Για περισσότερο από έναν χρόνο, οι Χούθι βρέθηκαν απέναντι σε τρεις από τις ισχυρότερες στρατιωτικές μηχανές που επιχειρούν στη Μέση Ανατολή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες εξαπέλυσαν πάνω από χίλια πλήγματα μέσα σε λίγες εβδομάδες. Η Βρετανία συμμετείχε σε κοινές επιχειρήσεις εναντίον εγκαταστάσεων drones και πυραύλων. Το Ισραήλ βομβάρδισε λιμάνια, αεροδρόμια, σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής, εγκαταστάσεις καυσίμων και έφθασε μέχρι την κορυφή της διοίκησής τους στη Σαναά.
Κι όμως, τον Αύγουστο του 2026 οι Χούθι είναι και πάλι εδώ και έχουν στο στόχαστρό τους κάθε σημείο στην Μέση Ανατολή προκαλώντας δεδομένα προβλήματα σε μία κατάσταση που δεν βαίνει προς αποκλιμάκωση αλλά προς νέα εκτράχυνση. Εκτοξεύουν πυραύλους και drones, απειλούν τη Σαουδική Αραβία, χτυπούν τις δυνάμεις της διεθνώς αναγνωρισμένης κυβέρνησης της Υεμένης και κυρίως αποδεικνύουν ότι εξακολουθούν να μπορούν να μετατρέψουν το Μπαμπ ελ Μαντέμπ σε σημείο ασφυξίας για την παγκόσμια οικονομία.
Αυτό είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα για τη Μέση Ανατολή. Οι Χούθι έχουν υποστεί τεράστιο στρατιωτικό κόστος, αλλά κανείς δεν έχει βρει ακόμη τρόπο να τους εξουδετερώσει στρατηγικά.
Τις τελευταίες ημέρες η προειδοποίηση έχει γίνει σαφής. Οι Χούθι ανακοίνωσαν επιθέσεις σε σαουδαραβικά πετρελαιοφόρα, έφεραν ξανά τον πόλεμο στο Νατζράν, επιτέθηκαν στις κυβερνητικές δυνάμεις σε Μαρίμπ και Χαντραμάουτ και υποστήριξαν ότι έπληξαν εγκαταστάσεις της Aramco στο Τζαζάν. Παράλληλα, η κίνηση στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ υποχώρησε δραματικά, καθώς πλοία άρχισαν εκ νέου να αποφεύγουν τη διαδρομή και να επιλέγουν τον γύρο της Αφρικής. Δεν χρειάζεται καν να κλείσει επίσημα το στενό για να υπάρξει αποτέλεσμα. Μετά τα όσα έχουν συμβεί στο ανατολικό πέρασμα του Ορμούζ αρκεί η απειλή.
Ένας πύραυλος, ένα drone ή μία επίθεση σε δεξαμενόπλοιο μπορούν να αυξήσουν τα ασφάλιστρα, να αλλάξουν τις διαδρομές των ναυτιλιακών εταιρειών και να προσθέσουν εβδομάδες στο ταξίδι ενός φορτίου. Σε μια περίοδο κατά την οποία και τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν σημείο μεγάλης γεωπολιτικής έντασης, ο κίνδυνος είναι πλέον διπλός: δύο από τις σημαντικότερες ενεργειακές αρτηρίες του κόσμου βρίσκονται ταυτόχρονα υπό πίεση. Ακριβώς γι’ αυτό η επανεμφάνιση των Χούθι είναι διαφορετική σήμερα.
Χίλια αμερικανικά πλήγματα δεν ήταν αρκετά
Τον Μάρτιο του 2025 η Ουάσιγκτον είχε αποφασίσει ότι τα περιορισμένα αντίποινα δεν αρκούσαν. Η επιχείρηση «Rough Rider» εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη αμερικανική εκστρατεία εναντίον των Χούθι. Μέσα σε 52 ημέρες οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν περισσότερα από 1.100 πλήγματα.
Στόχοι ήταν στρατόπεδα, κέντρα διοίκησης, αποθήκες πυραύλων, εγκαταστάσεις drones και υποδομές στη Σαναά, στην Αλ Τζαουφ και στη δυτική Υεμένη. Τον Απρίλιο επλήγη ο πετρελαϊκός τερματικός σταθμός του Ρας Ίσα, ενώ ακολούθησαν νέοι βομβαρδισμοί σε εγκαταστάσεις που η Ουάσιγκτον θεωρούσε κρίσιμες για τη στρατιωτική και οικονομική λειτουργία των Χούθι.
Στις 29 Απριλίου συμμετείχε και η Βρετανία, σε κοινό πλήγμα εναντίον εγκατάστασης νότια της Σαναά που, σύμφωνα με το Λονδίνο, χρησιμοποιούνταν για την παραγωγή drones. Ήταν η τελευταία επιβεβαιωμένη βρετανική συμμετοχή σε βομβαρδισμό της Υεμένης.
Η αμερικανική εκστρατεία προκάλεσε σημαντικές απώλειες και πίεσε σοβαρά την οργάνωση. Δεν πέτυχε όμως τον βασικό στρατηγικό στόχο, να εξαφανίσει την ικανότητα των Χούθι να επανέλθουν.
Η συμφωνία που επιτεύχθηκε μέσω του Ομάν τον Μάιο του 2025 περιόρισε τις επιθέσεις κατά αμερικανικών πλοίων. Δεν αφοπλίστηκαν όμως οι Χούθι, δεν διαλύθηκαν οι γραμμές ανεφοδιασμού τους και δεν αποδιοργανώθηκε η ηγεσία τους. Λίγους μήνες αργότερα, αποδεικνύεται πόσο προσωρινό ήταν το αποτέλεσμα.
Το Ισραήλ πήγε ακόμη πιο μακριά
Το Ισραήλ ακολούθησε διαφορετική λογική. Όταν οι ΗΠΑ σταμάτησαν τη μεγάλη εκστρατεία τους, η ισραηλινή αεροπορία συνέχισε να πλήττει την Υεμένη. Η Χοντέιντα, το Ρας Ίσα και το Σαλίφ βομβαρδίστηκαν επανειλημμένα. Το αεροδρόμιο της Σαναά τέθηκε προσωρινά εκτός λειτουργίας. Διάδρομοι καταστράφηκαν, αεροσκάφη επλήγησαν, ενεργειακές εγκαταστάσεις και σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής βρέθηκαν στο στόχαστρο.
Τον Αύγουστο του 2025, έναν χρόνο πριν, η ισραηλινή στρατηγική πέρασε και σε ένα διαφορετικό επίπεδο: τον αποκεφαλισμό της πολιτικής και στρατιωτικής διοίκησης.
Σε ισραηλινό πλήγμα στη Σαναά σκοτώθηκε ο πρωθυπουργός της κυβέρνησης των Χούθι μαζί με αρκετούς υπουργούς. Ακολούθησαν νέες επιθέσεις σε στρατιωτικές και πολιτικές υποδομές. Και πάλι όμως, η οργάνωση επέζησε. Τα λιμάνια επισκευάστηκαν. Οι πυραυλικές εκτοξεύσεις συνεχίστηκαν. Τα drones επανεμφανίστηκαν.
Αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό συμπέρασμα από τους τελευταίους δεκαοκτώ μήνες. Η στρατιωτική ισχύς μπορεί να καταστρέφει τις υποδομές των Χούθι πολύ γρηγορότερα απ’ όσο μπορεί να εξαλείψει την ικανότητά τους να πολεμούν.
Δεν είναι απλώς ακόμη μία ιρανική πολιτοφυλακή
Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη στην ανάγνωση των Χούθι είναι η αντιμετώπισή τους ως ακόμη μίας πληρεξούσιας δύναμης της Τεχεράνης. Το Ιράν είναι ο σημαντικότερος εξωτερικός υποστηρικτής τους. Παρέχει τεχνογνωσία, εξοπλισμό και πολιτική στήριξη. Οι Χούθι όμως έχουν αποκτήσει κάτι που αρκετές άλλες φιλοϊρανικές οργανώσεις δεν διαθέτουν, πραγματική εδαφική και πολιτική βάση. Για κάποιους μάλιστα σημαντικότερη από αυτήν της Χεζμπολάχ στον Λίβανο. Ελέγχουν τη Σαναά και τις πυκνοκατοικημένες περιοχές της βόρειας και δυτικής Υεμένης. Διαθέτουν διοικητικό μηχανισμό, φορολογία, στρατολόγηση, λιμάνια και μία κοινωνία που έχει μάθει να λειτουργεί μέσα σε διαρκή πόλεμο. Έχουν επίσης πίσω τους περισσότερο από μία δεκαετία σύγκρουσης με τη Σαουδική Αραβία. Δεν επιβίωσαν επειδή κανείς δεν προσπάθησε να τους νικήσει. Επιβίωσαν ακριβώς επειδή πολλοί προσπάθησαν.
Το πιο επικίνδυνο σενάριο
Το μεγαλύτερο ερώτημα τώρα δεν είναι αν οι Χούθι μπορούν να εκτοξεύσουν άλλον έναν πύραυλο. Είναι αν η νέα κλιμάκωση θα ξαναφέρει τη Σαουδική Αραβία απευθείας στον πόλεμο. Το Ριάντ από το 2022 είχε επιλέξει την αποκλιμάκωση. Ο πόλεμος είχε αποδειχθεί δαπανηρός, χωρίς να καταφέρει να εξαλείψει τους Χούθι. Σήμερα όμως η εξίσωση έχει αλλάξει όπως και τα δεδομένα.
Οι Χούθι απειλούν εκ νέου πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, λιμάνια, αεροδρόμια και τη ναυσιπλοΐα της Σαουδικής Αραβίας. Την ίδια στιγμή, στα μέτωπα της Υεμένης αυξάνονται ξανά οι στρατιωτικές συγκεντρώσεις και ο ΟΗΕ προειδοποιεί ότι ο κίνδυνος γενικευμένου πολέμου είναι ο μεγαλύτερος από την εκεχειρία του 2022.
Εάν το Ριάντ αποφασίσει ότι η αυτοσυγκράτηση δεν λειτουργεί πλέον, το μέτωπο της Υεμένης μπορεί να ανοίξει ξανά με πλήρη ένταση. Και τότε το πρόβλημα δεν θα περιοριστεί στην Υεμένη. Θα αφορά τη Σαουδική Αραβία, το Ιράν, το Ισραήλ, τις ΗΠΑ, την Ερυθρά Θάλασσα και τη διεθνή ενεργειακή αγορά. Αυτό είναι τελικά που καθιστά τους Χούθι έναν από τους πιο δύσκολους παράγοντες της Μέσης Ανατολής. Δεν χρειάζεται να νικήσουν κανέναν. Αρκεί να παραμένουν ικανοί να εκτοξεύουν πυραύλους, να στέλνουν drones και να υποχρεώνουν κυβερνήσεις, πολεμικά πλοία, αεροπορικές εταιρείες και εμπορικούς στόλους να υπολογίζουν κάθε φορά την επόμενη κίνησή τους.
Οι ΗΠΑ τους βομβάρδισαν. Η Βρετανία συμμετείχε. Το Ισραήλ χτύπησε μέχρι την κορυφή της διοίκησής τους. Και όμως, το μέτωπο παραμένει ανοιχτό.
Ίσως αυτή να είναι και η πιο επικίνδυνη πραγματικότητα. Στην περίπτωση των Χούθι, η Μέση Ανατολή έχει μέχρι σήμερα βρει πολλούς τρόπους να πολεμά το πρόβλημα - αλλά κανέναν να το λύσει.
Πηγή: Πρώτο Θέμα
