Ως εξέλιξη που αλλάζει όχι μόνο τις ισορροπίες στον ΔΗΣΥ αλλά και τον προεκλογικό χάρτη και τους υπό διαμόρφωση συσχετισμούς δυνάμεων ενόψει των προεδρικών γενικότερα, αποτιμάται από πολιτικούς αναλυτές η απόσυρση της Αννίτας Δημητρίου από την διεκδίκηση του χρίσματος του υποψηφίου του Συναγερμού και συνεπώς η έξοδός της, πριν καν μπει, από την κούρσα της κρίσιμης εκλογικής αναμέτρησης του 2028.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που γίνονται, το γεγονός ότι η Αννίτα Δημητρίου βγαίνει από το κάδρο των προεδρικών εκλογών, αποτελεί κάτι που μάλλον καθιστά ως επικρατέστερο σενάριο την στήριξη του ΔΗΚΟ στον Νίκο Χριστοδουλίδη, μιας και πλέον ο Νικόλας Παπαδόπουλος και όσοι στο κόμμα του έβλεπαν με θετικό φακό μια πιθανή σύμπλευση με τον ΔΗΣΥ από τον πρώτο γύρο, έχουν πια απωλέσει ένα σημαντικό κίνητρο και συνάμα επιχείρημα το οποίο θα μπορούσαν να προτάξουν στις εσωκομματικές συζητήσεις, προκειμένου να υποστηρίξουν μια τέτοια απόφαση.
Το κίνητρο και επιχείρημα αυτό δεν ήταν άλλο από την προοπτική που μια ενδεχόμενη στήριξη του ΔΗΚΟ και εκλογή της Αννίτας Δημητρίου στην Προεδρία της Δημοκρατίας θα δημιουργούσε για το κόμμα, δηλαδή για την επιστροφή του στα… δώματα της εξουσίας μέσω της θέσης του Προέδρου της Βουλής, που φυσιολογικά σε μια τέτοια περίπτωση θα κατέληγε στον Νικόλα Παπαδόπουλο.
Έχοντας χαθεί πλέον αυτή η προοπτική, ναι μεν προσέγγιση του ΔΗΚΟ από τον ΔΗΣΥ θα υπάρξει, είτε υποψήφιος του είναι ο Αβέρωφ Νεοφύτου είτε είναι ο Γιώργος Παμπορίδης, ωστόσο, όπως εκτιμάται, πολύ πιο δύσκολα θα μπορούσε πια να σταθεί και να γίνει από τους ΔΗΚΟϊκούς αποδεκτή μια επιχειρηματολογία υπέρ της έκδοσης διαζυγίου με τον Νίκο Χριστοδουλίδη και πρόσδεση του κόμματός του στο άρμα του Συναγερμού.
Την ίδια ώρα, σύμφωνα με τους ίδιους αναλυτές, παρά τα όποια σενάρια αφήνονται να διαρρεύσουν, όπως και τις φωνές εντός του κόμματος για αυτόνομη κάθοδο του ΔΗΚΟ, οι πιθανότητες να συμβεί κάτι τέτοιο φαντάζουν αν όχι μηδαμινές, τουλάχιστον εξαιρετικά περιορισμένες.
Και τούτο, καθότι ο Νικόλας Παπαδόπουλος, δεν δείχνει διατεθειμένος να μπει σε μια διαδικασία ανάλογη με εκείνη του 2018, γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως στην βάση των σημερινών δεδομένων και του τρέχοντος πολιτικού περιβάλλοντος, οι ελπίδες για να βγει κάτι κάλο μέσα από ένα τέτοιο εγχείρημα μάλλον δεν είναι με το μέρος του.
Με απλά λόγια, η απόσυρση της Αννίτας Δημητρίου, μάλλον αναγκάζει τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ να συμβιβαστεί με μια επιλογή που ίσως και να μην τον ικανοποιεί, αλλά που όμως μοιάζει να είναι υπό τις περιστάσεις για το κόμμα του η πλέον, σε πολλές παραμέτρους και πτυχές της αξιολόγησής της, ανώδυνη. Έστω και αν αυτό για τον ίδιο, σημαίνει απώλεια προσωπικών στόχων και εκπλήρωσης προσωπικών πολιτικών φιλοδοξιών.
Μολονότι πάντως η προδιαγραφόμενη στήριξη της υποψηφιότητάς του από το ΔΗΚΟ, σε συνδυασμό με την απόσυρση της προέδρου του ΔΗΣΥ από την κούρσα, θα μπορούσε να πει κανείς πως δημιουργούν για τον Νίκο Χριστοδουλίδη ένα καθ’ όλα ευνοϊκό για τον ίδιο προεκλογικό πεδίο, στις αναλύσεις που γίνονται η εξίσωση περιγράφεται σαφώς πιο σύνθετη και σίγουρα όχι τόσο εύκολη, όσο με μια πρώτη ανάγνωση των εξελίξεων φαντάζει.
Με την Αννίτα Δημητρίου διεκδικήτρια του χρίσματος του ΔΗΣΥ, το πιθανότερο είναι ο Αβέρωφ Νεοφύτου να έμπαινε στην μάχη των προεδρικών ως αντάρτης. Μια τέτοια εξέλιξη, σε συνάρτηση με τα δικά του ισχυρά ερείσματα στην βάση του κόμματος, που τουλάχιστον δημοσκοπικά κινούνται περί το 30%, θα ήταν για τον Νίκο Χριστοδουλίδη ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να περιμένει στην προσπάθειά του για να περάσει στον δεύτερο γύρο και να επανεκλεγεί.
Δεδομένου πως ένα τέτοιο σενάριο έχει πάψει να υφίσταται, για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας τα πράγματα θα μπορούσαν να αποδεχθούν πολύ πιο δύσκολα, αν είτε με υποψήφιο τον Αβέρωφ Νεοφύτου είτε με υποψήφιο τον Γιώργο Παμπορίδη, ο ΔΗΣΥ καταφέρει να επιτύχει τον επιδιωκόμενο στόχο της ενότητας και να περιορίσει στον μέγιστο δυνατό βαθμό τις διαρροές του.
Δηλαδή με τρόπο που ακόμη και αν ο σκληρός Χριστοδουλιδικός πυρήνας εντός του κόμματος κινηθεί στην ολότητά του και αυτή την φορά προς την δική του κατεύθυνση, η συσπείρωση του υπόλοιπου 70% των Συναγερμικών γύρω από τον κομματικό υποψήφιο, θα ήταν –όπως εκτιμάται- υπό προϋποθέσεις αρκετή για να στείλει τον υποψήφιο του ΔΗΣΥ στον δεύτερο γύρο και να αφήσει εκτός τον Νίκο Χριστοδουλίδη.
Κάπου εδώ είναι που όμως υπεισέρχεται, σύμφωνα με τους αναλυτές, ο καθοριστικός και κρίσιμος ρόλος του ΕΛΑΜ, το οποίο αν αποφάσιζε να στραφεί εξ’ αρχής στον Νίκο Χριστοδουλίδη, θα πρόσθετε σαφώς δυναμική στην υποψηφιότητά του και θα τον κρατούσε με αξιώσεις στην μάχη για είσοδο στην δεύτερη Κυριακή, αλλά κάτω από μια σαφή και αρκούντως ζωτική σημασίας προϋπόθεση.
Πως μια τέτοια εξέλιξη δεν θα γινόταν η τέλεια αφορμή για τον Νικόλα Παπαδόπουλο να επιδιώξει και να πετύχει την αποβίβαση του ΔΗΚΟ από το καράβι του Προέδρου Χριστοδουλίδη, τον οποίο άλλωστε, όπως έχει προαναφερθεί, το πιθανότερο είναι να στηρίξει, αλλά με το… στανιό του.
Μια ανοικτή στήριξη του Νίκου Χριστοδουλίδη από το ΕΛΑΜ, το πιθανότερο θα ήταν πάντως να οδηγούσε την ΕΔΕΚ σε άλλες επιλογές, με κάτι τέτοιο ωστόσο να κατατίθεται ως εκτίμηση υπό την αίρεση των εσωκομματικών εκλογών του Δεκέμβρη, οπόταν και θα προκύψει οριστικά για την επόμενη πενταετία η νέα ηγεσία και η τάξη πραγμάτων στους Σοσιαλιστές.
Αξίζει να σημειωθεί σε ό,τι αφορά στο ΕΛΑΜ πως η όποια απόφασή του, όπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα, μόνο ελαφρά τη καρδία δεν θα μπορούσε να ληφθεί, καθότι ενδεχόμενη στήριξη Νίκου Χριστοδουλίδη είναι πολύ πιθανόν να δυσαρεστούσε τον βαθύ πυρήνα του κόμματος που προκρίνει την αυτόνομη κάθοδο, όπως μέχρι σήμερα σε όλα τα χρόνια της παρουσίας του στα πολιτικά δρώμενα του τόπου έπραττε.
Από την άλλη, αυτόνομη κάθοδος θα ήταν δυνατό να στερήσει την είσοδο του Προέδρου Χριστοδουλίδη στον δεύτερο γύρο και μαζί να περιορίσει την προοπτική του ΕΛΑΜ να καταστεί για πρώτη φορά μέσα από μια πιθανή συμμετοχή του σε μια νέα κυβέρνησή του, κόμμα εξουσίας.
Την ίδια ώρα, τα νέα δεδομένα που έχουν διαμορφώσει οι τελευταίες εξελίξεις στον ΔΗΣΥ, παρέχουν σύμφωνα με τις αναλύσεις που γίνονται ακόμη περισσότερο πρόσφορο έδαφος στην ΔΗΠΑ να κάνει παιχνίδι και να αναζητήσει διαφορετικές πορείες από αυτή που από το 2023 ακολουθεί.
Το γεγονός ότι η σχέση του Μάριου Καρογιάν με τον Νίκο Χριστοδουλίδη δεν είναι κρυφό πως μόνο ως θερμή δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται, αλλά και το ότι στην ΔΗΠΑ αφήνουν όχι τυπικά αλλά στρατηγικά ανοικτά ενόψει του 2028 όλα τα ενδεχόμενα, οδηγεί στις εκτιμήσεις πως διόλου απίθανο δεν θα ήταν να δούμε την ΔΗΠΑ –πολύ περισσότερο αν υποψήφιος του ΔΗΣΥ είναι ο Αβέρωφ Νεοφύτου- να πέφτει στην αγκαλιά του Συναγερμού.
Εξαργυρώνοντας, ή τουλάχιστον λαμβάνοντας υποσχέσεις για ένα σαφώς αναβαθμισμένο ρόλο και εκπροσώπηση του κόμματος σε μια νέα ίσως συναγερμική κυβέρνηση.
Με τους επόμενους μήνες να αποσαφηνίζουν εκ των πραγμάτων το σκηνικό και να καταδεικνύουν ή να δείχνουν εν πολλοίς τις πιθανές συμμαχίες, ερώτημα που στην μεγάλη εικόνα παραμένει αιωρούμενο αφορά και στο κατά πόσο πιθανότητες υπάρχουν και για ένα σενάριο καθόδου του κεντρώου χώρου με δική του ξεχωριστή πρόταση διακυβέρνησης.
Με τα υφιστάμενα δεδομένα να συνηγορούν πως κάτι τέτοιο δεν συγκεντρώνει ρεαλιστικές πιθανότητες, ερώτημα που κατ’ επέκταση προκύπτει και μένει να απαντηθεί, είναι το κατά πόσο πρόσωπα που βρίσκονται στον δημόσιο διάλογο ως πιθανοί υποψήφιοι, όπως για παράδειγμα ο Κυριάκος Κενεβέζος, θα παρέμεναν ή καλύτερα θα έμπαιναν στον χορό των προεδρικών εκλογών ως πρόταση κεντρώας επιλογής, δίνοντας εναλλακτική επιλογή στους ψηφοφόρους του ενδιάμεσου χώρου.
Σε ό,τι αφορά στο στρατόπεδο του ΑΚΕΛ, τα πράγματα μοιάζουν κατά πολύ πιο απλά σε σχέση με τους υπολοίπους, με το κόμμα της αριστεράς να τρέχει τις διαδικασίες του και να εξετάζει τις πιθανές επιλογές του χωρίς να βιάζεται.
Συμφωνά με τις πληροφορίες, ο Ανδρέας Μαυρογιάννης παρόλο που δεν βγαίνει από το κάδρο δεν φαίνεται τουλάχιστον κατά την παρούσα φάση να αποτελεί προτεραιότητα, πολύ περισσότερο αν υποψήφιος του ΔΗΣΥ είναι τελικά ο Αβέρωφ Νεοφύτου.
Σε μια τέτοια περίπτωση, όπως εκτιμάται, στο ΑΚΕΛ –πέραν των άλλων λόγων- δεν θα ήθελαν να πορευθούν προς το 2028 με ένα σενάριο που έχοντας ως πρωταγωνιστές ακριβώς τους ίδιους του 2023, θα παρέπεμπε σε ό,τι το αφορά μέσα από μια ενδεχόμενη πρόταξη μιας υποψηφιότητας Ανδρέα Μαυρογιάννη, σε αδυναμία του κόμματος να παρουσιάσει μια νέα επιλογή στους ψηφοφόρους του και στο εκλογικό σώμα γενικότερα.
Δεν πρέπει εξάλλου να αγνοείται το γεγονός ότι με υποψήφιο οποιονδήποτε άλλο πέραν του κ. Μαυρογιάννη, το ΑΚΕΛ θα αύξανε τις πιθανότητες συνεργασίας του με το ΑΛΜΑ, αφού όπως είναι γνωστό το κόμμα του Οδυσσέα Μιχαηλίδη ευνοεί συμπόρευση με το ΑΚΕΛ, όχι όμως με μια προσωπικότητα όπως ο πρώην διαπραγματευτής, που είναι ή θα είναι ταυτισμένη με συγκριμένο κόμμα.
Αναφορικά με την Άμεση Δημοκρατία, άπαντες βλέπουν σε περίπτωση εξασφάλισης του χρίσματος του ΔΗΣΥ από τον Αβέρωφ Νεοφύτου συμπόρευση του κόμματος του Φειδία Παναγιώτου με τον Συναγερμικό υποψήφιο.
Ωστόσο, ουσιώδης υποσημείωση που τίθεται είναι ο χαρακτήρας «ψηφιδωτό» των ψηφοφόρων της Άμεσης Δημοκρατίας, κάτι που, όπως εξηγούν, δεν προεξοφλεί πως όσοι ψήφισαν το κόμμα του Φειδία Παναγιώτου στις βουλευτικές εκλογές, θα ακολουθήσουν πιστά τις… οδηγίες του, όποιες και αν είναι αυτές, και στις προεδρικές.
Σε κάθε περίπτωση στον ΔΗΣΥ, εμφανής είναι η προσπάθεια κατά τα τελευταία 48ωρα να πέσουν οι τόνοι των δημόσιων αντεγκλήσεων στελεχών του και να σταλούν μηνύματα ενότητας προς την βάση.
Προς αυτή την κατεύθυνση κινήθηκαν και στόχευσαν, τόσο η ανακοίνωση της ηγεσίας το απόγευμα της περασμένης Δευτέρας όσο και χθες το πρωί, η ανακοίνωση του Συμβουλίου Παρακολούθησης Κυβερνητικού Έργου. Την ίδια ώρα, ο ΔΗΣΥ εξαπέλυσε κατά την διάρκεια της χθεσινής ημέρας ένα καταιγισμό ανακοινώσεων/παρεμβάσεων επί διαφόρων ζητημάτων πολιτικής.
Αποστάσεις από τα όσα διαδραματίζονται στον ΔΗΣΥ επέλεξε και χθες στρατηγικά να κρατήσει ο Νίκος Χριστοδουλίδης, αρνούμενος όταν του ζητήθηκε από δημοσιογράφο, να σχολιάσει την απόσυρση της Αννίτας Δημητρίου από την διεκδίκηση του χρίσματος του υποψήφιου του κόμματος.
