παραμένουν ξεροκέφαλοι, κλειστόμυαλοι, παντογνώστες και κολλημένοι. Όσοι ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία βάζουν σε κίνδυνο όχι μόνο τις ζωές τους αλλά και τις ζωές όσων ανήκουν στην πρώτη κατηγορία. Και μάλλον αυτή η νόστιμη, λαδερή, τηγανισμένη πατάτα έχει προκαλέσει εγκεφαλικές ζημιές σε ορισμένους, με αποτέλεσμα να βιώνουμε έντονα αυτό που αποκαλώ #thepatataeffect. Αυτά είναι άτομα με κολλημένες απόψεις και προβλήματα κατανόησης της ανθρώπινης εξέλιξης και πραγματικότητας. Aυτοί που ποζάρουν με θράσος έχοντας στο πιάτο τους απαγορευμένα είδη πουλιών, αυτοί που ανεβάζουν στα social media τα κατορθώματά τους από τα βασανισμένα ζωάκια που σκότωσαν, περιμένοντας like. Αυτοί που βρίζουν στους δρόμους, στις ουρές, ακόμη και στη βουλή, αυτοί που πιστεύουν ότι πρέπει να είναι υπεράνω του νόμου και αυτοί που θεωρούν ότι μία όμορφη γυναίκα κάνει μόνο για τα καλλιστεία και όχι για την πολιτική. Τέλος, αυτοί που αρνούνται να στειρώσουν τα κατοικίδιά τους ή τα εγκαταλείπουν στο δρόμο για να πεθάνουν. Όλοι αυτοί αρχίζουν, ευτυχώς, να αποτελούν είδη προς εξαφάνιση.  Η κυπριακή κοινωνία τους απομονώνει και τους διαπομπεύει γιατί, πλέον, προτιμά την φρέσκα πατάτα του βραστή ή πουρέ και όχι τηγανιτή.  

Όμορφο χαμόγελο σημαίνει πανέμορφο πρόσωπο. Προσέχεις τα δόντια σου όμως τα βλέπεις να κιτρινίζουν και δεν ξέρεις τι φταίει. Η χειρούργος οδοντίατρος Δρ. Αμαλία Παναγιώτου εξηγεί γιατί συμβαίνει αυτό και πώς να το αντιμετωπίσεις. Ενώ οι διασημότητες και τα ομορφότερα μοντέλα λανσάρουν κατάλευκα δόντια, το χαμόγελο των υπολοίπων ανθρώπων γίνεται ολοένα και πιο κίτρινο. Αυτό σίγουρα δεν μας παραξενεύει καθώς μια σειρά από διάφορους παράγοντες μπορεί να επηρεάσει το χρώμα των δοντιών σας και να τα μετατρέψει σε πιο θαμπά και κίτρινα! ΟΙ ΑΙΤΙΕΣΟι περισσότερες αιτίες του αποχρωματισμού των δοντιών εμπίπτουν σε δύο ευρείες κατηγορίες: εξωγενή και ενδογενή λεκέδες.Το κιτρίνισμα μπορεί επίσης να προκληθεί από ένα ευρύ φάσμα παραγόντων υγείας.    ΕΞΩΓΕΝΕΙΣ ΧΡΩΣΤΙΚΕΣ:Βρίσκονται στην εξωτερική επιφάνεια του δοντιού, την αδαμαντίνη.Ο σημαντικότερος παράγοντας κιτρινισμού των δοντιών είναι ο τρόπος ζωής. Δηλαδή το κάπνισμα, η κατανάλωση καφέ και τσάι, καθώς και η μάσηση καπνού. Ακόμα τροφές και ροφήματα με έντονες χρωστικές ουσίες όπως κρασί, αναψυκτικά τύπου κόλα, μαύρες σάλτσες, φρούτα όπως κεράσια, βατόμουρα και ρόδι. Αυτές οι τροφές έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε χρωστικές με προσκόλληση στα δόντια. ΟΜΟΡΦΑ ΔΟΝΤΙΑ, ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΠΡΟΣΩΠΟΆλλες τροφές που επηρεάζουν αρνητικά και κιτρινίζουν τα δόντια, είναι τα όξινα τρόφιμα τα οποία διαβρώνουν την επιφάνεια του δοντιού με αποτέλεσμα η συγκόλληση των χρωστικών να γίνεται ακόμα πιο εύκολη. Επίσης, η τανίνη που πρόκειται για ένα πικρό συστατικό του κρασιού αλλά και του τσαγιού που ενισχύει τις χρωστικές να συγκολληθούν στα δόντια.   ΦΑΡΜΑΚΑ ΚΑΙ ΚΙΤΡΙΝΙΣΜΕΝΑ ΔΟΝΤΙΑΟι ενδογενείς χρωστικές.Πολυάριθμα φάρμακα μπορεί να προκαλέσουν ενδογενείς κηλίδες στα δόντια. Στα παιδιά η λήψη τετρακυκλίνης ή δοξυκυκλίνης κατά την ανάπτυξη των δοντιών πριν την ηλικία των 8 ετών.Στους ενήλικες, η συνεχόμενη στοματοπλύση με χλωρεξιδίνη (στοματοπλυμα για αντιμετώπιση ουλίτιδας και περιοδοντίτιδας), θα προκαλέσει κιτρίνισμα στα δόντια. Επίσης, η μινοκυκλίνη ένα φάρμακο για θεραπεία της ακμής  χρωματίζει τα δόντια. Ακόμα οι χημειοθεραπείες και η ακτινοβολία στην περιοχή της κεφαλής και λαιμού, τα φάρμακα πίεσης, και κάποια αντισταμινικά όπως η αλβουτερόλη, κιτρινίζουν τα δόντια.  Η λήψη μεγάλων δόσεων φθορίου από το στόμα κατά την περίοδο ανάπτυξης των δοντιών, γεγονός που κάνει τα δόντια να δείχνουν διάστικτα με κηλίδες.Τα δόντια κιτρινίζουν και οι  οδοντιατρικές εργασίες όπως οι εμφράξεις αμαγάματος και η απονεύρωση των δοντιών. Ένας άλλος σημαντικός παράγοντος είναι και ο χρόνος αφού με την πάροδο του, φθείρεται η αδαμαντίνη με αποτέλεσμα το δόντι να φαίνεται πιο κίτρινο. Ακόμα διάφορα σύνδρομα όπως η ατελής οδοντινογένεση και αμελογένεση.ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΟ συστηματικός καθαρισμός από τον οδοντίατρό σας θα απομακρύνει σε ένα μεγάλο βαθμό  τις εξωτερικές χρώσεις που οφείλονται σε τροφές ή στο κάπνισμα. Εάν χρησιμοποιείτε και μια λευκαντική οδοντόπαστα θα προστατέψετε τα δόντια σας από χρώσεις μέχρι να επισκεφθείτε πάλι τον οδοντίατρο. Εάν έχετε τις χρώσεις για πολλά χρόνια, ίσως χρειάζεστε οδοντιατρική λεύκανση, για να απαλλαγείτε από αυτές. Οι εσωτερικές χρώσεις μπορεί να αποχρωματιστούν ή αν είναι ανεξίτηλες να καλυφθούν με θήκες ή με προστομιακή επικάλυψη. Όλες αυτές οι μέθοδοι είναι ασφαλείς και αποτελεσματικές. Ο οδοντίατρός σας όμως θα κρίνει ποια είναι η καταλληλότερη για σας, ανάλογα με την κατάσταση των δοντιών σας και το αποτέλεσμα που θέλετε να επιτύχετε. Ο οδοντίατρός σας πρέπει να συνυπολογίσει: Το βαθμό και το είδος των χρώσεων.Την ακεραιότητα του δοντιού (εάν έχει μεγάλο σφράγισμα ή εάν χρειάζεται αλλαγές στο σχήμα του).  Η καλύτερη πρόληψη είναι η αποφυγή τροφών και ποτών με χρώμα, ή τουλάχιστο η κατανάλωση ποτών με καλαμάκι, καλή στοματική υγιεινή και η επίσκεψη στον οδοντίατρο δύο φορές το χρόνο.Για περισσότερες απαντήσεις και συμβουλές στις ερωτήσεις σας μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με την Χειρούργο Οδοντίατρο Δρ. Αμαλία Παναγιώτου στο τηλέφωνο 25251353.

  «Λοιπόν, τι να διαλέξει κανείς; Το βάρος ή την ελαφρότητα;», ρωτούσε ο μεγάλος φιλόσοφος Παρμενίδης τον 6ο αιώνα π.Χ. Με βάση τη θεωρία του, το σύμπαν είναι χωρισμένο σε ζεύγη αντιθέτων: το φως - το σκοτάδι, το παχύ - το λεπτό, το ζεστό - το κρύο, το είναι - το μη είναι. Θεωρούσε ότι ένας από τους πόλους της αντίφασης είναι θετικός (το φωτεινό, το ζεστό, το λεπτό, το είναι) και ο άλλος αρνητικός. Την ελαφρότητα της ζωής τη θεωρώ δεδομένη (υποκειμενική η άποψή μου). Η ζωή είναι μικρή και κάποια στιγμή τελειώνει, γι’ αυτό είναι ελαφριά. Αντίθετα, η αιωνιότητα είναι βαριά. Το να έπρεπε να ζήσει κανείς αιώνια για παράδειγμα είναι ένα μεγάλο βάρος σχεδόν αβάσταχτο και βαρετό. Και στο ερώτημα του Παρμενίδη διαλέγω την ελαφρότητα από το βάρος. Η ζωή είναι πολύ ελαφριά για να την παίρνουμε τόσο σοβαρά. Γιατί ως άνθρωποι το έχουμε αυτό. Να παίρνουμε δηλαδή τα πάντα πολύ σοβαρά, με την κακή έννοια. Με την πρώτη δυσκολία, απώλεια ή αποτυχία να νιώθουμε ότι ήλθε η συντέλεια του κόσμου, να γινόμαστε μίζεροι ή κακοί με τους γύρω μας. Η ευτυχία είναι ελαφριά. Την κουβαλάς πολύ εύκολα κι ευχάριστα στο σώμα σου, στο μυαλό σου. Το ίδιο και η χαρά, το γέλιο η καλοσύνη, η αγάπη. Από την άλλη, η μιζέρια είναι τόσο βαριά που βάζει το σώμα και το μυαλό σε αδράνεια, σε ακινησία. Κάνει τα πάντα γύρω μας δύσκολα και περίπλοκα ενώ στην πραγματικότητα είναι τόσο εύκολα κι απλά.Είναι ανυπόφορο για κάποιους η ζωή τους να είναι όμορφη. Είναι ανυπόφορο να βλέπουν τους άλλους ευτυχισμένους όταν οι ίδιοι δεν μπορούν να είναι. Δεν το αντέχουν. Είναι αυτοκαταστροφικοί και οτιδήποτε ωραίο τους πλησιάζει το καίνε με τον αρνητισμό και την αστάθεια τους, απλά για να έχουν συνεχώς μια δικαιολογία να πουν, όταν δεν θέλουν να προσπαθήσουν για τις σχέσεις τους, τη δουλειά τους, τα οικονομικά τους.Είναι βαρύ να είσαι τεμπέλης. Και δεν μιλώ για τα λίγα λεπτά που θα χαζέψεις στο κρεβάτι σου, πριν σηκωθείς το πρωί. Μιλώ γι’ αυτούς που βαριούνται να παλέψουν για να κάνουν τον εαυτό τους και τη ζωή τους καλύτερη. Γι’ αυτούς που βρίσκουν τη μία δικαιολογία μετά την άλλη, λέγοντας ψέματα ακόμη και στον ίδιο τον εαυτό τους. Είναι βαρύ να ζεις όλη σου τη ζωή υποκρινόμενος και κρυμμένος από τα όλα όσα πραγματικά θέλεις, επειδή φοβάσαι να βγεις στο πεδίο της μάχης. Η ζωή μπορεί να είναι ελαφριά, είναι όμως και ένας καθημερινός αγώνας επιβίωσης (σωματικής και ψυχικής – οικονομικής και κοινωνικής). Και για να την βγάλεις καθαρή πρέπει να ξεφορτωθείς όλα όσα σε βαραίνουν. Όλους όσους σε πλήγωσαν και όλα όσα κάνεις με το ζόρι. Είναι ωραία τελικά να είσαι και να νιώθεις ελαφρύς σαν φτερό…  

Οι πρώτες ρυτίδες άρχισαν να αχνοφαίνονται… Το πρόσωπο άρχισε να δείχνει κάπως τα σημάδια του χρόνου… κουρασμένα μάτια, η επιδερμίδα δεν λάμπει όπως παλιά… Κι όμως, η ηλικία δεν κρίνεται από τον χρόνο, έτσι τουλάχιστον λέω εγώ. Η ηλικία κρίνεται από το μέσα σου, την ψυχή σου, το πως νιώθεις εσύ. Κι εγώ νιώθω τουλάχιστον 25! Έτσι λέω τα τελευταία χρόνια και γελώ. Αυτό που έχει σημασία είναι η ψυχή να είναι παραμένει νέα. Να δραστηριοποιείται, να κάνει αυτά που αγαπά, να ξανανιώνει.

Είναι νομίζω η πρώτη φορά που το παραδέχομαι τόσο ανοιχτά. Στον εαυτό μου το παραδέχτηκα εδώ και καιρό... από τους άλλους προσπαθούσα να το κρύψω, όμως οι πρώτες ρυτίδες άρχιζαν να φαίνονται γύρω από τα μάτια και ο καθρέφτης μου είναι σαν να μου λέει "πάψε πια να κρύβεσαι, δεν σε παίρνει άλλο".  Γραμμές σοφίας τις λέω πια κι ας λέει ο χρόνος άλλα.   Λοιπόν, μαμά σου λέω τώρα ενώπιον όλων ότι μεγάλωσα και το αναγνωρίζω κι ας πίστευες το αντίθετο χτες το απόγευμα που με έβλεπες να χορεύω το «Can’t stop the feeling» του Justin Timberlake. Ναι, ακόμη μου αρέσει ο Justin. Είναι κι αυτός μια χαρούμενη νότα της όχι και τόσο ήρεμης εφηβείας μου.   Γιατί τα σκέφτομαι τώρα όλα αυτά; Επειδή έρχονται ξανά τα γενέθλιά μου και πλέον κάθε χρόνος που περνά είναι πολύτιμος και θέλω να είναι γεματός. Γεμάτος από συναισθήματα και όμορφες στιγμές. Όσο μεγαλώνω νιώθω τον χρόνο να προχωράει ακόμη πιο γρήγορα. Γι’ αυτό σου γράφω κι αυτό το γράμμα. Εξάλλου όταν γράφω, εκφράζομαι πάντα καλύτερα. Κι ο χρόνος περνάει τόσο γρήγορα, που πολλές φορές δεν προλαβαίνω να σκεφτώ τι είναι καλύτερο για μένα και αν εδώ που τώρα βρίσκομαι είμαι ευτυχισμένη. Το ξέρω ότι ανησυχείς μαμά. Όμως, στο είπα ξανά. Η ζωή έχει τα πάνω και τα κάτω της, τις χαρές και τις λύπες της. Είμαι κι εγώ ένας άνθρωπος με τα λάθη και τα πάθη μου, με τα σωστά και τα καλά μου, με τα πάνω και τα κάτω μου. Μακάρι να μπορούσα να χαμογελώ κάθε μέρα και όλη μέρα μόνο και μόνο για να σε κάνω να νιώθεις καλύτερα. Αλλά να που κάποιος ή κάτι θα βαλθεί να μου χαλάσει τη διάθεση κάποιες μέρες με ανάδρομο Ερμή. Ναι, εννοείται ότι θα συνεχίσω να χορεύω αστεία στο σπίτι κι εσύ θα γελάς, όμως κάποιες μέρες απλά θα θέλω να κλειστώ στο σκοτεινό μου δωμάτιο, χωρίς να βλέπω κανέναν. Και να σου πω, πώς κατάλαβα επιτέλους ότι μεγάλωσα; Όχι δεν είναι από την ηλικία, ούτε από τα κοκαλάκια μου που άρχισαν να τρίζουν. Το κατάλαβα γιατί αυτή η θολούρα του μυαλού χάθηκε. Τα πράγματα είναι πλέον ξεκάθαρα και τα μεγάλα ερωτήματα λύθηκαν. Είμαι βέβαιη πια για τα πιστεύω μου, για τα θέλω μου και μπορώ να σκεφτώ απάντηση για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου.Αυτό δεν σημαίνει ότι τα πράγματα είναι και τόσο καλά. Αντίθετα, η αλήθεια είναι πολύ πιο σκληρή απ’ ότι φανταζόμουν. Όμως, έχω πλέον την ωριμότητα να τη δεχτώ, χωρίς να μου προκαλεί τέτοια θλίψη που να επηρεάζει την καθημερινότητά μου ή τη συμπεριφορά μου προς τους άλλους. Μεγάλωσα γιατί κατάλαβα τι σημαίνει ο έρωτας και η αγάπη. Νόμιζα ήξερα. Ιδέα δεν είχα. Μέχρι που τον γνώρισα και για πρώτη φορά είχα αφήσει άνθρωπο να με πατήσει και να με εξευτελίσει ξανά και ξανά. Έμαθα να παραμερίζω τα νεύρα και τον εγωισμό, να πέφτω στα πατώματα και να παρακαλώ, να βάζω πάνω από την περηφάνια και τα θέλω μου κάποιον άλλον. Έμαθα να λέω για «πάντα» και να το νιώθω. Μεγάλωσα γιατί έμαθα τι σημαίνει οικογένεια και ποιοι είναι οι πραγματικοί φίλοι. Μπορώ να επιλέξω ποιους να κρατήσω στη ζωή μου, αυτούς που μου κάνουν καλό και να αφήνω, όσο δύσκολο κι αν είναι, αυτούς που μου πίνουν το αίμα.   Μεγάλωσα γιατί σταμάτησα να πετάω όσα γράφω για να μην τα δει κανένα μάτι και τα μοιράζομαι πρώτα με φίλους και μετά με όποιον γουστάρει. Και μπορεί να μεγάλωσα, όμως, είμαι ακόμη παιδί. Πάντα θα είμαι παιδί, πιο πολύ και από τότε που ήμουν όντως παιδί. Γιατί, πλέον, δεν αφήνω τίποτα άσχημο να με σκληρύνει. Γιατί θα πω αυτά που νιώθω και μετά θα χαμογελάσω σε αυτούς που με πληγώνουν ή φεύγουν από τη ζωή μου και μετά θα πέρνω τον σκύλο και το ποδήλατό μου για να χαθώ στα γνώριμα παιδικά μου λημέρια. Γιατί πάντα θα ζητάω μία αγκαλιά σου και πάντα θα τρέχω πίσω από τον έρωτα με το πρώτο του νεύμα. Μεγάλωσα γιατί τώρα ξέρω μαμά. Σε αγαπάω όσο τίποτα άλλο στον κόσμο.    

Έχουμε διαβάσει πολλές φορές για τις μαγικές ιδιότητες της αγκαλιάς και τις έχουμε βιώσει λίγο πολύ και οι ίδιοι (τουλάχιστον οι πλείστοι από εμάς). Είτε μιλάμε για τη μητρική, φιλική ή ερωτική αγκαλιά, είναι το ίδιο ευεργετική και λυτρωτική όταν προέρχεται από ένα αγαπημένο μας πρόσωπο. Ποια είναι όμως η τέλεια ερωτική αγκαλιά; Ο συγγραφέας David Tumarinson περιέγραψε πολύ όμορφα τι συμβαίνει κατά της διάρκεια μιας οικείας, ερωτικής αγκαλιάς, στο μυαλό μιας γυναίκας.Όταν ένας άντρας πλησιάζει τη γυναίκα τρυφερά ή αιφνιδιαστικά από πίσω και την αγκαλιάζει, δημιουργεί ένα κλειστό κύκλο γύρω της. Είναι ο δικός της, ο δικός του, ο δικός τους κύκλος. Είναι ο κύκλος της τρυφερότητας, της ζεστασιάς και της προστασίας. Και αγκαλιάζοντάς την μ’ αυτό τον τρόπο, ο άντρας βάζει τη γυναίκα στο κέντρο του πάθους του. Έτσι, χωρίς να το επιδιώξει και εντελώς ενστικτωδώς, της δείχνει ότι εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή είναι το κέντρο του σύμπαντος του. Η σιωπή μεταξύ τους γι’ αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα ή λεπτά αφήνει τα σώματά τους να έλθουν κοντά και να στείλουν τα δικά τους μυστικά μηνύματα έλξης. Τα χέρια του εκπέμπουν θερμά ρεύματα που προκαλούν ρίγος και χαμόγελο. Όταν ένας άντρας αγκαλιάζει προστατευτικά την κοπέλα του, αυτή νιώθει ότι έχει φτερά, ότι μπορεί να πετάξει. Αυτός ο κύκλος της αγάπης γίνεται ήρεμος και ζεστός και η ζεστασιά αυτή την κάνει να λιώνει σαν ένας κύβος ζάχαρης σε τσάι. Ο υπόλοιπος κόσμος για εκείνα τα λίγα λεπτά δεν υπάρχει και ο χρόνος σταματά. Οι σκέψεις χάνονται και στο μυαλό επικρατεί ησυχία. Και η αίσθηση αυτή ίσως την κάνει να διερωτάται: «Ποια είμαι αυτή τη στιγμή; Γιατί νιώθω έτσι; Τι είμαι για εκείνον;». Η αγάπη που νιώθει είναι αμοιβαία ή μόνο στο μυαλό της; Σαν μία ελαφριά και απαλή κουβέρτα αυτός καλύπτει τους ώμους της και σκεπάζει τις σκέψεις της για να μην μπορεί αυτός να τις δει. Ή μήπως τίποτα δεν μπορεί να μείνει κρυφό σ’ αυτόν τον κύκλο μεταξύ τους; Έτσι κι αλλιώς την κρατάει για να την προστατεύσει από τον έξω κόσμο που είναι τόσο σκληρός και ξένος. Στα μπράτσα του όλα γίνονται πιο εύκολα. Νιώθει πιο δυνατή. Νιώθει οικεία, ζεστά και άνετα. Όλα όσα μία γυναίκα ψάχνει, ελπίζει και ζητά, χωρίς να το συνειδητοποιεί πολλές φορές, βρίσκονται στην αγκαλιά του αγαπημένου της. Παλμοί ευτυχίας που γίνονται πιο δυνατοί.   Όλα αυτά τα αισθήματα και όλες αυτές οι σκέψεις περνάνε από το μυαλό μιας ερωτευμένης γυναίκας όταν ο άνδρας που η καρδιά της επέλεξε την κρατά με αυτό τον προστατευτικό τρόπο στην αγκαλιά του.   Kαι το μήνυμα προς όλους τους άνδρες είναι ν’ αγκαλιάζετε πιο συχνά τη σύντροφό σας. Είναι ο καλύτερος τρόπος να την ηρεμήσετε και να την αγαπήσετε.     

Ζητείται Υπομονή γιατί η Ελπίς μας εγκατέλειψε εδώ και καιρό. Τουλάχιστον σε συγκεκριμένα κοινωνικά ζητήματα, έχω πλέον πειστεί πως τα πράγματα δεν θα αλλάξουν ποτέ, τουλάχιστον όχι προς το καλύτερο. Αυτό σημαίνει ότι παύεις να αγωνίζεσαι; Ότι ξαφνικά θυμάσαι ότι πρέπει να ταΐσεις το ψαράκι της γυάλας και αντί να βγεις στο πεδίο μάχης, κλείνεσαι στο σπίτι σου; Όχι. Σε καμία περίπτωση. Ναι, το επαναστατικό πνεύμα που σε διακατείχε τω καιρώ εκείνω έχει χαθεί μαζί με την εφηβεία σου, όμως πώς είσαι σίγουρος ότι τότε πολεμούσες με τα σωστά όπλα και για τα σωστά πράγματα; Ή μήπως επανάσταση για σένα ήταν να κοροϊδεύεις την καθηγήτριά σου, που πιθανόν να ήταν απλά μία βαριεστημένη δημόσια υπάλληλος και να κολλάς τσίχλες κάτω από το θρανίο σου; Αν έμαθα κάτι στα λίγα χρόνια ζωής μου είναι ότι η βία δεν αντιμετωπίζεται με βία, η κοροϊδία δεν μας τελειώνει με κοροϊδία και η ηλιθιότητα δεν χάνεται με την ηλιθιότητα. Πρέπει κάποιος να κάνει την υπέρβαση για να μπορεί να αλλάξει πρώτα τον εαυτό του και μετά τον κόσμο. Γιατί τον κόσμο όσο κι αν θέλουμε δεν μπορούμε να τον αλλάξουμε. Μπορούμε όμως να κάνουμε τον εαυτό μας και τον δικό μας κόσμο με αυτούς τους λίγους ανθρώπους που έχουμε γύρω μας, καλύτερο.   Με πράξεις κι όχι μόνο με συνθήματα στους διαδικτυακούς μας τοίχους. Τι βολικό! Να κρύβεσαι πίσω από ένα υπολογιστή και να γράφεις συνθήματα κατά της τρομοκρατίας, κατά των ΗΠΑ, κατά των πολιτικών, κατά των δημοσιογράφων, κατά των άξεστων συμπολιτών σου και γενικά κατά των πάντων, ενώ παράλληλα περνάς την ώρα σου προσπαθώντας να ρίξεις γκομενάκια στο chat, καταβροχθίζεις ένα big mag και βλέπεις ασταμάτητα Kardashians. Θα μου πεις και τι κάνεις; Από τον τρόπο που ζεις καθημερινά, από τα μικρά πράγματα μέχρι και τα πιο μεγάλα, είναι πολλά αυτά που μπορούμε να κάνουμε. Από την ανακύκλωση, από την σωστή συμπεριφορά μας στο δρόμο και προς τους άλλους, από την αγάπη μας προς τον πιο αδύναμο, προς τη φύση, προς τον τόπο μας και προς τα ζώα.Αν ισχύει είναι πράγματι τραγικό, το γεγονός ότι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν και ασχολούνται με το Game of Thrones παρά με τον πόλεμο στη Συρία. Είναι επίσης, τραγικό το ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι έχουν γίνει φανατικοί με αυτή τη βίαιη, σεξιστική σειρά που δεν είναι τίποτα άλλο παρά κλεμμένη μυθολογία διάφορων πολιτισμών, σμιλευμένη απίστευτα καλά από τον σκηνοθέτη (δική μου ταπεινή άποψη).   Σε συμπεράσματα δεν μπορώ να καταλήξω, μπορώ όμως να θέσω κάποια ερωτήματα: Πώς γίνεται όλοι να απεχθάνονται τα troll sites όταν την ίδια ώρα αυτά βρίσκονται πρώτα σε επισκεψιμότητα; Πώς γίνονται όλοι να αγαπάνε τα σκυλιά όταν την ίδια ώρα τα καταφύγια εκλιπαρούν για εθελοντές; Πώς γίνεται όλοι ρε παιδί μου στο facebook να νοιάζονται τόσο πολύ και τα ιδρύματα να δέχονται επισκέψεις μόνο από πολιτικούς λίγο πριν τις εκλογές; Πώς γίνεται όλοι να είναι καλοί πολιτικοί, όταν αυτός ο τόπος κατρακυλά όλο και πιο βαθιά στην κρίση; Πώς γίνεται κύριε αρμόδιε Υπουργέ η ανεργία να έχει μειωθεί όταν περίπου 10000 νέοι έχουν βρει δουλειά στο εξωτερικό; Πώς γίνεται όλοι να εκτιμούν την τέχνη και τα θέατρα να είναι άδεια; Πώς γίνεται να έχουν όλοι βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια στην τηλεόραση και να δίνουν νούμερα στα talent shows (που σήμερα γίνονται περισσότερο για να προωθηθούν οι κριτές παρά οι διαγωνιζόμενοι) και στις τόσο κλισέ κυπριακές σειρές με τους πλούσιους μπαμπάδες με τα μεγάλα μυστικά και τα κρυμμένα παιδιά τους. Πώς γίνεται οι νέες γενιές να μην μπορούν να γράψουν ελληνικά, αφού τα σχολεία κάνουν καλή δουλειά; Είναι όλα θέμα παιδείας και ποιότητας ζωής! Οφείλουμε να γινόμαστε καλύτεροι για τα παιδιά και τον πλανήτη μας.Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά για να προσφέρουμε βοήθεια. Δεν χρειάζεται ούτε να δώσουμε πολλά λεφτά ή να διαθέσουμε πολύ χρόνο. Μπορούμε να το κάνουμε με όσα έχουμε και με ανθρώπους που βρίσκονται καθημερινά στη ζωή μας ή συναντάμε τυχαία στο δρόμο μας. Ακόμη και με ζώα. Και αν δεν θέλουμε να τα βοηθήσουμε, τουλάχιστον δεν τους κάνουμε κακό, σε μία προσπάθεια να επιδείξουμε τον χαμένο ανδρισμό μας. Μόνο ηλιθιότητα μπορεί να δείχνει μία πράξη βίας σε ένα αβοήθητο πλάσμα, τετράποδο ή δίποδο. Ζητείται υπομονή, λοιπόν, για να μπορεί κανείς να αντέξει στα παράλογα γύρω του. Ζητείται υπομονή για να μπορεί να συμβιβάζεται, όσο του επιτρέπει η αξιοπρέπειά του και να επιβιώνει. Ζητείται υπομονή, μα πάνω από όλα ζητείται ειλικρίνεια. Να κοιτάξει ο καθένας μέσα του και να ρωτήσει τον εαυτό του. Αυτά για τα οποία φωνάζω, αυτά τα οποία κατηγορώ, μήπως τελικά είμαι εγώ;   

Σε μία συνέντευξη που είχα πρόσφατα μ' έναν πολύ καλό και αγαπημένο ηθοποιό, μου είπε "η ευτυχία είναι επιλογή κι εγώ επιλέγω να είμαι ευτυχισμένος". Η φράση του αυτή μου κόλλησε στο μυαλό, μιας και είχε απόλυτο δίκαιο. Στην περίπτωσή μας, όπου ζούμε σε μία ελεύθερη χώρα, χωρίς πολέμους, πείνα και βιβλικές καταστροφές το να βρούμε ή να φτιάξουμε την ευτυχία, είναι μόνο στο χέρι μας. Κανείς δεν είπε πώς είναι εύκολος ο δρόμος, είναι όμως σίγουρα καλύτερος από αυτόν της μιζέριας και της άνευ όρων παράδοσης. Σκεφτόμουν, όμως, ότι για να είναι κανείς ευτυχισμένος πρέπει να επιλέξει καταστάσεις και ανθρώπους που τον κάνουν ευτυχισμένο. Ν' αποβάλει ότι τον κρατά στη μιζέρια ή ακόμη και σε μία ευθεία γραμμή συναισθημάτων και να βάλει τον εαυτό του λίγο πιο πάνω από τους άλλους. Πρώτα πρέπει να βοηθήσει τον εαυτό του, αν θέλει να σώσει και τους γύρω του. Όπως ακριβώς οι οδηγίες της αεροσυνοδού λίγο πριν την απογείωση του αεροπλάνου: «Τοποθετήστε πρώτα την δική σας μάσκα οξυγόνου και μετά του διπλανού σας». Πρέπει να κάνει αυτό το κλικ ο εγκέφαλός του, έτσι ώστε ν’ αρχίσει να βλέπει τη θετική πλευρά των πραγμάτων και όχι την αρνητική. Το καθετί κρύβει και κάτι θετικό που μπορεί να μην το βλέπουμε αμέσως και να χρειάζεται να τ’ ανακαλύψουμε, γι’ αυτό χρειάζεται υπομονή και χαμόγελο. Είναι μόνο ένα κλικ που όμως για να συμβεί πολλές φορές ο άνθρωπος πρέπει να φτάσει στο τέλμα και πάλι ίσως να μην τα καταφέρει ποτέ. Κάποιοι ξυπνάνε το πρωί να πάνε στη δουλειά τους με νεύρα και παράπονα την ίδια στιγμή που κάποιοι πνίγονται στο πηγάδι της ανεργίας. Κάποιοι μετανιώνουν που έκαναν παιδιά ενώ άλλοι προσπαθούν για χρόνια χωρίς να τα καταφέρνουν. Κάποιοι λυπούνται που δεν μπορούν ν’ αγοράσουν περισσότερα ρούχα και πράγματα ενώ κάποιοι άλλοι δεν έχουν φαγητό και νερό. Κάποιες υπομένουν τη βία (λεκτική ή σωματική) από τον σύντροφό τους και κάποιες πολεμούν στην πρώτη γραμμή για τα δικαιώματα των γυναικών. Είναι η φύση του ανθρώπου τέτοια (ανικανοποίητη και άπληστη) που τον κάνει επιρρεπή σε διάφορες ψυχολογικές διαταραχές και εμμονές, όπως η κατάθλιψη. Η ευτυχία, λοιπόν, είναι επακόλουθο κάποιων επιλογών κι αυτές οι επιλογές έχουν όνομα: ελευθερία, αγάπη, έρωτας. Αυτές είναι οι σταθερές αξίες στη ζωή ενός ανθρώπου σε όποιο πολιτισμό κι αν υπάρχει, όσα λεφτά ή ανέσεις κι αν έχει. Αυτές οι τρεις και με αυτή τη σειρά καθορίζουν την ευτυχία μας. Από κει πέρα ξεκινούν οι πιο εξειδικευμένες επιλογές που έχει να κάνει κάποιος στη ζωή του, ανάλογα με τις καταστάσεις που βιώνει και με τους στόχους που θέτει αλλά και με το πως ορίζει τις τρεις πιο πάνω λέξεις. Τι σημαίνει δηλαδή για μένα αγάπη; Τι σημαίνει ελευθερία και τι σημαίνει έρωτας; Ο καθένας ορίζει τη σημασία τους διαφορετικά, δεν πρέπει όμως να τις ορίζει καθώς τον βολεύει γιατί εδώ κρύβεται η παγίδα. Πίσω απ' αυτήν την παγίδα κρύβεται η άσχημη όψη των πραγμάτων. Ελευθερία σημαίνει ο άνθρωπος να μπορεί να συμμετέχει στα κοινά, να δουλεύει, να ταξιδεύει, να μορφώνεται… Αγάπη σημαίνει να δίνει και να παίρνει, να βοηθά και να βοηθιέται, να μην νιώθει μοναξιά, να προσφέρει και να προσφέρεται. Έρωτας είναι η ευτυχία η ίδια. Το φιλί, το χάδι, η αγκαλιά, το όνειρο που μοιράζονται δύο άνθρωποι χέρι χέρι, το πάθος, η σωματική απόλαυση και η απελευθέρωση συναισθημάτων. Ας πιάσουμε, λοιπόν, τα πράγματα από τη βάση τους, ας παλέψουμε γι’ αυτά και τα υπόλοιπα θα βρουν τον δρόμο τους. Εξάλλου, η ζωή είναι ένα συνεχές rollercoaster συναισθημάτων…

Κι όμως ήταν εκεί… παρόντες. Η ψυχή τους ήταν εκεί μαζί με τους θεατές μέσα από τις φωτογραφίες τους… παρά το χαμένο βλέμμα τους στο άπειρο. Πορτρέτα που αγγίζουν την ψυχή, το είναι μας. Μάνες, πατεράδες, γιαγιάδες και παππούδες μέσα στη ξεχασμένη λήθη της άλλοτε χαρούμενης ζωής τους. Η φωτογράφος Κάτια Χριστοδούλου άγγιξε ένα άκρως ευαίσθητο θέμα με την έκθεση φωτογραφίας που παρουσιάζει την περίοδο 30 Σεπτεμβρίου μέχρι 9 Οκτωβρίου, στην αίθουσα «Παλαιάς Αγοράς», στην Παλλουριώτισσα. Η πρόσκληση ήρθε από το Γεροντολογικό Ερευνητικό Κέντρου του Πανεπιστημίου Λευκωσίας και τον Όμιλο Ματέρια και το αποτέλεσμα ήταν 20 φωτογραφίες ανδρών και γυναικών που πάσχουν από τη νόσο Αλτσχάιμερ. Τα πορτρέτα δεν δείχνουν απλώς την εικόνα ενός γέρικου, ταλαιπωρημένου προσώπου. Δείχνουν τη ζωή που έζησαν τα τόσα χρόνια που κουβαλούν στην πλάτη τους και παρά τη λήθη στην οποία ζουν σήμερα υπάρχει ακόμα μια αχτίδα φωτός και ζωής. Η Κάτια παρουσίασε μαυρόασπρες φωτογραφίες χρησιμοποιώντας μόνο λίγο χρώμα, δίνοντας με τον τρόπο αυτό τη νότα ζωής που εξακολουθεί να ρέει στο είναι τους. Το σώμα είναι εκεί, το μυαλό όμως… Οι φωτογραφίες είναι ιδιαίτερα εκφραστικές, δείχνουν τη ζωή πίσω από το χαμένο βλέμμα ενός εγκεφάλου που τώρα απλώς δεν θυμάται. Η έκθεση αυτή είναι μια κατάθεση ψυχής και ταυτόχρονα ένα χαστούκι στην κοινωνία που μένει απλώς παρατηρητής στα όσα διαδραματίζονται γύρω της. Λίγη αγάπη, λίγη στιγμή, ένα χάδι, απλά πράγματα… αυτά που μπορούν να απαλύνουν την ψυχή τους. Ας μην τους παραμελούμε, στο κάτω – κάτω… αυτοί μας έφεραν στη ζωή. Ας τους την κάνουμε κι εμείς λίγο ευχάριστη.     

Ήταν μια μοναδική, πέρα από τα καθιερωμένα, βραδιά. Το Σκαλί Αγλαντζιάς φόρεσε τα καλά του για να υποδεχθεί την Τετάρτη 31 Αυγούστου, ένα μοναδικό συναπάντημα που πρώτη φορά συνέβη στα μουσικά δρώμενα της Κύπρου, τουλάχιστον.

;