Σοκαρισμένος ο καλλιτεχνικός κόσμος αποχαιρετά τον Γιώργο Μαζωνάκη - Οι συγκινητικές αναρτήσεις

Ο Όμιλος ΣΚΑΪ, συγκλονισμένος από τη δυσάρεστη είδηση της αιφνίδιας απώλειας του Γιώργου Μαζωνάκη, εκφράζει τη βαθύτατη θλίψη και τα ειλικρινή του συλλυπητήρια.

Ο μοναδικός και αυθεντικός Γιώργος, ο Γιώργος μας, ο τραγουδιστής που με τη φωνή του συγκίνησε το πανελλήνιο, ο συνεργάτης και φίλος, δεν είναι πια κοντά μας.

Αντίο Γιώργο, θα μας λείψεις πολύ»

Με βαθιά οδύνη και ανείπωτη θλίψη, η οικογένεια της Panik αποχαιρετά τον Γιώργο Μαζωνάκη. Έναν σπουδαίο καλλιτέχνη, μια μοναδική φωνή, έναν άνθρωπο που άφησε το δικό του ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ελληνική μουσική και στις καρδιές μας

Μου έφυγε η γη κάτω απ’τα πόδια. Την αισθάνθηκα κανονικά να φεύγει. Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να σκεφτώ πως όσες φορές δουλέψαμε ή βρεθήκαμε παρέα, δεν υπήρχε καθόλου γη από κάτω μας. Ο Γιώργος δεν είχε καμιά σχέση με το έδαφος κι αυτό ήταν η πηγή του τεράστιου χαρίσματός του, το στοιχείο που τον κράτησε ως το τέλος μακριά από τη βαρεμάρα, την ηχητική ομοιομορφία, τη στιχουργική ρομποτική που έχει αντικαταστήσει το λαϊκό τραγούδι - πολύ πριν το ΑΙ. Λίγο πριν μπει στο στούντιο έλεγε μια μικρή, ολόδική του, προσευχή. Και ακόμα κι αν ένας στιχουργός δεν είχε καταφέρει να του δώσει κάτι σημαντικό, εκείνος του έδινε φτερά, το ανέβαζε κατ’ευθείαν στο στερέωμα. Όποιος άνθρωπος είναι έτσι, βέβαια, είναι φυσικό να γεμίζει την πραγματικότητα με τρύπες, κάθε βήμα του να είναι δίπλα στο κενό, κάθε βόλτα του στο πάλκο να είναι ένα πιθανό γκρεμοτσάκισμα.

Ο Γιώργος όμως την επιλογή του την είχε κάνει. Όχι μόνο θα μας έπαιρνε μαζί στην πτήση του , αλλά και θα την κερνούσε εξ ολοκλήρου ο ίδιος, αν ποτέ γινότανε πτώση. Δεν θα ανεχόταν λοιπόν ούτε μια μελούρα, ούτε ένα ψήγμα ηρωοποίησης, ούτε ένα εκ του ασφαλούς κατηγορώ για την «σκληρή και βρώμικη ζωή της νύχτας». Κάθε άνθρωπος τάζει τη ζωή του κάπου. Ο Γιώργος το τάμα του το έκανε στη νύχτα. Και το έκανε με τόση αγάπη και τόση βαθειά ανάγκη, που θα μείνει για πάντα αναμμένο κεράκι στον μεγάλο, σκοτεινό ουρανό

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χωρούν εύκολα σε έναν αποχαιρετισμό και ο Γιώργος Μαζωνάκης είναι ένας από αυτούς.

Από το 2002 μέχρι το 2007 έζησα μαζί του μία από τις πιο δημιουργικές και έντονες περιόδους της μουσικής μου διαδρομής. Πέντε χρόνια γεμάτα τραγούδια, δίσκους, πρόβες, στούντιο, αγωνίες, χαρές, ανατροπές και πάνω απ’ όλα, μια αστείρευτη ανάγκη να κάνουμε κάτι διαφορετικό.

Ο Γιώργος είχε κάτι που δεν διδάσκεται και δεν κατασκευάζεται. Είχε προσωπικότητα. Είχε ένστικτο. Είχε εκείνη τη σπάνια καλλιτεχνική ανησυχία που δεν τον άφηνε ποτέ να αρκεστεί στα ήδη γνωστά. Δεν φοβήθηκε να ρισκάρει, να αλλάξει, να εκτεθεί, να γίνει ο εαυτός του. Και γι’ αυτό κατάφερε να γίνει μοναδικός.

Γυρνώντας αυτή τη στιγμή πίσω, ακούω μέσα μου τραγούδια που συνδέθηκαν με μια ολόκληρη εποχή. Τραγούδια που έγιναν στιγμές, νύχτες, έρωτες, χωρισμοί, διασκεδάσεις, αναμνήσεις χιλιάδων ανθρώπων. Κι αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο προνόμιο ενός καλλιτέχνη: να συνεχίζει να υπάρχει μέσα στις ζωές των άλλων, μέσα από αυτό που δημιούργησε.

Γιώργο, η απουσία σου είναι από εκείνες που δύσκολα χωράει ο νους.

Σ’ ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη, για τη δημιουργική τρέλα, για όλα όσα τολμήσαμε μαζί και, κυρίως, για το αποτύπωμα που αφήνεις στη μουσική μας.

Καλό ταξίδι.

Ένας σπουδαίος καλλιτέχνης, με μια φωνή και μια μοναδικότητα που δεν αντιγράφονται. Ένας άνθρωπος που άφησε το δικό του, ανεξίτηλο αποτύπωμα στο ελληνικό τραγούδι.

Η συνεργασία μας το 2022 ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία. Περιμέναμε να ξανασυναντηθούμε φέτος τον χειμώνα, να μοιραστούμε ξανά τη σκηνή και να ζήσουμε όσα είχαμε σχεδιάσει. Δεν προλάβαμε…

Κρατάμε όμως τις στιγμές, τη μουσική και όλα όσα μας χάρισες.

«Θα μου λείψεις»… «Έλα να δεις»… «Τι σου έχω κάνει»… «Κοίτα να δεις»…

Καλό ταξίδι, Γιώργο.

Απο σήμερα οι «Ώρες Μικρές» θα έχουν άλλη σιωπή…

Και το «που λείπεις έπεσε βαρύ» δεν θα είναι απλώς ένας στίχος…🥹

πίσω από τον σπουδαίο καλλιτέχνη είχα την τύχη να γνωρίσω, έστω και λίγο, τον άνθρωπο… Κι αυτόν θα κρατήσω περισσότερο…

Μια ψυχούλα. Ένας άνθρωπος υπερταλαντουχος..,πολύπλευρος, ευαίσθητος, απρόβλεπτος, αληθινός…Μια προσωπικότητα από εκείνες που δεν περνούν απλώς από έναν χώρο, αλλά αφήνουν το δικό τους αποτύπωμα!

Ήσουν πραγματικός σταρ. Όχι επειδή το έλεγαν τα φώτα, οι πίστες ή οι επιτυχίες σου. Αλλά γιατί είχες εκείνο το σπάνιο πράγμα που δεν διδάσκεται και δεν κατασκευάζεται…λάμψη. Μια παρουσία που γέμιζε τον χώρο πριν ακόμη ακουστεί η φωνή…Ένας καλλιτέχνης που δεν ακολούθησε ποτέ την εποχή του — έφτιαξε τη δική του!

Θα μας λείψεις Γιώργο μας…🥹Καλό σου ταξίδι…🕊️

Αυτή τη φορά ήρθε το «τέλος» και μας βρήκε εντελώς απροετοίμαστους.

Οχι. Οχι άλλος ένας νέος άνθρωπος.

Οχι άλλος ένας αγαπημένος μας.

Καλό ταξίδι στο φως Γιώργο Μαζωνάκη.

Εύχομαι να νιώσεις την αγάπη και την αγκαλιά όλων μας

Κάποιες φωνές σιωπούν...αλλά δεν ξεχνιούνται ποτέ.

..Και κάπως έτσι, μια παλιά φωτογραφία γίνεται ξαφνικά ένα κομμάτι ιστορίας.... Σαν να αποχαιρετά ο ένας τον άλλον μέσα από τον χρόνο....

Καλό ταξίδι, Γιώργο…

Υπήρξαν πάρα πολλοί που σε αγάπησαν για τη φωνή σου κ την καλλητεχνικη σου διαδρομή.

Και υπήρξαν άνθρωποι που είδαν τον άνθρωπο πίσω από τη φωνή κ την εικόνα.

Ο Γιώργος είχε μια ψυχή μεγάλη και ευαίσθητη.

Μια ψυχή που κουράστηκε, πληγώθηκε, πάλεψε… αλλά δεν έχασε την ανθρωπιά της.

Θυμάμαι πόσο βαθιά θαύμαζε και αγαπούσε τον Τόλη.

Και ο Τόλης τον ξεχώριζε κ του έδειχνε την αγάπη του .

Σήμερα, κοιτάζοντας αυτή τη φωτογραφία, θέλω να πιστευω πως κάπου εκεί ψηλά θα συναντήθουν ξανά.

Καλό σου ταξίδι, Γιώργο.

Να βρεις εκεί την ηρεμία που ίσως τόσο σου έλειψε εδώ.

Να μην υπάρχουν ανοιχτές πληγές.

Μονο, Μουσική Αγάπη κ Φως!!!!

....Να αναπαυθεί η ψυχή σου εν ειρήνη...

Μαζωνάκης δεν μπήκε στη μουσική για να πάρει άδεια από κανέναν. Μπήκε σαν να του ανήκε ο χώρος. Άλλο ντύσιμο. Άλλο μαλλί. Άλλη σκηνή. Άλλο περπάτημα. Άλλη γλώσσα.Δεν είχε καμία διάθεση να γίνει το «καλό παιδί» της πίστας. Και ευτυχώς!

Είχε αυτή την ωμή, αλήτικη, θεότρελη αυτοπεποίθηση του ανθρώπου που δεν μπαίνει σε δωμάτιο για να δει «αν τον εγκρίνουν». Μπαίνει και αλλάζει το δωμάτιο.

Και όταν κάτι δεν του καθόταν, είχε και το δικό του λεξιλόγιο «Γαμώ την πουτάνα μου, γαμώ!» Χωρίς φίλτρο. Χωρίς γυάλισμα. Χωρίς να προσπαθεί να παρουσιάσει μια τέλεια εκδοχή του εαυτού του.

Με τα λάθη του. Με τα πάθη του. Με τις υπερβολές του. Με τις στραβές του.

Με τις στιγμές που μας έκανε να λέμε «αυτός δεν υπάρχει».

Ακριβώς. Δεν υπήρχε άλλος!!!

Γιατί η μόδα αντιγράφεται.Το στυλ αντιγράφεται.Ακόμα και μια επιτυχία αντιγράφεται. Ο Μαζωνάκης όμως όχι.

Καλό ταξίδι πρίγκιπα !