Ακόμη ένας τραγικός επίλογος της μεγαλύτερης τραγωδίας της Κύπρου γράφτηκε την περασμένη Πέμπτη, όταν κηδεύτηκαν τα οστά του αγνοούμενου Κυριάκου Κκουτή από την Άσσια. Ενός ανθρώπου που πιάστηκε αιχμάλωτος ενώ ήταν άμαχος και βρισκόταν στο σπίτι του, μαζί με τη σύζυγό του Ελένη και τα επτά παιδιά τους. Η τελευταία φορά που τον είδαν ζωντανό ήταν όταν κρατείτο αιχμάλωτος στο γκαράζ Παυλίδη. Τα μαντάτα του ήρθαν το 2014, όταν η Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων ενημέρωσε την οικογένεια ότι ταυτοποιήθηκαν μερικά οστά από το σκελετό του. Η οικογένεια δεν δέχθηκε να πάρει τα ελάχιστα οστά, περίμενε και τα υπόλοιπα. Το Νοέμβριο του 2026 έφυγε από τη ζωή η σύζυγός του και έτσι, οι δύο τους ενώθηκαν ξανά, στην τελευταία τους κατοικία…
Η κάθε ιστορία των αγνοουμένων που γίνεται γνωστή μαρτυρά το μέγεθος της τραγωδίας που εκτυλίχθηκε το μαύρο εκείνο καλοκαίρι του 1974. Άτομα που ήταν άμαχοι πολίτες, που βρίσκονταν στα σπίτια τους, που δεν συμμετείχαν σε μάχες πιάστηκαν αιχμάλωτοι από τους εισβολείς, άλλοι βασανίστηκαν και αφέθηκαν ελεύθεροι, άλλοι δολοφονήθηκαν.
Ανάμεσα σε αυτούς και ο Κυριάκος Κκουτής, από την Άσσια, 51 ετών, που πιάστηκε αιχμάλωτος από τους εισβολείς ενώ βρισκόταν στο σπίτι του και μαζί του αιχμαλωτίστηκε και ο 17χρονος γιος του, Παναγιώτης. Μεταφέρθηκαν μαζί με άλλους πολλούς χωριανούς τους στο γκαράζ Παυλίδη. Εκεί ήταν και το τελευταίο μέρος που θεάθηκε ζωντανός.
«Ο Κυριάκος Κκουτή, είχε πέντε αδέλφια, τέσσερις αδελφές και ένα αδελφό. Παντρεύτηκε με την Ελένη Ποϊράζη από το Στρογγυλό, στην Άσσια. Είχε 5 αδέλφια. 3 αδελφούς και 2 αδελφές. Έκαναν 7 παιδιά, 17 εγγόνια και 4 δισέγγονα. Μέχρι το 1974, ο Κυριάκος Κουττή διατηρούσε καφενείο κοντά στην εκλησσία του Τιμίου Προδρόμου και εργαζόταν παράλληλα, στις οικοδομές. Η σύζυγός του, Ελένη, βοηθούσε στο καφενείο. Κατά την διάρκεια της τουρκικής εισβολής παρέμειναν εγκλωβισμένοι στο χωριό τους, μέχρι τέλος Αυγούστου. Ο Κυριάκος Κκουτή συνελήφθη από τον τουρκικό στρατό, από την 1η ημέρα της δεύτερης εισβολής, μέσα στο σπίτι του, με τον μεγάλο του γιο και οδηγήθηκαν στο γκαράζ Παυλίδη», ανέφερε στον REPORTER ο γαμπρός του αγνοούμενου, Βαλεντίνος Πάγκαλος, ο οποίος είναι και αριστίνδην μέλος της Παγκύπριας οργάνωσης συγγενών αγνοουμένων και αδήλωτων αιχμαλώτων.
Στο γκαράζ Παυλίδη είχαν οδηγηθεί και άλλοι πολλοί αιχμάλωτοι των Τούρκων εισβολέων, καθώς η Άσσια πλήρωσε το μεγαλύτερο φόρο αίματος με 83 αγνοούμενους. Πολίτες που πιάστηκαν βίαια από το σπίτι τους, ενώ ήταν άμαχοι και χωρίστηκαν από τις οικογένειές τους.
«Όταν συνελήφθησαν στη δεύτερη εισβολή από τους Τούρκους οδηγήθηκαν στο γκαράζ Παυλίδη στην κατεχόμενη Λευκωσία, που χρησιμοποιείτο ως χώρος κράτησης αιχμαλώτων. Εκεί τους χώρισαν, όσοι ήταν πάνω από 50 και όσοι ήταν κάτω από 50 χρόνων. Ο αδελφός της γυναίκας μου, Παναγιώτης, ήταν 17 ετών και είχε συλληφθεί με τον πατέρα του. Τους χώρισαν και την τελευταία ημέρα της ανταλλαγής που έφερναν τους αιχμαλώτους, ελευθερώθηκε. Για τον πατέρα του δεν έχουμε καμία άλλη μαρτυρία».
Η τελευταία μαρτυρία ότι ήταν ζωντανός
Εκείνη ήταν η τελευταία φορά που τον είδα ζωντανό. Από τότε κανένας δεν ήξερε τι απέγινε, όπως επίσης και τι απέγιναν οι άλλοι αιχμάλωτοι που πιάστηκαν μαζί του…
«Όσον αφορά στους άλλους, ένας Τούρκος συνταγματάρχης είχε δώσει διαταγή να τους πάρουν με το τρένο. Αυτό ουσιαστικά σήμαινε εκτέλεση. Τους οδήγησαν στην περιοχή στο Ορνίθι και τους σκότωσαν και τους πετούσαν στο πηγάδι. Μπορεί να είχε και ζωντανούς. Υπάρχουν μαρτυρίες ότι οι φρουροί έκαναν πλάκα όταν σκότωναν και έριχναν στο πηγάδι τους ανθρώπους».
Η μετακίνηση οστών και η ταυτοποίηση
Τα εγκλήματα των Τούρκων εισβολέων δεν έμειναν μέχρι εκεί… Είκοσι χρόνια μετά το μαύρο καλοκαίρι του 1974 ακολούθησε ακόμη ένα μεγάλο έγκλημα. Η μετακίνηση των οστών…
«Το 1995-1996 ήταν το έγκλημα της μετακίνησης των οστών. Ενώ οι συγγενείς περιμένουν να μάθουν για την τύχη των δικών τους ανθρώπων, δεν μπορούν να πάρουν και τα οστά τους. Για τον πεθερό μου είχαν εντοπιστεί ελάχιστα οστά, που χωρούσαν σε μία παλάμη. Οι Ασσιώτες δεν έπαιρναν τα οστά από τη ΔΕΑ επειδή ήθελαν ολόκληρο το σκελετό. Η εν λόγω μετακίνηση των οστών, έγινε προς το σκυβαλότοπο του Δικώμου. Έγιναν κάποια λάθη από πλευράς μας, επειδή δόθηκαν λεφτά από την ΕΕ και έγινε πάρκο, ενώ από κάτω είναι οστά».
Ο Κυριάκος Κκουτής ταυτοποιήθηκε το 2014, ωστόσο η οικογένειά του δεν θέλησε να παραλάβει τα οστά του. Κι αυτό επειδή από ολόκληρο σκελετό, η ΔΕΑ παρέδωσε ελάχιστα οστά, που χωρούσαν στην παλάμη του ενός χεριού.
«Τα οστά του πεθερού μου ταυτοποιήθηκαν το 2014, ήταν μερικά οστά. Είχε και γίνει και λάθος από την ΔΕΑ. Η λειτουργός τότε είχε πάει στο σπίτι της πεθεράς μου και την ενημέρωσε ότι βρέθηκαν τα οστά του συζύγου της και έγινε ταυτοποίηση από το δόντι του. Η πεθερά μου της είπε ότι ο άνδρας της φορούσε μασελάκι και δεν μπορούσε να γίνει αυτή η ταυτοποίηση. Ήταν λάθος από την ΔΕΑ».
Μαζί στην τελευταία κατοικία
Η Ελένη Ποϊράζη, η σύζυγος του Κυριάκου, έφυγε από τη ζωή στις 8 Νοεμβρίου 2026. Τότε η οικογένειά της αποφάσισε ότι θα τελέσει μαζί την κηδεία της ίδιας όσο και του άνδρα της, που όσο ήταν εν ζωή περίμενε να ταυτοποιηθούν τα οστά του. Έτσι, ο Κυριάκος και η Ελένη κηδεύτηκαν μαζί την περασμένη Πέμπτη, κλείνοντας με αυτό τον τρόπο τον κύκλο του πόνου για την οικογένειά τους.
Ο Κυριάκος Κκοτής ήταν ο τελευταίος αγνοούμενος της οικογένειας που τάφηκε. Προηγήθηκαν οι ταφές του αδελφού του και του πεθερού του, που είχαν εντοπιστεί και ταυτοποιηθεί από τη ΔΕΑ τα προηγούμενα χρόνια.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
- «Ο σκελετός του πατέρα μου ήταν ολόκληρος, είχε σφαίρα στο πόδι, στο κρανίο και το στήθος… Ήταν τόσο το μίσος των εκτελεστών»
- Περιμένει λύτρωση για 52 χρόνια γυναίκα με πατέρα αγνοούμενο-«Θέλω να βρω τον πατέρα μου πριν να πεθάνω, η μάνα μου πέθανε με αυτό τον καημό»
- «Η Αμμόχωστος ήταν τότε, όπως είναι οι υπόλοιπες πόλεις σήμερα... Tην ελπίδα μας την σκότωσαν»-Πενήντα δύο μαύρα χρόνια από τη δεύτερη εισβολή
- «Έφυγα στα 12 μου από το Ριζοκάρπασο, ως παιδί δεν πήγα ποτέ μου στους γονείς μου… Η μητέρα μου ενημερώθηκε από το ΡΙΚ ότι γέννησα»
