Η ανθρωπότητα έρχεται αντιμέτωπη με μια απειλή πιο ύπουλη από τα ίδια τα όπλα: την απάθεια. Ο πόλεμος, που κάποτε αποτελούσε μια συγκλονιστική παρεκτροπή τείνει πλέον να μετατραπεί σε ένα μόνιμο «φόντο» της καθημερινότητάς μας. Έχει γίνει μια νέα κανονικότητα, ένας θόρυβος που συνηθίσαμε να αγνοούμε, μια είδηση που προσπερνάμε…
Όταν πείθουμε τους εαυτούς μας ότι ο πόλεμος είναι η φυσική κατάσταση των πραγμάτων κάτι δεν πάει καλά…
Η τεχνολογία, ενώ μας έφερε πιο κοντά στην πληροφορία, μας απομάκρυνε από το συναίσθημα. Εικόνες βομβαρδισμένων κτιρίων ανάμεσα σε διαφημίσεις προϊόντων και ανάλαφρα βίντεο. Αυτή η συστηματική έκθεση στη βία έχει οδηγήσει σε έναν συναισθηματικό κορεσμό. Ο θάνατος του «άλλου» γίνεται στατιστική, το δάκρυ γίνεται pixel και η καταστροφή μετατρέπεται σε θέαμα. Ο πόλεμος μεταδίδεται σε ζωντανή σύνδεση και γίνεται ένα μακάβριο ριάλιτι το οποίο καταναλώνουμε από την ασφάλεια του καναπέ μας.
Η ρητορική της αναπόφευκτης σύγκρουσης
Πολιτικοί αναλυτές και ηγέτες άρχισαν και πάλι να χρησιμοποιούν μια γλώσσα που θεωρούσαμε ότι ανήκε στο παρελθόν. Λέξεις όπως «εξοπλισμοί», «πυρηνική αποτροπή» και «πολεμική οικονομία» εισέρχονται ξανά στο δημόσιο λεξιλόγιο ως αυτονόητες αναγκαιότητες. Μας προετοιμάζουν για έναν κόσμο όπου η ειρήνη δεν είναι το ζητούμενο, αλλά ένα προσωρινό διάλειμμα ανάμεσα σε μάχες.
Αυτή η «κανονικοποίηση» είναι η μεγαλύτερη νίκη του μιλιταρισμού. Όταν πείθουμε τους εαυτούς μας ότι ο πόλεμος είναι η φυσική κατάσταση των πραγμάτων, σταματάμε να αναζητούμε διπλωματικές λύσεις. Σταματάμε να απαιτούμε τη δικαιοσύνη και συμβιβαζόμαστε με το δίκαιο του ισχυρότερου.
«Ο κίνδυνος δεν είναι ότι ο πόλεμος συμβαίνει, αλλά ότι παύει να μας εκπλήσσει».
Το κόστος της συνήθειας
Η αποδοχή του πολέμου ως «κανονικότητα» έχει τρομακτικές συνέπειες στη συλλογική μας ψυχολογία.
Μαθαίνουμε να ιεραρχούμε την αξία της ανθρώπινης ζωής με βάση τη γεωγραφική απόσταση ή την εθνικότητα.
Αποδεχόμαστε ότι δισεκατομμύρια ευρώ θα κατευθύνονται σε μηχανές θανάτου, ενώ η κλιματική κρίση και η φτώχεια αντιμετωπίζονται ως δευτερεύοντα ζητήματα.
Η τέχνη και ο διάλογος παραχωρούν τη θέση τους στην προπαγάνδα και τον φανατισμό.
Η αντίσταση στην αδιαφορία
Αν θέλουμε να λεγόμαστε πολιτισμένοι, πρέπει να αρνηθούμε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Η ειρήνη δεν πρέπει να είναι η εξαίρεση, αλλά η απαίτηση. Πρέπει να ξαναμάθουμε να σοκαριζόμαστε. Να αρνούμαστε να δούμε την καταστροφή ως μια αναπόφευκτη παρενέργεια της γεωπολιτικής.
Η πραγματική πρόκληση των ημερών μας δεν είναι να επιβιώσουμε μέσα στον πόλεμο, αλλά να μην επιτρέψουμε στον πόλεμο να εισχωρήσει στη συνείδησή μας ως κάτι «φυσιολογικό». Η αντίσταση ξεκινά από την άρνηση να συνηθίσουμε τη φρίκη. Ξεκινά από την επιμονή μας να βλέπουμε σε κάθε θύμα έναν αδελφό, έναν γονιό, ένα παιδί – και όχι ένα νούμερο σε μια αναφορά απωλειών.
Η «κανονικότητα» που μας επιβάλλεται είναι μια κατασκευή εκείνων που κερδίζουν από τον θάνατο. Δικό μας χρέος είναι να παραμείνουμε «μη κανονικοί», να παραμείνουμε ευαίσθητοι και να φωνάζουμε πως καμία σφαίρα δεν μπορεί να χτίσει ένα σταθερό μέλλον. Η ειρήνη είναι η μόνη κανονικότητα που αξίζει να προστατεύσουμε.
Πηγή: in.gr
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
