Τους τελευταίους μήνες δύο από τα τέσσερα κλασικά παραδοσιακά κόμματα του τόπου, ο ΔΗΣΥ και η ΕΔΕΚ, έχουν εισέλθει ή φαίνεται να συνεχίζουν καλύτερα, για διαφορετικούς λόγους, στην αυτοκαταστροφική πορεία της εσωστρέφειας, στην οποία φυσικά και σε άλλες χρονικές περιόδους της μακροχρόνιας ύπαρξής τους βρέθηκαν, πληρώνοντας για τούτο βαρύ πολιτικό τίμημα.
Ένας ΔΗΣΥ προερχόμενος και παραμένοντας ακόμη βαθιά λαβωμένος από τα γεγονότα των προεδρικών εκλογών του 2023, που μοιάζει σήμερα ενόψει του 2028 σαν μαθητής ανεπίδεκτος μαθήσεως, σαν ένας ιδανικός αυτόχειρας έτοιμος από καιρό να βάλει και να βγάλει ξανά με τα δάκτυλά του τα μάτια του.
Και μια ΕΔΕΚ από την άλλη, η πορεία της οποίας εδώ και δεκαετίες παραπέμπει σε ένα βαριά νοσούντα, ο οποίος παρόλο που με την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή αποδεδειγμένα θα μπορούσε να αναρρώσει, αρνείται πεισματικά να την λάβει. Σε ένα ασθενή που μπορεί, αλλά δείχνει να μην θέλει να γιατρευτεί.
Το θέμα μας επί του προκειμένου δεν είναι η παρούσα κατάσταση πραγμάτων στον ΔΗΣΥ και στην ΕΔΕΚ, αλλά κάτι πιο γενικό… Γι’ αυτό και μιλώντας για παραδοσιακά κόμματα, πέραν των δύο στην επικαιρότητα πιο πάνω κομμάτων, αναφερόμαστε φυσικά επίσης στο ΑΚΕΛ και στο ΔΗΚΟ.
ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ… Τέσσερα κόμματα με βαριά ιστορία και κληρονομιά, που με τα λάθη και τις αστοχίες τους, και ανεξαρτήτως του πώς ο κάθε πολίτης και ο κάθε ψηφοφόρος προσεγγίζει τις θέσεις και τον ιδεολογικοπολιτικό προσανατολισμό εκάστου εξ’ αυτών, δεν μπορεί παρά συνολικά να τους αναγνωρίζει τη διαχρονικά μεγάλη προσφορά τους στον τόπο.
Μια αναγνώριση στο τέλος της ημέρας για να προλάβουμε αντιδράσεις, την οποία όσο και αν τα τέσσερα αυτά κόμματα κατηγορούνται, όσο και αν θεωρούνται υπαίτια για πολλά ή και για όλα τα κακώς έχοντα στην χωρά, εισπράττουν από τους πολίτες διά της ψήφου τους.
Και που αντανακλάται ακριβώς αυτό ως πραγματικότητα στην μακροχρόνια διαδρομή τους, στην ανθεκτικότητά τους -παρά τα σκαμπανεβάσματα της δύναμης τους-, στο πέρασμα των χρόνων.
Στο γεγονός ότι πάρα τα πάνω και τα κάτω τους, παραμένουν για δεκαετίες ολάκερες στην πολιτική σκηνή του τόπου, άλλα με περισσότερο και άλλα με λιγότερο πρωταγωνιστικό ρόλο. Όμως παραμένουν, ακόμη και εκτός Βουλής εξακολουθούν να απασχολούν, όπως σήμερα ακριβώς και όχι για τους καλύτερους για την ίδια λόγους συμβαίνει με την ΕΔΕΚ. Πολύ απλά γιατί, είτε μέσα είτε έξω από το Κοινοβούλιο, δεν παύει από το να είναι η ΕΔΕΚ.
Κάτι που συμβαίνει, σε αντίθεση με νεοφανείς πολιτικούς σχηματισμούς που κατά καιρούς εμφανίζονται, και οι οποίοι παρά την δυναμική που πρόσκαιρα και συγκυριακά μπορεί να αναπτύσσουν, πολλοί από αυτούς ή και όλοι, η ιστορία καταδεικνύει πως με μαθηματική ακρίβεια οδηγούνται αργά ή γρήγορα στην συρρίκνωση, στην αφάνεια ή και στην πλήρη εξαφάνισή τους από τον χάρτη. Χωρίς κανένας απολύτως μετά να ασχολείται μαζί τους ή και να τους θυμάται.
Ως μια κατηγορία κόμματων τύπου πυροτεχνήματα δηλαδή, στην οποία για να είμαστε σαφείς και ξεκάθαροι προφανώς και δεν εντάσσουμε δυνάμεις όπως το ΕΛΑΜ, η ΔΗΠΑ και οι Οικολόγοι. Με τα τρία αυτά κόμματα, ωστόσο, να έχουν μπροστά τους ακόμη δρόμο να διανύσουν για να μπορούν ανεξαρτήτως κατάταξης να εισέλθουν ή να προσεγγίσουν το γκρουπ -με κριτήρια και όρους λίγο πολύ σε όλους γνωστούς και αντιληπτούς- των τεσσάρων κλασικά παραδοσιακών. Του ΔΗΣΥ, του ΑΚΕΛ, του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ.
Είθισται να λέγεται πως τα κόμματα αποτελούν τα κύτταρα της δημοκρατίας, αληθές είναι πως χωρίς κόμματα και πολιτικούς, όσο και αν πολλές φορές δικαίως ή αδίκως αρκετοί εξ ημών αναθεματίζουν, πουθενά δεν μπορεί να λειτουργήσει και ούτε καν να υπάρξει πολίτευμα δημοκρατικό.
Ένα δημοκρατικό πολίτευμα, βασική αρχή του οποίου δεν είναι άλλη από την αποδοχή και τον σεβασμό της πλειοψηφίας, από την λειτουργία κάθε ατομικής και οργανωμένης συνιστώσας του σε πλαίσια που ορίζονται από συγκεκριμένους κανόνες και καθορισμένα όρια μέσα στα οποία άπαντες θα πρέπει να λειτουργούν, προκειμένου η δημοκρατία να μην μετατρέπεται σε ζούγκλα.
Και όπου η διαφωνία, η διαφορετική άποψη και η πολυφωνία προφανώς και θα πρέπει να είναι ως στοιχεία αδιαπραγμάτευτα, χωρίς όμως η επίκλησή τους ως αδιαμφισβήτητο δικαίωμα να τα μετατρέπει σε όπλα στρεφόμενα κατά της βασικής αρχής της δημοκρατίας. Του σεβασμού και της αποδοχής της πλειοψηφίας.
Κατ’ αυτό ακριβώς τον τρόπο έχουμε την εντύπωση είναι που πρέπει να δρουν, πολύ περισσότερο ως τα κύτταρα της δημοκρατίας, τόσο στο επίπεδο της γενικότερης ενάσκησης της ρόλου και της αποστολής τους όσο και σε επίπεδο εσωτερικής τους λειτουργίας, τα κόμματα.
Τι συμβαίνει όμως εδώ και χρόνια, αν όχι σε όλα, τουλάχιστον στα τρία από τα τέσσερα παραδοσιακά κόμματα του νησιού μας;
Υπό τον μανδύα της πολυφωνίας και της δημοκρατικότητας που όπως προτάσσουν διέπουν την δράση και ύπαρξή τους (σ.σ. χωρίς αυτό να το αμφισβητούμε), να καταλήγουν κατά καιρούς σε πολιτικές οντότητες χωρίς κανένα ή σχεδόν κανένα ίχνος πειθαρχίας, σε κόμματα με στελέχη που το καθένα θεωρεί και μπορεί να πολιτεύεται με μοναδικό γνώμονα την δική του προσωπική ατζέντα και φιλοδοξία, με μειοψηφίες που με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο επιχειρούν να επιβληθούν στις πλειοψηφίες.
Αποτέλεσμα, κάπως έτσι να ξεκινά η εσωστρέφεια και κάπως έτσι η πολιτική διαφωνία να μετατρέπεται και να εξελίσσεται σε προσωπική αντιπαράθεση και ενδοπαραταξιακή βεντέτα κατά τ' άλλα... συναγωνιστών.
Και κάπως έτσι, κύτταρα της δημοκρατίας όπως ο ΔΗΣΥ, το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕΚ, να γίνονται συχνά-πυκνά στην ιστορία τους κύτταρα της Βαβυλωνίας, στελεχών που πολιτεύονται όχι ως μέλη σοβαρών οργανωμένων και συντεταγμένων συνόλων, αλλά δημιουργώντας και εκπέμποντας μια εικόνα δρώντων ως συμμετέχοντες σε σκορπισμένη διαδήλωση. Σε μια χάβρα των Εβραίων.
Με πισώπλατες μαχαιριές και κτυπήματα κάτω από την μέση, με ξεκατινιάσματα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με δημόσιες αντιπαραθέσεις «συναγωνιστών» που μόνο με συναγωνιστές δεν μοιάζουν και που μόνο ως συναγωνιστές δεν συμπεριφέρονται.
Τα παραδείγματα στα χρονικά των τριών συγκεκριμένων κομμάτων πολλά. Φαινόμενα που σαφώς δεν είναι τωρινά, αλλά που στην απουσία ηγετικών φυσιογνωμιών και ιερών τεράτων της πολιτικής, όπως θα μπορούσαν από πολλούς να χαρακτηριστούν προσωπικότητες όπως ο Γλαύκος Κληρίδης, ο Σπύρος Κυπριανού και ο Βάσος Λυσσαρίδης, βρίσκουν με σαφώς περισσή ευκολία πρόσφορο έδαφος για να εκδηλωθούν και να καταστούν από σποραδικές εξαιρέσεις μέρος της καθημερινότητάς τους. Να θεωρούνται πλέον περίπου φυσιολογικά.
Και για να μην παρεξηγηθούμε, όχι πως με Γλαύκο Κληρίδη, Σπύρο Κυπριανού και Βάσο Λυσσαρίδη δεν υπήρχαν, αλλά τουλάχιστον ο σεβασμός και το δέος που πολιτικά τέρατα όπως οι συγκεκριμένοι εξέπεμπαν, είτε λειτουργούσαν ως παράγοντες αποτρεπτικά είτε έκοβαν την φόρα είτε -αν μη τι άλλο- περιόριζαν επιζήμιες για το σύνολο συμπεριφορές που στην σύγχρονη εποχή των κομμάτων τους τείνουν να καταστούν αναπόσπαστο μέρος του DNA και της ιδιοσυγκρασίας τους. Ίσως γιατί άλλαξαν οι καιροί, ίσως όμως και λόγω ενός ηχηρού και ισχυρού ελλείμματος πραγματικής ηγεσίας…
Γιατί δεν αναφερόμαστε και γιατί δεν συζητάμε επί τούτων σήμερα και για το ΑΚΕΛ; Όχι γιατί στο ΑΚΕΛ δεν υπάρχουν ανάλογα ζητήματα, όχι γιατί στην Εζεκίας Παπαϊωάννου δεν υπάρχουν προσωπικές ατζέντες και άλλες συναφείς πολιτικές και όχι μόνο παθογένειες.
Αλλά γιατί στο ΑΚΕΛ, ανεξαρτήτως των όποιων πολιτικών διαφωνιών μπορεί να διατηρεί κανείς μαζί του, ανεξαρτήτως του πόσο πλέον πείθει και της αριθμητικά ομιλούντες περιορισμένης πια απήχησής του στην κοινωνία, δεν μπορεί παρά να παραδεχθεί και να πιστώσει το εξής:
Ότι πέραν της σταθερότητας και της συνέπειας με την οποία πολιτεύεται ως προς τα πιστεύω του (σ.σ. παρά τις όποιες και δικές του κατά καιρούς παλινωδίες), αν μη τι άλλο διαθέτει στελέχη που γνωρίζουν πού βρίσκονται και τι πρεσβεύουν.
Είναι ένα κόμμα στο οποίο η αυστηρή πειθαρχία μπορεί να παρεξηγείται απ’ όσους θέλουν να την παρεξηγήσουν και να την θεωρούν απότοκο των ιδεολογικών του πεποιθήσεων ή και στρεβλώσεων/αγκυλώσεων, δεν παύει όμως από το να συνιστά ένα χαρακτηριστικό που με θετικό πρόσημο το κάνει να ξεχωρίζει.
Ως ένα κόμμα που δείχνει να ξέρει να χειρίζεται τα του οίκου του, που σπάνια και πλην ελαχίστων περιπτώσεων αφήνει να βγουν τα όποια εσωτερικά του προβλήματα και άπλυτά του στην φορά.
Και στο οποίο οι συντροφικές συγκρούσεις -τουλάχιστον δημοσίως- δεν αφήνεται να μετατραπούν εκεί και όπου παρουσιάζονται σε πολύμηνα ή και πολυετή σίριαλ για να γελά και να κλαίει συνάμα κανείς παρακολουθώντας τα.
Μια... στρατιωτική μπορεί για αρκετούς συνταγή πειθαρχίας, αφοσίωσης και διαφύλαξης της ενότητας και της συνοχής του, που κάνει όμως το ΑΚΕΛ, αν όχι να είναι, τουλάχιστον να μοιάζει στα μάτια ακόμη και των πιο ορκισμένων «εχθρών» του, τουλάχιστον ως εικόνα το πιο σοβαρό από τα κόμματα του παραδοσιακού big-4 του πολιτικού μας οικοσυστήματος.
Το γεγονός ότι δεν καταφέρνει την έστω και φαινομενική ή και πραγματική αυτή σοβαρότητά του να την εξαργυρώσει εδώ και χρόνια ικανοποιητικά για το μέγεθός του στην κάλπη, είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση και ένα άλλου παπά Ευαγγέλιο.
Όπως άλλου παπά Ευαγγέλιο είναι και εκείνο που αρκετοί θα πουν διαβάζοντας τα πιο πάνω για το ΑΚΕΛ, πως τα υγιή κόμματα δεν χρειάζονται... κουρδισμένα στρατιωτάκια, αλλά ελεύθερα σκεπτόμενα στελέχη που να μπορούν να διαφωνούν και να εκφράζουν χωρίς τον φόβο του... αποκεφαλισμού τις απόψεις τους.
Ασφαλώς και έτσι είναι, αρκεί η ηγεσία και τα στελέχη σου να είναι σε θέση να διακρίνουν και να μην περνούν την λεπτή γραμμή που χωρίζει την δράση του κάθε κόμματος ως κύτταρου της δημοκρατίας από την μετατροπή του σε κύτταρο της Βαβυλωνίας.
Σε μια, στο τέλος της ημέρας όπως και πιο πάνω αναφέραμε, αρκούντως ενοχλητική για τους απλούς φίλους και υποστηρικτές τους, καθώς και ουδόλως τιμητική για τα ίδια και την ιστορία τους, ατέλειωτη χάβρα των Εβραίων...
