Οι κρατικοί αξιωματούχοι, από όπου κι αν προέρχονται και όποια θέση κι αν κατέχουν, έχουν υποχρέωση να υπηρετούν τον λαό. Σε καμία περίπτωση δεν έχει υποχρέωση ο λαός να μετατρέπεται σε υπηρέτη των αξιωματούχων, προκειμένου να εξυπηρετούνται προσωπικές ανάγκες, απαιτήσεις και... καπρίτσια.
Κάτι που δυστυχώς στις μέρες μας φαίνεται να έχει ξεχαστεί από κάποιους. Ξεχνούν την αποστολή και το χρέος τους απέναντι στους πολίτες και κυρίως απέναντι στους φορολογούμενους πολίτες, οι οποίοι πληρώνουν τους μισθούς τους, τα πολυτελή οχήματά τους, τα καύσιμά τους, τα επιδόματα τους και άλλα τόσα προνόμια που συνοδεύουν τους κρατικούς αξιωματούχους.
Οι πρόσφατες τοποθετήσεις της πρώην Πρώτης Κυρίας, κ. Ανδρούλας Βασιλείου, η οποία εμφανίστηκε ενοχλημένη από την απόφαση για διακοπή της αστυνομικής φρουράς της, εκθέτουν πρώτα από όλα την ίδια και αμέσως μετά το σύστημα που για χρόνια θεωρούσε απολύτως φυσιολογικό να διαθέτει αστυνομικούς, όχι με βάση τις πραγματικές ανάγκες ασφάλειας, αλλά για λόγους… πρεστίζ!
Και αυτό ακριβώς το πολυπόθητο «πρεστίζ» φαίνεται να επικαλείται και σήμερα η κ. Βασιλείου, η οποία προφανώς θεωρεί ότι η ιδιότητα της πρώην Πρώτης Κυρίας την κατατάσσει σε μια ξεχωριστή κατηγορία πολιτών. Μια κατηγορία, όπου οι κανόνες που ισχύουν για όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους -όπως για παράδειγμα το να ψάχνουν χώρο στάθμευσης- δεν ισχύουν για την ίδια. Ήταν εξάλλου Πρώτη Κυρία!
«Θα πηγαίνω δηλαδή να κάνω βόλτες γύρω από τη γειτονιά να βρω πάρκινγκ για να πάω;». Ναι, κυρία Βασιλείου. Αυτό ακριβώς θα κάνετε. Όπως κάνουν εκατομμύρια πολίτες κάθε μέρα, εκτός κι αν θεωρείτε φυσιολογικό και πάνω από όλα λογικό να πληρώνει ο φορολογούμενος έναν αστυνομικό, του οποίου η δουλειά είναι να προστατεύει ανθρώπους και να παρέχει ασφάλεια, ώστε να σας εξυπηρετεί ως προσωπικός σοφέρ και… κυνηγός πάρκινγκ.
Για λόγους, φυσικά, πρεστίζ! Επειδή πριν από περίπου τρεις δεκαετίες διατελέσατε Πρώτη Κυρία.
Αν η κ. Βασιλείου επιθυμεί να υπάρχει κάποιος που να βρίσκει χώρο στάθμευσης για εκείνη, να την περιμένει και να τη μεταφέρει χωρίς την παραμικρή ταλαιπωρία, έχει κάθε δικαίωμα να το παρέχει στον εαυτό της. Από τον εαυτό της όμως, όχι από τον φορολογούμενο πολίτη.
Μπορεί κάλλιστα να προσλάβει προσωπικό οδηγό ή ακόμη και ιδιωτική φρουρά, αν θεωρεί ότι αυτό επιβάλλει το… πρεστίζ. Κανείς δεν θα της το απαγορεύσει. Αυτό που δεν μπορεί όμως να απαιτεί η κ. Βασιλείου και η κάθε κυρία Βασιλείου, είναι ο φορολογούμενος πολίτης να πληρώνει τις προσωπικές διευκολύνσεις και τον «στόλο» (σ.σ 13 αστυνομικούς για τον τέως Πρόεδρο), επειδή κάποτε κατείχε ένα δημόσιο αξίωμα και χωρίς μάλιστα να προκύπτουν θέματα ασφάλειας.
Το χειρότερο, ωστόσο, δεν είναι η απαίτηση της κ. Βασιλείου αλλά η λογική που τη συνοδεύει. Η κ. Βασιλείου θεωρεί απολύτως λογικές τις απαιτήσεις της και μάλιστα επιχειρεί να τις δικαιολογήσει λέγοντας: «Για ορισμένα πράγματα ξοδεύουμε αλύπητα λεφτά και σκεφτόμαστε τώρα για τον ένα αστυνομικό μιας Πρώτης Κυρίας 83 ετών».
Δηλαδή, αυτή είναι η λογική; Αφού υπάρχουν άλλες καταχρήσεις, ποια η διαφορά να υπάρχει ακόμη μια σε όλες αυτές; Με αυτό το σκεπτικό, δυστυχώς, ο κάθε ένας θεωρεί απολύτως δικαιολογημένο το δικό του προνόμιο, αρκεί να υπάρχει άλλοθι, δείχνοντας με το δάκτυλο άλλους, που στο τέλος της ημέρας μοιάζουν όλοι σαν ίδιοι.
Και κάπως έτσι, από το να υπηρετούμε τον πολίτη, καταλήγουμε στο να υπηρετεί ο πολίτης. Και όλα αυτά... για λόγους πρεστίζ!
*Μ.Π
