Έχουν συμπληρωθεί 52 χρόνια από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και την κατοχή του 1/3 της μαρτυρικής Μεγαλονήσου. Παρά την Πενταμερή Διάσκεψη για το Κυπριακό που πασχίζει να συγκαλέσει ο απερχόμενος Γ.Γ. του Ο.Η.Ε. Αντόνιο Γκουτέρες, περισσότερο για να φανεί ότι ο ίδιος προσπάθησε να λύσει (;) το Κυπριακό, όσο η Τουρκία παραμένει αδιάλλακτη και αμετακίνητη πέρα από κάθε Κανόνα του Διεθνούς Δικαίου, καθώς οι Τουρκοκύπριοι αποτελούν υποχείριά της, δεν διαφαίνονται ελπίδες για λύση.
Έχουν γραφεί εκατοντάδες βιβλία για το Κυπριακό και δεκάδες χιλιάδες άρθρα. Ένα θέμα που δεν έχει εξεταστεί όσο θα έπρεπε είναι το ποιες χώρες στήριξαν, με διάφορους τρόπους, την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Πρόσχημα και όχι αφορμή ήταν το πραξικόπημα της χούντας της Αθήνας υπό τον Δημήτριο Ιωαννίδη εναντίον του ηγέτη της Κύπρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στις 15 Ιουλίου 1974. Σίγουρα, οι ΗΠΑ, ιδιαίτερα ο τότε ΥΠΕΞ Χένρι Κίσινγκερ στήριξαν σιωπηρά, τουλάχιστον, την τουρκική εισβολή.
Θα δούμε στη συνέχεια και ένα απόσπασμα από απόρρητη, μέχρι πριν λίγο καιρό, συνομιλία μεταξύ του τότε Προέδρου των ΗΠΑ Τζέραλντ Φορντ (είχε διαδεχθεί τον Ρίτσαρντ Νίξον που παραιτήθηκε μετά το Σκάνδαλο Watergate) και του κυνικού Χένρι Κίσινγκερ . Επίσης, η Μεγάλη Βρετανία, Εγγυήτρια Δύναμη στην Κύπρο, θυμίζουμε, δεν έκανε καμία κίνηση για να εμποδίσει τους Τούρκους. Αντίθετα φαίνεται ότι οι βάσεις της στη Δεκέλεια και το Ακρωτήρι πρόσφεραν, έστω και έμμεσα, βοήθεια προς αυτούς. Επίσης, από τις 17/7/1974 είχε ενημερωθεί από τον ίδιο τον Ετσεβίτ για τις προθέσεις του.
Υπάρχουν όμως, τουλάχιστον τρεις χώρες οι οποίες στήριξαν αναφανδόν την τουρκική εισβολή, όχι μόνο με δηλώσεις, αλλά και έμπρακτα: το Πακιστάν, το Ιράν, το οποίο τότε κυβερνούσε ο Σάχης Ρεζά Παχλαβί και η Λιβύη, του Μουαμάρ Καντάφι.
Τουρκία-Πακιστάν: μια αδελφική φιλία 70+ χρόνων
Το Πακιστάν είναι ουσιαστικά κράτος των Μουσουλμάνων της ινδικής υποηπείρου. Παρά τις προσπάθειες να παραμείνει η, βρετανική αποικία τότε, Ινδία ενιαίο κράτος αυτό δεν επιτεύχθηκε. Η οριστική ρήξη επήλθε το 1940, όταν η Πακιστανική Μουσουλμανική Ένωση, με ηγέτη τον Μοχάμεντ Αλί Τζίνα αποφάσισε να αγωνιστεί για τη δημιουργία ενός αυτόνομου ισλαμικού κράτους. Το 1947 η Ινδία και το Πακιστάν απέκτησαν την ανεξαρτησία τους. Το Πακιστάν αποτελείτο από μια δυτική περιοχή (το σημερινό Πακιστάν) και μια ανατολική περιοχή (Ανατολική Βεγγάλη ή Ανατολικό Πακιστάν). Οι δύο περιοχές απείχαν μεταξύ τους χιλιάδες χιλιόμετρα καθώς χωρίζονταν από την Ινδία.
Σταδιακά, η Ανατολική Βεγγάλη επιδίωξε την ανεξαρτησία της. Αυτό έγινε το 1971 μετά τον αιματηρό "Πόλεμο της Ανεξαρτησίας". Στις 16/12/1971 το Μπανγκλαντές, όπως ονομάστηκε το νέο κράτος κήρυξε την ανεξαρτησία του. Έτσι, στην ινδική υποήπειρο υπάρχουν εδώ και 55 χρόνια τρία κράτη: Πακιστάν, Ινδία και Μπαγκλαντές. Οι σχέσεις της Τουρκίας με το Πακιστάν, από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 είναι κάτι παραπάνω από εξαιρετικές. Στο meiedu (Middle East Institute) βρήκαμε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Selçuk Çolakoğlu, με τίτλο "Turkey - Pakistan Security Relations since the 1950s", δηλ. "Σχέσεις ασφαλείας Τουρκίας-Πακιστάν από τη δεκαετία του 1950". Παρουσιάζουμε ένα απόσπασμα από αυτό.
«Η Συμφωνία Φιλίας και Συνεργασίας Τουρκίας-Πακιστάν υπογράφηκε τον Φεβρουάριο του 1954. Για να διασφαλιστεί ότι η συμφωνία δεν θα βλάψει τις σχέσεις με την Ινδία, η Τουρκία τόνισε ότι το σύμφωνο με το Πακιστάν θα συμβάλλει στην αύξηση της ειρήνης και της ευημερίας στην περιοχή. Ο Τούρκος πρωθυπουργός Αντνάν Μεντερές ανέλαβε επίσης ρόλο διαμεσολαβητή στην επίλυση προβλημάτων μεταξύ Πακιστάν και Αφγανιστάν.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, οι σχέσεις μεταξύ Πακιστάν και Ηνωμένων Πολιτειών, αφενός, και μεταξύ Τουρκίας και των συμμάχων της στο ΝΑΤΟ, αφετέρου, επιδεινώθηκαν. Παρόλο που η Άγκυρα διαμαρτυρήθηκε για τον περιορισμό των δικαιωμάτων συμμετοχής που παραχωρούνται από το κυπριακό Σύνταγμα στην τουρκοκυπριακή κοινότητα της Κύπρου, το δυτικό μπλοκ ανέχτηκε διακριτικά αυτή την κατάσταση.
Ο Αμερικανός πρόεδρος Λίντον Μπ. Τζόνσον έστειλε επιστολή στον πρωθυπουργό Ισμέτ Ινονού το 1964, επικρίνοντας τον ρόλο της Τουρκίας στην κυπριακή κρίση. Αυτό ανάγκασε την Τουρκία να αναθεωρήσει την παραδοσιακή φιλοδυτική εξωτερική της πολιτική και να ομαλοποιήσει τις σχέσεις της με το σοσιαλιστικό μπλοκ και τον Τρίτο Κόσμο. Μετά την επιβολή εμπάργκο όπλων από τις Ηνωμένες Πολιτείες τόσο στο Πακιστάν όσο και στην Ινδία κατά τη διάρκεια του Ινδοπακιστανικού πολέμου του 1965, οι Πακιστανοί αξιωματούχοι εξοργίστηκαν και άρχισαν να ακολουθούν μια πολιτική προσέγγισης προς την Κίνα, η οποία θα μπορούσε να προμηθεύσει το Πακιστάν με όπλα και στρατιωτικό υλικό.
Τόσο το Πακιστάν όσο και η Τουρκία προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα, συμμαχώντας με το Ιράν για τη δημιουργία ενός νέου οργανισμού που ονομάζεται Περιφερειακή Συνεργασία για την Ανάπτυξη (RCD) ο οποίος στόχευε στην προώθηση των εθνικών τους προτεραιοτήτων. Ως εκ τούτου, λόγω της απογοήτευσης από τις αμερικανικές πολιτικές απέναντι στην περιοχή, η Τουρκία και το Πακιστάν ανέπτυξαν μια πιο ανεξάρτητη πολιτική ατζέντα και ατζέντα ασφαλείας για να διασφαλίσουν τα εθνικά τους συμφέροντα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και του 1970.
Τη δεκαετία του 1970, η Τουρκία και το Πακιστάν παρείχαν πολιτική και στρατιωτική υποστήριξη η μία στην άλλη. Η Άγκυρα βοήθησε το Πακιστάν διπλωματικά και στρατιωτικά καθ' όλη τη διαδικασία ανεξαρτησίας του Μπαγκλαντές και δεν αναγνώρισε το Μπαγκλαντές μέχρι που το αναγνώρισε το Πακιστάν.
Όσον αφορά το Κυπριακό, το Πακιστάν παρείχε στην Τουρκία πλήρη υποστήριξη και στρατιωτικό-υλικοτεχνικό εξοπλισμό. Στη συνέχεια, τόσο το Πακιστάν όσο και η Τουρκία αντιλήφθηκαν την Ιρανική Επανάσταση και τη σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν, και οι δύο το 1979, ως εχθρικές προς τα συμφέροντά τους ασφαλείας. Αυτές οι κοινές προοπτικές ασφαλείας οδήγησαν σε μια επανασύνδεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες και μια συμμαχία Τουρκίας-Πακιστάν που υποστηρίχθηκε από τις ΗΠΑ».
Για το ποια ακριβώς στάση τήρησε το Πακιστάν άκρως αποκαλυπτικό είναι το τηλεγράφημα που ανέδειξε ο Καθηγητής Πανεπιστημίου Θεόδωρος Χαραλάμπους και παρουσίασε στο nomisma.com.cy. Παραθέτουμε αυτά που γράφει ο κύριος Χαραλάμπους που τεκμηριώνονται βέβαια από το τηλεγράφημα του τότε πρέσβη των Η.Π.Α. στο Πακιστάν προς τον Χ. Κίσινγκερ στις 23 Ιουλίου 1974.
ΠΑΚΙΣΤΑΝ 23 Ιουλίου 1974, ώρα 04.30 (Τρίτη):Τηλεγράφημα Canonical ID:1974ISLAMA07009_b:PAKISTAN SUPPORTS TURKISH CYPRUS POLICY.
Ο Πρεσβευτής των ΗΠΑ στο Πακιστάν Henry Byroade ενημερώνει γραπτώς, με επείγον τηλεγράφημα του, τον Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Δρ. Χένρι Κίσινγκερ, για την στάση της Πακιστανικής κυβέρνησης, αναφέροντας μεταξύ άλλων: «Το Πακιστάν διαβεβαίωσε την Τουρκία για την πλήρη υποστήριξη και αλληλεγγύη της, στην διαμάχη στην Κύπρο. Ο πρωθυπουργός Μπούτο (Zulfikar Ali Bhutto) προσέφερε εθελοντές στην Τουρκία, ενώ σχεδιάζει να στείλει ιατρική ομάδα και ιατρικά εφόδια». Αναφέρει ακόμη ο Αμερικανός πρέσβης «Πακιστανοί αξιωματούχοι αποδίδουν την κρίση αποκλειστικά στην Ελλάδα, λέγοντας ότι οι Τούρκοι δεν είχαν άλλη εναλλακτική λύση από την επέμβαση».
Ο πρωθυπουργός Μπούτο, σε δημόσια δήλωση του (21 Ιουλίου 1974), απηύθυνε έκκληση στον λαό του Πακιστάν να δείξει την υποστήριξή του στην Τουρκία. Δήλωσε ακόμη ότι η κυβέρνηση του «δεν μπορεί… να επιτρέψει στον εαυτό της να είναι παθητική ή αδιάφορη, και προσφέρει στην Τουρκία αδελφική υποστήριξη». Η Τουρκία, είπε, μπορεί να βασιστεί στην πλήρη κατανόηση και υποστήριξη του Πακιστάν. Και συνέχισε «Εάν προκύψει η ανάγκη, οι εθελοντές είναι έτοιμοι να παράσχουν οποιαδήποτε βοήθεια ζητηθεί, από την Τουρκική κυβέρνηση».
Ο πρωθυπουργός Μπούτο είχε στείλει νωρίτερα το ακόλουθο μήνυμα στον πρωθυπουργό της Τουρκίας Μπουλέντ Ετζεβίτ, το οποίο διαβιβάστηκε μέσω του Τούρκου πρέσβη στο Πακιστάν Ερτέμ Ερνέρ, στις 20 Ιουλίου 1974: «Το Πακιστάν στηρίζει την Τουρκία στην απόφασή της να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της σύμφωνα με τις συμφωνίες του 1959, και θα παράσχει, υπό τις περιστάσεις, κάθε δυνατή βοήθεια».. Όπως ανέφερε στον Τούρκο πρέσβη, Πακιστανικό αεροσκάφος θα μεταφέρει ιατρική ομάδα 20 ανδρών, ιατρικά εφόδια και κουβέρτες, το οποίο φέρεται να έχει προγραμματιστεί να αναχωρήσει από το Πακιστάν για την Τουρκία στις 22 Ιουλίου 1974. Ο Τούρκος πρέσβης εξέφρασε δημόσια την ευγνωμοσύνη της Τουρκίας για την υποστήριξη της Πακιστανικής κυβέρνησης.
Υπάρχουν όμως και μαρτυρίες πρώην αξιωματικών του πακιστανικού στρατού που είχαν άμεση εμπλοκή στις τουρκικές επιχειρήσεις του 1974. Στις 18/11/2017, στην εφημερίδα "Daily Time Pakistan", ο αρθρογράφος Sultan M. Hali, απόστρατος Λοχαγός του πακιστανικού στρατού, αφού επαινούσε τις εκδηλώσεις για την 34η επέτειο ανακήρυξης του ψευδοκράτους συνέχιζε:
"Έχω προσωπικό ενδιαφέρον για το κυπριακό ζήτημα από το 1974. Ήμουν μέλος του αεροπορικού πληρώματος στην 6η Μοίρα της Πακιστανικής Πολεμικής Αεροπορίας, που είχε λάβει εντολή να μεταφέρει ιατρική βοήθεια στην Άγκυρα σε μια σειρά από αποστολές μετά την παρέμβαση της Τουρκίας για τη διάσωση των Βορειοκυπρίων (sic)". Εννοεί φυσικά, την τουρκική εισβολή και κατοχή στην Κύπρο...
Στις 12/1/2018 ένας Πακιστανός πρώην Στρατηγός, ο Karamat Ahmed Karamat μίλησε για τις αναμνήσεις του "δίπλα στον τουρκικό στρατό", κατά τη διάρκεια των εισβολών (εννοεί και τον "Αττίλα 2") τονίζοντας πόσο χαρούμενος ήταν που είχε την ευκαιρία να βοηθήσει τους Τούρκους "αδελφούς και αδελφές του". Ο Karamat, πρώην Γενικός Χειρουργός, σε συνέντευξή του στο τουρκικό Πρακτορείο Anadolu ανέφερε ότι στις 17 Ιουλίου 1974 ένα πακιστανικό C-130 μετέφερε 30 γιατρούς και νοσηλευτικό-παραϊατρικό προσωπικό στα Άδανα. Από εκεί μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα της Μερσίνης και της Ταρσού. "Η Τουρκία και το Πακιστάν είναι δύο χώρες ένα έθνος", τόνισε ο Karamat.
Στο greeccitytimes.com διαβάζουμε επίσης ότι το 1958 Πακιστανοί διαδηλωτές συμμετείχαν μαζί με Τουρκοκύπριους και Τούρκους σε διαδήλωση στο Λονδίνο για τη διχοτόμηση της Κύπρου. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και το τηλεγράφημα του Ισραηλινού πρέσβη στο Λονδίνο, στις 20 Ιουλίου 1974, στο οποίο απευθυνόμενος στο ΥΠΕΞ της χώρας του αναφέρει ότι η τουρκική κυβέρνηση Ετσεβίτ είχε ζητήσει από το Ισραήλ να στηρίξει την εισβολή στην Κύπρο, δεν έλαβε όμως απάντηση.
Το Ιράν και η βοήθειά του στην Κύπρο το 1974
Μια άλλη χώρα που βοήθησε την Τουρκία το 1974 ήταν το Ιράν. Οι σχέσεις των δύο χωρών στον στρατιωτικό τομέα ξεκινούν από το 1937.
Στις 8 Ιουλίου 1937, υπογράφηκε σύμφωνο μη επίθεσης μεταξύ Τουρκίας, Ιράν, Ιράκ και Αφγανιστάν, το οποίο αργότερα έγινε γνωστό ως Συνθήκη του Σαανταμπάντ. Σκοπός της συμφωνίας αυτής ήταν η διασφάλιση της ασφάλειας και της ειρήνης στη Μέση Ανατολή. Τον Αύγουστο του 1955, ιδρύθηκε ο Κεντρικός Οργανισμός Συνθηκών (CENTO), ένα σύμφωνο αμοιβαίας ασφάλειας μεταξύ του Ιράν, της Τουρκίας, του Ιράκ, του Πακιστάν και της Βρετανίας. Τον Ιούλιο του 1964, ιδρύθηκε η Περιφερειακή Συνεργασία για την Ανάπτυξη (RCD), με στόχο την υλοποίηση κοινών οικονομικών έργων μεταξύ Ιράν, Τουρκίας και Πακιστάν.
Το 1964, ο Ρουχολάχ Χομεϊνί, o μετέπειτα Αγιατολάχ Χομεϊνί στάλθηκε εξόριστος στην Προύσα και παρέμεινε εκεί για έντεκα μήνες. Στις 5 Σεπτεμβρίου 1965, ο Χομεϊνί έφυγε από την Τουρκία και πήγε στη Νατζάφ του Ιράκ.
Μια περίοδος ψυχρότητας πέρασε μετά την Ιρανική Επανάσταση του 1979 , η οποία προκάλεσε σημαντικές αλλαγές στο Ιράν και στο status quo της Μέσης Ανατολής. Σήμερα, το Ιράν και η Τουρκία συνεργάζονται στενά σε ένα ευρύ φάσμα τομέων, όπως η καταπολέμηση της τρομοκρατίας, το εμπόριο ναρκωτικών και η προώθηση της σταθερότητας στο Ιράκ και την Κεντρική Ασία. Ωστόσο, οι δύο χώρες ανταγωνίζονται για επιρροή από τη δεκαετία του 1990. Αυτό κλιμακώνεται από τη δεκαετία του 2010 σε διάφορα μέτωπα σε όλη τη Μέση Ανατολή και τη Νότια Ασία.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το τηλεγράφημα του Αμερικανού πρέσβη στο Ιράν Helms, στις 22 Ιουλίου 1974 που παρουσίασε ο Καθηγητής Πανεπιστημίου Θεόδωρος Χαραλάμπους, στο nomisma.cy και παραθέτουμε στη συνέχεια.
ΙΡΑΝ 22 Ιουλίου 1974, ώρα 13.20 (Δευτέρα): Τηλεγράφημα Canonical ID:1974TEHRAN06056_b: IRAN SUPPORTS TURKEY’S ACTION ON CYPRUS.
Ο Πρεσβευτής των ΗΠΑ στο Ιράν Richard Helms ενημερώνει γραπτώς με επείγον τηλεγράφημα του τον Δρ. Χένρι Κίσινγκερ αναφέροντας μεταξύ άλλων: «Σε ανακοίνωση που εξέδωσε την Κυριακή το βράδυ (21 Ιουλίου 1974) το Ιρανικό Υπουργείο Εξωτερικών, εξέφρασε την υποστήριξή του στην επέμβαση της Τουρκίας στην Κύπρο, τόσο για τη διατήρηση της ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας όσο και για την προστασία των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων. Ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών, δήλωσε ότι οι παραβιάσεις των συμφωνιών Λονδίνου-Ζυρίχης από Ελληνοκύπριους και Έλληνες αξιωματικούς της Εθνοφρουράς προκάλεσαν μια κατάσταση που κατέστησε αναγκαία την τουρκική στρατιωτική δράση».
Ανέφερε ακόμη, ο πρέσβης των ΗΠΑ, στο τηλεγράφημα του «Ο Τύπος στο Ιράν καταδίκασε, ομόφωνα, τη συμμετοχή της Ελλάδας στο πραξικόπημα και υποστήριξε την τουρκική δράση για την αντιμετώπιση της κατάστασης. Δημοσιογράφος της KAYHAN δημοσίευσε ρεπορτάζ από την Άγκυρα, αναφέροντας ότι το Ιράν δήλωσε την ετοιμότητά του να παράσχει στην Τουρκική κυβέρνηση, πλήρως εξοπλισμένο νοσοκομείο εκστρατείας».
Και συνεχίζει ο Πρέσβης των ΗΠΑ «Η κυβέρνηση του Ιράν πιθανότατα θα προτιμούσε να μην λάβει δημόσια θέση στην Κυπριακή διαμάχη, προχώρησε όμως στην υποστήριξη της Τουρκίας λόγω των δεσμών και της συμμετοχής της στην στρατιωτική συμμαχία CENTO (Central Treaty Organisation: Στρατιωτική συμμαχία που σχηματίστηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1955 από το Ιράν, το Πακιστάν, την Τουρκία, το Ηνωμένο Βασίλειο και το Ιράκ). Η κυβέρνηση του Ιράν θεωρεί ότι το να παραμείνει σιωπηλή και αδρανής ίσως αυτό βλάψει την εικόνα που προσπαθεί να δημιουργήσει (το Ιράν) ως υπεύθυνης χώρας που υποστηρίζει τις μικρότερες χώρες έναντι εξωτερικών παρεμβάσεων».
Μουαμάρ Καντάφι προς Τουρκία (1974): "Οι αποθήκες μας είναι ανοιχτές, ελάτε να πάρετε ό,τι θέλετε!"
Τελείως απροκάλυπτη ήταν η βοήθεια της Λιβύης στην Τουρκία το 1974. Ο Μουαμάρ Καντάφι, σαν μικρέμπορος που ξεπουλά, καλούσε τους Τούρκους να πάρουν όσα όπλα θέλουν από τις αποθήκες της χώρας του.
Αν και μερικές χώρες υποστήριξαν την τουρκική στρατιωτική επέμβαση του 1974 στην Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, η Λιβύη ήταν μια από τις κορυφαίες χώρες που υποστήριξαν την Τουρκία, σύμφωνα με πρώην Τούρκο πρέσβη στη Λιβύη.
«Υπήρξε υποστήριξη από πολύ λίγες χώρες σε όλο τον κόσμο για την απόβαση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στην Κύπρο (νησί). Αλλά μία από τις κορυφαίες χώρες που υποστήριξαν την Τουρκία ήταν η Λιβύη και ο (Μουαμάρ) Καντάφι», δήλωσε στο Anadolu ο Uluc Ozulker, ο οποίος διετέλεσε πρέσβης της Τουρκίας στη Λιβύη κατά την εποχή της εισβολής στην Κύπρο.
Σημειώνοντας ότι η Λιβύη είχε δύο μεγάλες αποθήκες όπλων εκείνη την εποχή, ο Οζουλκέρ είπε ότι η Λιβύη άνοιξε ολόκληρες τις αποθήκες της στην Τουρκία σε περίπτωση οποιασδήποτε ανάγκης. Ο Οζουλκέρ είπε ότι ο Καντάφι τους είπε: «Ελάτε να πάρετε ό,τι χρειάζεστε. Αν όλα τα υλικά σε αυτή την αποθήκη είναι σε θέση να καλύψουν τις ανάγκες σας, είστε ελεύθεροι να πάρετε ό,τι θέλετε και είμαι ο υποστηρικτής σας από αυτή την άποψη».
Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις έστειλαν εμπειρογνώμονες στη Λιβύη για να εξετάσουν την αποθήκη μετά το τηλεφώνημα του Καντάφι, είπε, προσθέτοντας ότι η Λιβύη έδωσε ό,τι είχε που ήταν συμβατό με τα τουρκικά όπλα. Τονίζοντας ότι ο Καντάφι συνέχισε να υποστηρίζει την Τουρκία στο Κυπριακό τόσο κατά τη διάρκεια όσο και μετά την επιχείρηση, είπε ότι οι σχέσεις με την Τουρκία ήταν εξαιρετικά «θερμές και θετικές». Δυστυχώς, ο ίδιος άνθρωπος θεοποιήθηκε στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1980 από κάποιους...
Αυτές οι τρεις χώρες (Πακιστάν, Ιράν, Λιβύη) βοήθησαν φανερά την Τουρκία το 1974. Ίσως το ίδιο έγινε και από άλλες υπογείως. Ο Καθηγητής Χαραλάμπους κατηγορεί και τη Σοβιετική Ένωση. Κάποιοι αναφέραν ότι ενθάρρυνε την Τουρκία να προχωρήσει στον "Αττίλα 2". Δεν μπορούμε να υιοθετήσουμε παρόμοιες απόψεις, χωρίς αποδείξεις.
Αντίθετα, ο Χένρι Κίσινγκερ σε συνομιλία του με τον Πρόεδρο Φορντ, παρουσία του Υποστράτηγου Brent Scowcroft Αναπληρωτή Βοηθού του Προέδρου (Φορντ) για θέματα Εθνικής Ασφαλείας είπε τα εξής:
«Προσπαθούμε να σώσουμε την κατάσταση στην Κύπρο αφότου βγήκε εκτός ελέγχου. Οι Βρετανοί την έχουν κάνει χάος. Αν οι Τούρκοι κινηθούν για να πάρουν ό,τι θέλουν, θα καταδικαστούν στο Συμβούλιο Ασφαλείας και η Σοβιετική Ένωση θα τους χτυπήσει στο κεφάλι με αυτό. Μερικοί από τους συναδέλφους μου θέλουν να διακόψουν την βοήθεια προς την Τουρκία - αυτό θα ήταν καταστροφή. Δεν υπάρχει κανένας αμερικανικός λόγος για τον οποίο οι Τούρκοι δεν θα πρέπει να έχουν το ένα τρίτο της Κύπρου. Θα κάνουμε μια δήλωση σήμερα που θα μας απαλλάξει από τους New York Times, αλλά δεν πρέπει να τους βάλουμε το μαχαίρι στον λαιμό».
(129. Υπόμνημα Συνομιλίας, Ουάσινγκτον, 13 Αυγούστου 1974, λίγο πριν τον "Αττίλα 2", 9 π.μ.)
Ο Κίσινγκερ γνώριζε ότι οι Τούρκοι θα καταλάβουν το 1/3 του νησιού! Δυστυχώς, ποτέ κανείς από τους παραπάνω (Κίσινγκερ, Μπούτο, Ρεζά Παχλεβί, Καντάφι) δεν λογοδότησε για τη «συμμετοχή» του στην τουρκική εισβολή και κατοχή στην Κύπρο και τα εγκλήματα που την ακολούθησαν...
Πηγή: Πρώτο Θέμα
