Η Κυπρος και ο πλανήτης αποχαιρετησαν το 2023 και πλέον ατενίζουν το 2024, όπως συνηθίζεται να λέγεται με αισιοδοξία. Αυτό είθισται να συμβαίνει μετά τον απολογισμό της χρονιάς που φεύγει. Ο κάθε ένας βλέπει τη προσωπική του κατάσταση, αλλά και τη μεγάλη εικόνα του κόσμου και επιχειρεί να βάλει το δικό του πρόσημο στη χρονιά που έφυγε, θετικό ή αρνητικό. Διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετικές ζωές, διαφορετικές προσωπικότητες, διαφορετικές προτεραιότητες, διαφορετικά πρόσημα.
Το κοινό χαρακτηριστικό ωστόσο, της εποχής μας, και ιδιαίτερα των τελευταίων χρόνων, είναι ένα και αφορά όλους. Πρόκειται για έναν κόσμο κουρασμένο. Έναν κόσμο που κουράστηκε από τις πανδημίες που πάνε κι έρχονται, από τους πολέμους.. Έναν κόσμο αγχωμένο που καθημερινά παραμένει βυθισμένος στις προσωπικές του αγωνίες κι όταν κοιτάξει λίγο έξω από το παράθυρο του, το μόνο που βλέπει είναι φόβο και δυστυχία. Φόβο για τις βόμβες του πολέμου, φόβο για την αρρώστια που παραμονεύει, φόβο για την κρίση που όλο φεύγει κι όλο έρχεται.
Ο κόσμος μας είναι κουρασμένος. Δεν μπορεί να ξαποστάσει και να ονειρευτεί. Λειτουργεί μηχανικά στη βάση του τι έκαναν οι άλλοι. Κι αυτό οδηγεί σε λανθασμένες επιλογές, αποτυχημένα εγχειρήματα, άστοχες προτεραιότητες.
Κι όλα αυτά την ώρα που στο κινητό του παρελαύνει το ιδανικό. Το τέλειο κορμί, το όμορφο πρόσωπο, το ακριβό ρολόι, το εντυπωσιακό ρούχο. Πρόσωπα χωρίς ρυτίδες που γελούν. Που έχουν την τέλεια ζωή, την οικογένεια πρότυπο, το πιο γρήγορο αυτοκίνητο. Κι εκεί λες; Τι κάνω λάθος…
Το 2023 για την Κύπρο υπήρξε καμπή. Η αλλαγή διακυβέρνησης και η έλευση του πρώτου Προέδρου της νέας γενιάς, έφερε έναν νέο αέρα. Ο κόσμος τον εμπιστεύτηκε, έδειξε ώριμος για την αλλαγή, έκανε την υπέρβαση του και περιμένει. Περιμένει, διότι μέχρι σήμερα είναι η αλήθεια, οι προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν, δεν έχουν ευοδωθεί πλήρως. Το δείγμα, βέβαια, είναι μικρό και συνεπώς, ο Πρόεδρος έχει στη διάθεση του όλο τον χρόνο για να γυρίσει το κλίμα.
Και αυτό ωστόσο, η μη αλλαγή στην εικόνα που εκπέμπει το κράτος, κουράζει τον πολίτη. Τον κουράζει η ανάγκη, όχι αποκλειστικά του Προέδρου ή της Κυβέρνησης, αλλά ολόκληρου του πολιτικού οικοσυστήματος του τόπου για την εικόνα, τις εντυπώσεις, την ατάκα. Κουράζει η επιφανειακή προσέγγιση, κουράζουν τα προεκλογικά πάρε δώσε και πάνω από όλα κουράζει η έλλειψη οράματος. Οράματος που κι αυτό, όταν περιγράφεται από τους πολιτικούς είναι κλεμμένο.
Και κουράζουν και τα άλλα.. Τα απλά και καθημερινά. Ότι για παράδειγμα ο κάτοικος της Λευκωσίας και της Λεμεσού, θέλει μια ώρα για να πάει στη δουλειά του. Κουράζει η οδηγική μας συμπεριφορά, οι ουρές στις κλινικές που έγιναν η μικρογραφία των δημόσιων νοσοκομείων. Κουράζει η ένδεια γνώσεων και η ακαλλιέργητές προσωπικότητες των μαθητών μας, τα περιστατικά βίας σε γήπεδα και σχολεία, η έξαρση των καταχρήσεων.
Αισιοδοξία στα οικονομικά; Αισιοδοξία στα θέματα υγείας; Αισιοδοξία στο Κυπριακό; Αισιοδοξία για την κατάσταση στον κόσμο; Ποια αισιοδοξία;
Από τα μικρά μέχρι τα μεγάλα προβλήματα, ο κόσμος μας βρίσκεται στο μεταίχμιο σημαντικών αλλαγών, με τους πολίτες αντί να είναι πρωταγωνιστές να παραμένουν θεατές των ζωών τους. Καθημερινά καλούνται να δώσουν έναν αγώνα επιβίωσης, ο οποίος πλέον είναι διανθισμένος και με τις ανάγκες που γεννιούνται καθημερινά, μέσα από τη μετεξέλιξη των κοινωνιών, από τοπικές σε παγκόσμιες.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο μέσος πολίτης αδυνατεί να παρακολουθήσει τις μεγάλες αλλαγές, η γνώμη του επηρεάζεται από τον υπερβολικό θόρυβο που του προκαλούν οι άχρηστες πληροφορίες που εισπράττει συνεχώς, κυρίως από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και δεν έχει ενώπιον του, όλα τα κομμάτια του παζλ, για να αποκρυσταλλώσει άποψη.
Με αποτέλεσμα να επέρχεται η κόπωση, η κούραση για όλα τα άσχημα που πάνε κι έρχονται και στο τέλος η αδιαφορία που συνεπάγεται με αποδοχή ότι του σερβίρουν, όπως το σερβίρουν και όταν του το σερβίρουν. Και το ακόμα χειρότερο, είναι πως δεν υπάρχει κανένα σημάδι πως θα αλλάξει κάτι. Όλα δείχνουν να έχουν πάρει το δρόμο τους. Τα μαύρα πρόβατα απομονώνονται ή περιθωριοποιούνται και όποιοι αντιδρούν τιμωρούνται. Τι θα φέρει το 2024; Τίποτα διαφορετικό από το 2023. Και οι πόλεμοι θα συνεχίσουν και η ανασφάλεια θα επεκτείνεται. Και όλοι εμείς θα παραμείνουμε απλοί θεατές της ζωής που περνά και πίσω δεν ξαναγυρνά.
