Ο Σάμιουελ Παπάρο δεν θέλει να μείνει στην Ιστορία ως ο Αμερικανός ναύαρχος που κέρδισε έναν πόλεμο με την Κίνα. Θέλει να είναι εκείνος που κατάφερε να τον αποτρέψει.
«Αν κάνω σωστά τη δουλειά μου, η Ιστορία δεν θα μάθει ποτέ το όνομά μου», λέει ο 61χρονος ναύαρχος σε εκτενές προφίλ του TIME, από το αρχηγείο της αμερικανικής Διοίκησης Ινδο-Ειρηνικού στη Χαβάη.
Πίσω από αυτή τη φράση βρίσκεται μία από τις πιο απαιτητικές στρατιωτικές αποστολές στον κόσμο: να πείσει το Πεκίνο ότι οποιαδήποτε απόπειρα κατάληψης της Ταϊβάν θα είχε τόσο υψηλό κόστος και τόσο αβέβαιο αποτέλεσμα ώστε να μην επιχειρηθεί ποτέ.
Ο Παπάρο είναι από τον Μάιο του 2024 επικεφαλής της U.S. Indo-Pacific Command, της μεγαλύτερης γεωγραφικής στρατιωτικής διοίκησης των ΗΠΑ. Η περιοχή ευθύνης της καλύπτει 36 χώρες και περίπου το 60% του παγκόσμιου πληθυσμού, ενώ στο σύνολό της υπάγονται περισσότεροι από 400.000 στρατιωτικοί, στελέχη της Ακτοφυλακής και πολιτικοί υπάλληλοι του αμερικανικού υπουργείου Άμυνας. Στο επίκεντρο όλων βρίσκεται η Κίνα.
«Δεν θέλουμε να γίνουμε μεγάλοι ηγέτες σε καιρό πολέμου»
Ο ίδιος περιγράφει την αποστολή του με όρους αποτροπής. «Σχεδόν παραφράζω τον Σουν Τσου όταν λέω ότι το να νικάς χωρίς να πολεμάς είναι η ύψιστη μορφή ικανότητας», αναφέρει στο TIME.
Και προσθέτει: «Η επιτυχία της αποστολής μου δεν είναι να πολεμήσω και να κερδίσω έναν πόλεμο. Είναι να διαθέτουμε τέτοια αποτρεπτική ικανότητα, ώστε να μη φτάσουμε ποτέ στον πόλεμο».
Σε άλλο σημείο το θέτει ακόμη πιο καθαρά: «Δεν επιδιώκουμε να γίνουμε μεγάλοι ηγέτες σε καιρό πολέμου. Επιδιώκουμε να είμαστε μεγάλοι αποτρεπτικοί παράγοντες σε καιρό ειρήνης».
Η φιλοσοφία αυτή συνοδεύεται από μια πολύ συγκεκριμένη στρατιωτική πραγματικότητα. Η Κίνα έχει προχωρήσει σε ταχεία επέκταση και εκσυγχρονισμό των Ενόπλων Δυνάμεών της, αυξάνοντας την παρουσία της γύρω από την Ταϊβάν και ευρύτερα στον Ινδο-Ειρηνικό. Το CSIS κατέγραψε περαιτέρω αύξηση του επιχειρησιακού ρυθμού των κινεζικών δυνάμεων το 2025, τόσο στα Στενά της Ταϊβάν όσο και πέρα από την πρώτη νησιωτική αλυσίδα.
Ο ναύαρχος που θέλει να αποτρέψει τον πόλεμο Κίνας-ΗΠΑ για την Ταϊβάν - Εμπνεύστηκε από το Top Gun και έχει υπό τις διαταγές του 400.000 άτομα
Η Κίνα και το ορόσημο του 2027
Η Ταϊβάν αποτελεί το κεντρικό σενάριο πάνω στο οποίο σχεδιάζει η διοίκηση του Παπάρο. Ο Σι Τζινπίνγκ έχει ζητήσει από τον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό να διαθέτει έως το 2027 την ικανότητα να πραγματοποιήσει επιχείρηση κατάληψης της Ταϊβάν, εφόσον δοθεί σχετική πολιτική εντολή.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το Πεκίνο έχει αποφασίσει εισβολή το 2027. Η αμερικανική κοινότητα πληροφοριών αναφέρει ρητά στην αξιολόγησή της για το 2026 ότι οι Κινέζοι ηγέτες δεν σχεδιάζουν σήμερα εισβολή για το συγκεκριμένο έτος και δεν έχουν καθορίσει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Εκτιμά, ωστόσο, ότι ο κινεζικός στρατός εξακολουθεί να αναπτύσσει τις δυνατότητες που θα χρειαζόταν για μια τέτοια επιχείρηση, αλλά και για την αποτροπή ή αντιμετώπιση ενδεχόμενης αμερικανικής επέμβασης. Για τον Παπάρο αυτό αρκεί ώστε η προετοιμασία να είναι συνεχής.
«Είναι επίδειξη αξιόπιστης μαχητικής ισχύος, ικανότητας και βούλησης», εξηγεί, αλλά ταυτόχρονα με διατήρηση των πιο κρίσιμων αμερικανικών δυνατοτήτων μακριά από τα μάτια του αντιπάλου.
Τη στρατηγική αυτή την αποκαλεί «deterrence by denial», αποτροπή μέσω της πεποίθησης ότι η επίθεση δεν θα πετύχει.
Το «Hellscape» στα Στενά της Ταϊβάν
Το πιο εντυπωσιακό σκέλος του αμερικανικού σχεδιασμού έχει ένα όνομα που ο ίδιος ο Παπάρο έκανε γνωστό: «Hellscape», ένα «τοπίο κόλασης».
Η λογική του σχεδίου είναι να κατακλυστούν τα Στενά της Ταϊβάν, σε περίπτωση κινεζικής απόπειρας απόβασης, από τεράστιους αριθμούς μη επανδρωμένων συστημάτων: εναέρια drones, μη επανδρωμένα σκάφη επιφανείας και υποβρύχια συστήματα, σε συνδυασμό με συμβατικούς πυραύλους ακριβείας.
Ο στόχος δεν είναι κατ' ανάγκην οι ΗΠΑ να αποκτήσουν πλήρη έλεγχο του αέρα και της θάλασσας, αλλά να στερήσουν από τις κινεζικές δυνάμεις τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν αποτελεσματικά τον χώρο για μια αμφίβια επίθεση.
Ο ναύαρχος που θέλει να αποτρέψει τον πόλεμο Κίνας-ΗΠΑ για την Ταϊβάν - Εμπνεύστηκε από το Top Gun και έχει υπό τις διαταγές του 400.000 άτομα
Ο Παπάρο είχε περιγράψει δημόσια ήδη από το 2024 την ιδέα να μετατραπούν τα Στενά σε μια «μη επανδρωμένη κόλαση», ώστε μια κινεζική δύναμη εισβολής να καθυστερήσει αρκετά για να υπάρξει ευρύτερη αντίδραση των ΗΠΑ και των συμμάχων τους.
Το TIME σημειώνει ότι η στρατηγική έχει επηρεαστεί από τον πόλεμο στην Ουκρανία και τη μαζική χρήση φθηνών drones, τα οποία έχουν αλλάξει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο διεξάγονται οι επιθετικές επιχειρήσεις.
«Έχουμε δει ότι ο επιθετικός πόλεμος, είτε πρόκειται για αμφίβια είτε για αεραποβατική επίθεση, έχει γίνει πολύ πιο δαπανηρή ανθρώπινη υπόθεση», λέει ο Παπάρο.
Ένας πόλεμος με τεράστιο κόστος
Ακόμη και οι αμερικανικές προσομοιώσεις που καταλήγουν σε αποτυχία μιας κινεζικής εισβολής περιγράφουν ένα εξαιρετικά βαρύ τίμημα.
Σε γνωστή σειρά πολεμικών παιγνίων του CSIS, οι ΗΠΑ, η Ταϊβάν και η Ιαπωνία κατάφερναν στα περισσότερα σενάρια να αποκρούσουν μια συμβατική κινεζική αμφίβια επιχείρηση, αλλά με τεράστιες απώλειες σε πλοία, αεροσκάφη και προσωπικό.
Ο Παπάρο αποφεύγει να προβλέψει δημόσια πώς ακριβώς θα εξελισσόταν ένας πραγματικός πόλεμος. «Έχω εμπιστοσύνη στην ικανότητά μας να επικρατήσουμε», λέει στο TIME, προσθέτοντας όμως ότι αυτό στο οποίο εργάζεται είναι το περιθώριο της επικράτησης: πόσες ζωές, πόσος χρόνος, πόσα μέσα και πόσα χρήματα θα κόστιζε. «Θέλω να κατεβάσω αυτόν τον λογαριασμό στο μηδέν».
Από το «Top Gun» στην κορυφή της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος
Η διαδρομή του Παπάρο έχει κάτι σχεδόν κινηματογραφικό. Το καλοκαίρι του 1986, φοιτητής ακόμη στην Πενσιλβάνια, πήγε με τη μελλοντική σύζυγό του Μορίν να δει το «Top Gun».
Οι περισσότεροι θεατές γοητεύονταν από τον Μάβερικ του Τομ Κρουζ. Ο Παπάρο, όπως λέει σήμερα, προτίμησε τον Άισμαν. «Ο ήρωας της ταινίας υποτίθεται ότι είναι ο Μάβερικ, αλλά στην πραγματικότητα είναι ο Άισμαν», λέει. «Ο Μάβερικ έχει όλο το προσωπικό χάρισμα, αλλά ο Άισμαν είναι σχολαστικός, ήσυχος. Είναι αυτός που δουλεύει σκληρά, κάνει το σωστό και δεν κάνει θεαματικά, επικίνδυνα πράγματα μόνο και μόνο για να τα κάνει». Έναν χρόνο αργότερα εντάχθηκε στο αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό.
Η πραγματική του πορεία ακολούθησε σχεδόν εκείνη του κινηματογραφικού χαρακτήρα. Αποφοίτησε από τη σχολή TOPGUN, έγινε πιλότος μαχητικών, διοικητής μονάδων αεροπορίας του Ναυτικού, τετράστερος ναύαρχος, διοικητής του Στόλου του Ειρηνικού και τελικά επικεφαλής ολόκληρης της Διοίκησης Ινδο-Ειρηνικού.
Έχει περισσότερες από 6.000 ώρες πτήσης με F-14, F-15 και F/A-18 και περισσότερες από 1.100 προσνηώσεις σε αεροπλανοφόρα, σύμφωνα με το επίσημο βιογραφικό του.
Από οικογένεια χωρίς πανεπιστημιακές σπουδές
Η στρατιωτική παράδοση υπήρχε ήδη στην οικογένεια. Ο πατέρας του, Σάμιουελ Παπάρο ο πρεσβύτερος, υπηρέτησε για τέσσερα χρόνια στους Πεζοναύτες και στη συνέχεια εργάστηκε στα ναυπηγεία της Φιλαδέλφειας. Ο παππούς του είχε υπηρετήσει στους Seabees, τα κατασκευαστικά τάγματα του αμερικανικού Ναυτικού, στον Ειρηνικό κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η μητέρα του εργαζόταν αρχικά σε κουρείο της Νότιας Φιλαδέλφειας και αργότερα σε κατάστημα καλλυντικών. «Ούτε ο πατέρας μου ούτε ο πατέρας του τελείωσαν το λύκειο. Κανείς στην οικογένειά μου πριν από εμένα δεν είχε πανεπιστημιακή εκπαίδευση», λέει ο Παπάρο.
Ο ίδιος αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Βιλανόβα και αργότερα απέκτησε μεταπτυχιακούς τίτλους στις Διεθνείς Σπουδές και στην Ανάλυση Συστημάτων.
Ο Νίμιτς στον τοίχο του γραφείου του
Στο γραφείο του στη Χαβάη υπάρχει ένα παλιό εξώφυλλο του TIME, με ημερομηνία 18 Μαΐου 1942 και τον ναύαρχο Τσέστερ Νίμιτς, τον άνθρωπο που ανέλαβε τις αμερικανικές ναυτικές δυνάμεις στον Ειρηνικό μετά το Περλ Χάρμπορ.
Για τον Παπάρο, ο Νίμιτς αποτελεί πρότυπο όχι απλώς επειδή κέρδισε έναν πόλεμο, αλλά επειδή αναγκάστηκε να προσαρμοστεί σε μια εποχή τεχνολογικής ανατροπής: το αεροπλανοφόρο εκτόπισε το θωρηκτό, η αμφίβια στρατηγική άλλαξε και νέες μορφές πολέμου εμφανίστηκαν.
«Προσαρμόστηκε στην αλλαγή, ακόμη και στο άγνωστο», λέει. «Είναι το μεγαλύτερο πρότυπο ηγεσίας που μπορώ να σκεφτώ». Ο Παπάρο βλέπει σήμερα μια αντίστοιχη μετάβαση με τα drones, την τεχνητή νοημοσύνη, τους πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς, τον πόλεμο στο Διάστημα και τις νέες ναυτικές τεχνολογίες. Και ελπίζει ότι όσα σχεδιάζει δεν θα χρειαστεί ποτέ να εφαρμοστούν.
«Η δική μου δεν είναι μια ηρωική ιστορία», λέει. «Ο ηρωισμός είναι η υπηρεσία που απαιτείται όταν φτάνει η αμείλικτη ώρα. Η καλύτερη υπηρεσία είναι αυτή που αποτρέπει αυτή την ώρα από το να έρθει».
Πηγή: Prototothema.gr
